Kiedy byłam na wakacjach w Kolorado, dowiedziałam się, że moja córka potajemnie sprzedała penthouse na moje nazwisko, aby spłacić dług swojego nieodpowiedzialnego męża. Oboje się ze mnie śmiali, mówiąc, że jestem teraz po prostu starą kobietą bez domu, nie zdając sobie sprawy, że miejsce, które właśnie odstąpiły, było tylko pierwszą figurą szachową w moim planie.

„A ten zakup, który zrobiłeś: kalka techniczna, wysokiej jakości długopisy i książka o uwierzytelnianiu dokumentów. Po co ci to było?”

„Sprzeciw” – zawołał Brener. „Spekulacje”.

„Wysoki Sądzie, są to zakupy dokonane przez oskarżonego, które bezpośrednio wiążą się z fałszerstwem” – powiedział Robert.

„Pozwolę” – odpowiedział sędzia. „Proszę odpowiedzieć na pytanie, pani Brennan”.

Ręce Jennifer zaczęły się trząść.

„Nie pamiętam, żebym kupował te rzeczy.”

„Mamy tu twoje wyciągi z karty kredytowej” – powiedział Robert, unosząc dokumenty. „Piętnastego marca. Zamówiliśmy u sprzedawcy internetowego. Dostarczono na twój adres domowy. Nie pamiętasz?”

„Ja… Może Michael zamówił je, używając mojej karty, bez mojej wiedzy.”

Ton Roberta jasno wskazywał, jak absurdalnie to brzmiało.

„Pani Brennan, pozwól, że zapytam panią wprost. Czy podrobiła pani podpis swojej matki na tych dokumentach sprzedaży?”

“NIE.”

„Czy sam się podpisałeś?”

Jennifer milczała przez dłuższą chwilę.

„Podpisałem się jako jej pełnomocnik.”

„Nie o to pytałem. Czy napisałeś imię „Margaret Torres”, żeby wyglądało jak podpis twojej matki?”

Kolejna długa pauza.

„Tak. Ale miałem do tego prawo.”

„Miałeś prawo podrobić jej podpis” – powiedział Robert beznamiętnie. „Pozwól, że zapytam cię o coś jeszcze. Kiedy powiedziałeś matce o sprzedaży?”

„Ja… Próbowałem jej powiedzieć, zanim wyjechała na wakacje, ale nie był to odpowiedni moment”.

„Więc czekałeś, aż wróci do domu i zobaczyłeś, że w jej domu mieszkają obcy ludzie?”

„Nie wiedziałem, jak poruszyć ten temat”.

„Nie wiedziałeś, jak powiedzieć jej, że sprzedałeś jej dom?” Robert zawisł w powietrzu. „A kiedy zadzwoniła do ciebie zdenerwowana i zdezorientowana, co jej powiedziałeś?”

„Próbowałem wyjaśnić.”

„Według zapisu rozmowy telefonicznej, ta rozmowa trwała cztery minuty, zanim się rozłączyłeś. Czy to „próba wyjaśnienia”?”

Jennifer spojrzała na swoje dłonie.

„Jeszcze jedno pytanie” – powiedział Robert. „Po sprzedaży otworzyłeś konto na Kajmanach i przelałeś na nie 60 000 dolarów. Dlaczego?”

„To było dla przyszłości naszych dzieci”.

„A może dlatego, że wiedziałeś, że to, co zrobiłeś, było nielegalne i chciałeś ukryć majątek, zanim cię złapią?”

„Sprzeciw” – wstał Brener. „Nękanie świadka”.

„Wycofany” – powiedział Robert. „Nie ma więcej pytań”.

Jennifer praktycznie uciekła z miejsca dla świadków. Wyglądała jakoś na mniejszą, jakby zmalała. Pewna siebie maska, którą nosiła, całkowicie pękła.

Następnie zeznawał Michael. Starał się wyglądać na silnego, ale jego zeznania rozpadły się pod wpływem pytań Roberta. Tak, miał długi hazardowe. Tak, ukrył skalę swoich problemów finansowych przed rodziną Jennifer. Tak, to on zasugerował skorzystanie z pełnomocnictwa do sprzedaży penthouse’u.

„Więc to był twój pomysł?” zapytał Robert.

„Rozmawialiśmy o tym razem” – powiedział ostrożnie Michael.

„Ale ty poruszyłeś ten temat pierwszy.”

„Zasugerowałem, żebyśmy rozważyli nasze opcje”.

„Opcje, które obejmowały sfałszowanie podpisu teściowej i kradzież jej domu”.

„Nic nie ukradliśmy.”

Robert nie dokończył tego stwierdzenia, a na jego twarzy malowało się niedowierzanie.

Kiedy obie strony odpoczęły, sędzia Whitmore wydał polecenia ławie przysięgłych. Wyszli na naradę, a my zostaliśmy w oczekiwaniu.

Minęła godzina. Potem dwie. Robert zapewnił mnie, że to normalne, że dogłębne rozważania to właściwie dobry znak. Ale każda minuta wydawała się wiecznością.

W końcu, po trzech godzinach, pojawił się komornik.

„Ława przysięgłych wydała werdykt”.