ChatGPT pisze: Kiedy mój syn wpadł w złość i kazał mi wyjść z domu na mróz, pospiesznie zgarnęłam swoje rzeczy i odeszłam. Kilka godzin później moja synowa urządziła imprezę na podwórku i głośno się roześmiała: „Jej już nie ma, od teraz jesteśmy wreszcie wolni!”. Ale gdy muzyka wstrząsnęła całym domem, nikt nie usłyszał cichego dźwięku powoli otwierających się drzwi sejfu.

Melissa już sprzątała mój pokój, zanim zdążyłam wszystko wynieść. Powiesiła nowe zasłony. Założyła nową pościel. Zatarła po mnie każdy ślad w niecałą godzinę.

Tylny pokój jest mały i ciemny. Z okien widać bojler. Kapiąca woda słychać całą noc. Nie ma tam szafy. Musiałem pochować ubrania w pudłach. Łóżko ledwo się mieści, ale powtarzałem sobie, że to tymczasowe, tylko na kilka miesięcy. Wkrótce wyjadą i odzyskam swoją przestrzeń.

Minęły trzy miesiące, potem sześć. Nie wyjeżdżali. Nigdy nie rozmawiali o wyjeździe. Kiedy zapytałem, jak idą oszczędności na mieszkanie, Jake zmienił temat.

„To trudne, mamo. Wszystko jest bardzo drogie. Potrzebujemy więcej czasu.”

Melissa zaczęła zapraszać do domu znajomych, siostry. Przychodziły w soboty. Zostawały godzinami. Piły kawę. Śmiały się głośno. Używały moich kubków. Zostawiały wszystko brudne. Posprzątałam po ich wyjściu.

Pewnego popołudnia usłyszałem, jak jeden z nich pyta:

„Czy ten dom jest twój, Melisso?”

„Nie, to dom mojej teściowej, ale tu mieszkamy.”

Druga kobieta powiedziała coś, czego nie dosłyszałem. Melissa się zaśmiała.

„Zobaczymy. Zobaczymy.”

Te słowa wciąż dźwięczały mi w głowie. Zobaczymy co. Co ona planowała?

Jake zaczął wracać do domu później. Mówił, że jest ruch, że ma spotkania, że ​​praca jest ciężka, ale czuć od niego piwem. Wrócił do domu z czerwonymi oczami i pogniecionymi ubraniami. Melissa nic mu nie powiedziała. Wyglądało na to, że jej to nie obchodzi.

Opiekowałam się Khloe każdego popołudnia. Melissa powiedziała, że ​​musi odpocząć. To, że cały dzień spędzała z dzieckiem, ją wyczerpywało. Wyszła. Nie powiedziała dokąd. Wróciła po kilku godzinach z torbami na zakupy, nowymi ubraniami, butami i kosmetykami. Wydawała pieniądze, których rzekomo nie mieli.

Khloe zaczęła nazywać mnie mamą. To ja ją karmiłam, to ja ją kąpałam, to ja ją kładłam spać. Melissa się wściekła.

„Nie ucz jej, żeby cię tak nazywała. Jestem jej matką.”

Wyjaśniłem, że dziecko samo to powiedziało, że niczego jej nie uczę. Ale Melissa mi nie uwierzyła. Zaczęła trzymać Khloe z daleka ode mnie. Kiedy dziecko przychodziło mnie szukać, Melissa do niej dzwoniła.

„Chodź z mamą. Zostaw babcię w spokoju. Ma mnóstwo zajęć.”

Khloe płakała. Chciała zostać ze mną. Ale Melissa nalegała. Dziecko nauczyło się nie szukać mnie, gdy mama była w pobliżu.

Rachunki za dom zaczęły rosnąć. Prąd, woda, gaz. Melissa korzystała z pralki trzy razy dziennie. Zostawiała zapalone światło w całym domu. Brała prysznic dwa razy dziennie, podgrzewając wodę na maksimum. Kiedy przyszły rachunki, przestraszyłem się.

„Prawie 200 dolarów za prąd. Jak to możliwe, że tyle kosztuje?”

Jake obiecał zapłacić połowę, ale nigdy tego nie zrobił. Zawsze była jakaś wymówka.

„Ten miesiąc jest ciężki, mamo. Zapłacę ci za dwa miesiące w przyszłym miesiącu.”

Ale nadszedł kolejny miesiąc i historia się powtórzyła. Skończyło się na tym, że zapłaciłem za wszystko. Moje oszczędności zaczynały się kończyć.

Melissa zdecydowała, że ​​potrzebują samochodu. Jake powiedział, że nie mają pieniędzy na zaliczkę. Nalegała.

„Każdy ma samochód. Nie możemy dalej korzystać z transportu publicznego. To źle wygląda”.

W końcu kupili używany samochód. Wzięliśmy pożyczkę. Jake powiedział mi:

„Zapłacimy za trzy lata”.

Samochód stał w moim garażu. W garażu, w którym kiedyś stał samochód Leonarda, ten, który musiałem sprzedać po jego śmierci, bo nie było mnie stać na jego utrzymanie. Teraz stał tam inny samochód, ale już nie mój.