Jego rodzina „przypadkowo” rozdarła moją sukienkę na gali dla 200 gości, a mój narzeczony na to pozwolił.

„Kto przyleci helikopterem?”

Liczba widzów transmisji na żywo przekroczyła 100 000. Wtedy otworzyły się drzwi sali balowej. Wszedł mój ojciec. William Harrison, 190 cm wzrostu, siwe włosy, władcza prezencja, w garniturze, który kosztował więcej niż większość samochodów. Za nim czterech ochroniarzy w czerni. Wszyscy w tym pomieszczeniu wiedzieli, kim jest. Jego twarz była na okładkach Forbesa, Time’a, Business Weekly. Wygłaszał wykłady TED. Spotykał się z prezydentami. I wyglądał na absolutnie wściekłego. Tłum rozstąpił się niczym Morze Czerwone, gdy przechodził. Ludzie jąkali się, próbując go powitać, ale ignorował ich wszystkich. Jego wzrok był wpatrzony w jedną rzecz. We mnie.

„O mój Boże” – wyszeptał ktoś. „To William Harrison, miliarder. Co on tu robi?”

Ojciec podszedł do mnie i jego wyraz twarzy natychmiast złagodniał. Delikatnie zdjął marynarkę i owinął mnie nią, zakrywając podartą sukienkę.

„Wszystko w porządku, kochanie?” zapytał cicho.

Nie mogłam mówić. Po prostu pokręciłam głową, a łzy spływały mi po twarzy.

„Tato” – wyszeptałem. „Przepraszam. Tak bardzo przepraszam”.

„Nie masz absolutnie za co przepraszać” – powiedział stanowczo.

Potem odwrócił się do Clarissy. Krew odpłynęła jej z twarzy. Wyglądała, jakby miała zemdleć.

„Ty” – powiedział mój ojciec głosem zimnym jak lód – „uderzyłeś moją córkę”.

W sali rozległy się szepty. Telefony były wszędzie. Liczba widzów transmisji na żywo przekroczyła 500 000.

„Pani… pańska córka?” wyjąkała Clarissa. „Ja… ja nie wiedziałam, panie Harrison. Nie miałam pojęcia.”

„Nie miałeś pojęcia”. Głos mojego ojca był cichy, ale rozbrzmiewał w całym pomieszczeniu. „Więc traktujesz ludzi jak śmieci, skoro uważasz, że są biedni, skoro uważasz, że nie mają władzy ani koneksji. Czułeś się uprawniony do ataku na kogoś, bo oceniasz go po wyglądzie?”

Kenneth Hayes, ojciec Brandona, rzucił się naprzód. „Panie Harrison, proszę. Jestem pewien, że to wszystko nieporozumienie”.

„Nieporozumienie?” Mój ojciec wyciągnął telefon. „Obejrzałem ten film. Całą sprawę. Twoja żona nazwała moją córkę śmieciem. Twoja córka podarła jej sukienkę. A 800 000 osób ogląda to teraz na żywo”.

Twarz Clarissy z bladej zrobiła się szara. „Proszę” – wyszeptała. „Nie wiedziałam, kim ona jest”.

Twarz mojego ojca była lodowata. „I właśnie w tym tkwi problem, pani Hayes. Powinna pani traktować wszystkich z szacunkiem, niezależnie od tego, kim są”.

Zrobiłem krok naprzód, ocierając łzy. Głos mi drżał, ale musiałem to powiedzieć.

„Przyszłam tu dziś wieczorem po prostu jako Emma” – powiedziałam, patrząc na Clarissę, a potem na Brandona. „Nie Emma Harrison, nie córka miliardera, tylko ja. Normalna dziewczyna, która chciała sprawdzić, czy zostanie zaakceptowana taka, jaka jest, a nie ze względu na pieniądze, status czy koneksje. Chciałam wiedzieć, czy mnie kochasz, prawdziwą mnie. Ale dziś wieczorem dostałam odpowiedź, prawda? Stałaś tam, kiedy mnie rozdzierali. Nic nie powiedziałaś, kiedy twoja matka mnie uderzyła. Patrzyłaś, jak twoja siostra rozdziera mi sukienkę. Milczałaś”.

„Emma”. Brandon upadł na kolana. „Proszę, nie wiedziałem. Przysięgam, że nie wiedziałem, kim jesteś. Gdybym wiedział…”

„I oto jest” – powiedziałem łamiącym się głosem. „Przepraszasz za to, kim jestem, a nie za to, co mi zrobili. Gdybym naprawdę był biedny, pozwoliłbyś im wyrzucić mnie jak śmiecia. Nie żałujesz, że mnie skrzywdzili, Brandonie. Żałujesz, że właśnie straciłeś miliardera”.