Dałem córce farmę w Georgii, żeby mogła zacząć wszystko od nowa, ale kiedy otworzyłem drzwi i zobaczyłem Laurę płaczącą przy zlewie w kuchni, podczas gdy ośmioro jej teściów leżało rozwalonych na kanapie, jakby byli właścicielami tego miejsca, wiedziałem, że popełniłem błąd. Popołudniu włączyłem głośnomówiący rozmówcę z prawnikiem i dałem mu godzinę na opuszczenie domu córki.

Wróciłem do kuchni, a Laura podążała za mną. Czułem, jak drży za mną, prawdopodobnie przerażona tym, co może się wydarzyć. Ale podjąłem decyzję. Widziałem już wystarczająco dużo. Słyszałem już wystarczająco dużo. I nie pozwolę nikomu, absolutnie nikomu, tak traktować mojej córki.

Kiedy weszliśmy, widok był dokładnie taki sam, jak go zostawiłam. Roselyn leżała na kanapie jak królowa. Siostry rozłożyły się, oglądając telewizję, dzieci biegały i krzyczały bez nadzoru. Bałagan był gorszy niż wcześniej. Na podłodze rozlał się sok, wszędzie walały się okruszki, brudne naczynia piętrzyły się na każdej dostępnej powierzchni.

„Laura, wróciłaś” – powiedziała Rosaline, nawet na nią nie patrząc. „Idealnie. Musisz mi zrobić herbatę rumiankową i upewnić się, że tym razem będzie gorąca. Dziś rano była letnia”.

Usiadłem przed telewizorem, całkowicie zasłaniając ekran. Wszystkie oczy zwróciły się na mnie.

„Przepraszam” – powiedziała Marta tonem rozpieszczonej nastolatki. „Oglądamy to”.

„Już nie” – odpowiedziałem spokojnym, ale stanowczym głosem.

Znalazłem pilota, który leżał wśród poduszek na sofie i wyłączyłem telewizor.

„Co ty sobie wyobrażasz?” Roselyn wstała, a jej twarz zmieniła się w maskę oburzenia. „Nie możesz po prostu tu wejść i…”

„Mogę i tak zrobię” – przerwałem jej. „To dom mojej córki i myślę, że czas porozmawiać o zasadach”.

Rosalyn się roześmiała, ale nie był to radosny śmiech.

„Zasady? Alice, chyba nie rozumiesz, jak to działa. Mój syn jest mężem twojej córki. To czyni nas rodziną, a rodzina nie potrzebuje zasad, żeby się odwiedzać”.

„Odwiedzić” – powtórzyłem słowo, pozwalając mu unosić się w powietrzu. „To ciekawe słowo. Wizyta trwa dzień, może dwa, może weekend, jeśli wszyscy się dobrze dogadują. Ale ty jesteś tu już dwa tygodnie. To nie wizyta. To inwazja”.

Angel wstała z sofy i skrzyżowała ramiona.

„Słuchaj, kobieto, nie wiem, co Laura ci powiedziała, ale nie jesteśmy żadną inwazją. Robert nas zaprosił. To jego dom tak samo jak jej.”

„Nie” – powiedziałem, patrząc jej prosto w oczy. „Nieprawda. Ten dom jest wyłącznie na Laurę. Robert nie ma żadnych praw do tej nieruchomości. Więc technicznie rzecz biorąc, nawet on nie może nikogo zaprosić bez jej zgody”.

Obserwowałem, jak zmieniają się ich miny. Zmieszanie, zaskoczenie, a potem coś, co wyglądało jak strach w oczach Rosalyn.

„To nie może być prawda” – powiedziała powoli. „Robert powiedział nam, że dom należy do nich obojga”.

„Robert cię okłamał albo po prostu założył coś, co nie jest prawdą”.

Odwróciłem się do Laury, która stała w wejściu do kuchni z szeroko otwartymi oczami.

„Laura, powiedz swojej teściowej, czyj to dom.”

Przełknęła ślinę, patrząc to na teściową, to na mnie. Widziałem na jej twarzy wewnętrzną walkę, strach przed konfrontacją z kobietą, która dominowała nad nią od tygodni. Ale potem coś się zmieniło. Zobaczyłem, jak jej ramiona lekko się prostują, a podbródek unosi się ledwie o cal.

„To moje” – powiedziała drżącym, ale słyszalnym głosem. „Dała mi je matka, zanim poznałam Roberta. Jest tylko na moje nazwisko”.

Zapadła gęsta, ciężka cisza. Rosalyn spojrzała na nas oboje, jakby przewartościowywała całą sytuację. Widziałem, jak trybiki w jej głowie kręcą się w poszukiwaniu nowej strategii, nowego sposobu, by zmanipulować sytuację na swoją korzyść.

„Cóż” – powiedziała w końcu z wymuszonym uśmiechem – „to niczego nie zmienia, prawda? Laura chce, żebyśmy tu byli. Jest taka słodka, taka hojna, w przeciwieństwie do niektórych innych synowych, które znam, a które są samolubne i małostkowe. Rozumie wartość rodziny”.

Użyła najstarszej broni w książce: poczucia winy, stwarzając wrażenie, że jakikolwiek sprzeciw Laury oznaczałby, że jest złą osobą, złą żoną, złą synową.

„Laura” – powiedziałem, nie odrywając wzroku od Roseline. „Chcesz, żeby ci ludzie tu byli?”