Dałem córce farmę w Georgii, żeby mogła zacząć wszystko od nowa, ale kiedy otworzyłem drzwi i zobaczyłem Laurę płaczącą przy zlewie w kuchni, podczas gdy ośmioro jej teściów leżało rozwalonych na kanapie, jakby byli właścicielami tego miejsca, wiedziałem, że popełniłem błąd. Popołudniu włączyłem głośnomówiący rozmówcę z prawnikiem i dałem mu godzinę na opuszczenie domu córki.

Uśmiechnęła się, ale nie był to miły uśmiech. To był uśmiech kogoś, kto wierzy, że już wygrał, że ma wszystko pod kontrolą.

„Oczywiście, oczywiście” – powiedziała, wstając z sofy i podchodząc do mnie z pewnością siebie osoby, która czuje się właścicielką tego miejsca. „Chociaż formalnie rzecz biorąc, teraz należy ono do twojej córki i mojego syna, prawda? Są małżeństwem. Co należy do jednego, należy do drugiego”.

Poczułem ciarki na plecach. Ta kobieta doskonale wiedziała, co robi. Wiedziała dokładnie, które przyciski nacisnąć.

„Laura” – zawołałam, nie odrywając wzroku od Roselyn. Tak miała na imię ta żmija przebrana za szanowaną damę. „Proszę tu podejść”.

Moja córka podniosła wzrok znad zlewu. Jej oczy były zaczerwienione i opuchnięte. Spojrzała na mnie z mieszaniną ulgi i strachu, jakby moja obecność mogła ją uratować, ale też pogorszyć sytuację.

„Jestem zajęta, mamo” – powiedziała łamiącym się głosem. „Muszę skończyć sprzątanie po śniadaniu”.

„Niech ktoś inny to posprząta” – powiedziałem stanowczo. „Chodź tu teraz”.

Roselyn się roześmiała. Roześmiała mi się w twarz, jakbym opowiedział najzabawniejszy dowcip na świecie.

„Och, Alice, nie dramatyzuj. Laura tylko pomaga w obowiązkach domowych. Jesteśmy rodziną, prawda? Rodziny sobie pomagają.”

Rozejrzałem się po salonie. Dwie siostry Roberta leżały rozwalone na kanapie, oglądając telewizję, z nogami na moim stoliku kawowym. Brat palił papierosy na podwórku, nie zwracając na siebie uwagi. Dzieci zostawiły po sobie bałagan z zabawkami i jedzeniem na podłodze, a żadne z nich nie kiwnęło palcem, żeby pomóc.

„Jak długo tu jesteś?” zapytałem.

„Dwa tygodnie” – odpowiedziała Rosalyn, jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie. „I zostaniemy całe lato. Robert nas zaprosił. Mówi, że jest mnóstwo miejsca, a jaki sens ma posiadanie domu, jeśli nie zamierza się go dzielić z rodziną?”

Dwa tygodnie. Moja córka przeżyła to piekło przez dwa tygodnie i nic mi nie powiedziała.

„A gdzie jest Robert?” zapytałam, starając się mówić spokojnie, choć z każdą sekundą czułam, jak ucisk w mojej piersi rośnie.

„Wyszedł z ojcem obejrzeć działkę” – odpowiedziała Roselyn, rozsiadając się wygodnie na sofie, jakby była jej osobistym tronem. „Wrócą na lunch. A tak przy okazji, Lauro, jest prawie 11:00. Powinnaś zacząć coś przygotowywać. Wiesz, że mój syn nie lubi jeść późno”.

Laura skinęła głową w milczeniu i zaczęła mechanicznymi ruchami wyjmować garnki z szafki, niczym robot zaprogramowany do posłuszeństwa.

Widok mojej córki w takim stanie rozdzierał mi serce. To nie była kobieta, którą wychowałam. To nie była silna kobieta, która przetrwała przemoc w małżeństwie i znalazła odwagę, by zacząć od nowa. Podeszłam do niej i delikatnie dotknęłam jej ramienia. Wzdrygnęła się, jakby mój dotyk ją oparzył, a potem zobaczyłam coś, co zmroziło mi krew w żyłach. Miała czerwone ślady na nadgarstkach, jakby godzinami bez przerwy szorowała naczynia i podłogi. Jej dłonie były popękane i opuchnięte. Paznokcie, o których zawsze dbała, były połamane i brudne.

„Laura, muszę z tobą porozmawiać” – powiedziałem cicho. „Sam na sam”.

„Alice, może usiądziesz z nami na chwilę?” – przerwała jej jedna z sióstr Roberta, ta młodsza. „Chyba miała na imię Angel. Oglądamy świetny program. Laura przyniesie ci kawę”.

„Nie przyszłam oglądać telewizji” – odpowiedziałam, nawet na nią nie patrząc. „Przyszłam porozmawiać z córką”.

„Ugh, co za nastawienie” – mruknęła druga siostra, Martha, na tyle głośno, żebym mogła usłyszeć. „Teraz już wiemy, skąd Laura ma takie nastawienie”.

Odwróciłam się do niej twarzą. Była kobietą po trzydziestce, z rozjaśnionymi blond włosami i tak długimi paznokciami, że zastanawiałam się, jak ona w ogóle z nimi cokolwiek robi. Jadła winogrona z miski, wypluwając pestki prosto na mój drewniany stół.

„Jakie nastawienie?” zapytałem niebezpiecznie spokojnym głosem.

Wzruszyła ramionami, nie odrywając wzroku od telewizora.

„Nic, nic. Po prostu mówię, że Laura czasami bywa trochę wrażliwa, jakby zrobienie kilku porządków było końcem świata”.

Wziąłem głęboki oddech, raz, dwa, trzy razy. Obiecałem sobie lata temu, że nigdy nie stracę panowania nad sobą w obecności ludzi, którzy nie są warci mojego czasu, że nigdy nie dam im satysfakcji z widoku mojej eksplozji. Ale ci ludzie wystawiali na próbę każdą uncję mojej cierpliwości.

„Laura, wyjdźmy na zewnątrz” – powiedziałem, mocno, ale delikatnie biorąc córkę za ramię.

„Ale lunch” – zaczęła protestować.

„Obiad może poczekać.”