ChatGPT pisze: Kiedy mój syn wpadł w złość i kazał mi wyjść z domu na mróz, pospiesznie zgarnęłam swoje rzeczy i odeszłam. Kilka godzin później moja synowa urządziła imprezę na podwórku i głośno się roześmiała: „Jej już nie ma, od teraz jesteśmy wreszcie wolni!”. Ale gdy muzyka wstrząsnęła całym domem, nikt nie usłyszał cichego dźwięku powoli otwierających się drzwi sejfu.

Wzięła mnie pod ramię i zaprowadziła do swojego domu. Usiadłam w jej kuchni. Doris zrobiła mi herbatę. Ręce trzęsły mi się tak bardzo, że ledwo mogłam utrzymać filiżankę. Nie zadała żadnych pytań. Po prostu patrzyła na mnie oczami pełnymi zrozumienia. Kobiety takie jak my nie potrzebują słów, żeby się porozumieć. Ból ma swój własny język.

Wypiłam herbatę w milczeniu. Moje ciało było ciężkie, zmęczone, stare. Po raz pierwszy w życiu poczułam się naprawdę stara. Nie z powodu upływu lat, ale z powodu znużenia duszy. Z powodu zdrady. Z powodu porzucenia przez osobę, którą kochałam najbardziej na świecie.

Wychowywałam to dziecko samotnie po śmierci Leonarda. Pracowałam na dwie zmiany, żeby niczego mu nie brakowało. Opłaciłam mu studia. Wspierałam go, kiedy poznał Melissę, mimo że coś we mnie podpowiadało mi, że ta kobieta jest do niczego. Ale on ją kochał, a ja chciałam tylko, żeby był szczęśliwy. Więc jak zawsze milczałam.

Kiedy poprosili, żeby u mnie zamieszkali, bo nie mieli pieniędzy na czynsz, zgodziłem się. Oczywiście, że się zgodziłem. To mój syn. To moja rodzina.

„To tylko na kilka miesięcy” – powiedzieli. „Tylko do czasu, aż uzbieramy na zaliczkę na mieszkanie”.

Minęło sześć miesięcy, potem rok, potem dwa, a oni nigdy nie odeszli. Stopniowo zaczęli przejmować kontrolę. Melissa przestawiała meble. Jake przyniósł swoje rzeczy i postawił je na miejscu moich. Moja przestrzeń stawała się coraz mniejsza, aż pewnego dnia zdałam sobie sprawę, że żyję jak gość we własnym domu.

Ale nigdy nie myślałam, że do tego dojdzie. Nigdy nie myślałam, że mój syn podniesie na mnie rękę. Nigdy nie myślałam, że będę musiała uciekać z domu. Miejsca, które zbudowałam z tak wielkim poświęceniem, z tak wielką miłością.

Doris przygotowała dla mnie pokój gościnny.

„Odpoczywaj, Ellie. Porozmawiamy jutro. Możesz zostać, ile potrzebujesz.”

Podziękowałem jej bezgłośnie. Położyłem się w tym obcym łóżku. Zamknąłem oczy, ale nie mogłem zasnąć. W głowie słyszałem tylko śmiech Melissy.

„Zorganizujemy imprezę. Będziemy świętować.”

Całą noc spędziłam bezsennie, gapiąc się w sufit, myśląc, wspominając, zastanawiając się, kiedy wszystko poszło nie tak, kiedy straciłam syna. A może nigdy tak naprawdę go nie miałam. Może zawsze taki był, a ja byłam zbyt ślepa z miłości, żeby to dostrzec.

Następnego dnia bolało mnie całe ciało. Głowa, plecy, a najbardziej serce. Doris przyniosła mi śniadanie.

„Zjedz coś, proszę.”

Nie byłem głodny, ale jadłem, żeby jej nie martwić, żeby też nie być ciężarem w jej domu.

Spędziłem tak trzy dni, dryfując w jakiejś mgle, nie wiedząc, co robić, nie wiedząc, dokąd iść. Doris dała mi przestrzeń. Zaopiekowała się mną, nie dusząc mnie. Będę jej za to dozgonnie wdzięczny.

To był trzeci dzień, kiedy wszystko się zmieniło. Doris weszła z zewnątrz z telefonem komórkowym w dłoni. Jej twarz była napięta.

„Ellie, musisz to zobaczyć.”

Pokazała mi ekran. Było na nim zdjęcie mojego domu, mojego podwórka. Wszędzie byli ludzie: stoły pełne jedzenia, butelki po piwie, rozświetlony grill, kolorowe balony, muzyka, impreza. Impreza trwała.