Kiedy moja córka przycisnęła mnie do ściany w kuchni i powiedziała: „Pójdziesz do domu opieki albo na padok dla koni. Wybierz!”, nie płakałam, nie błagałam, tylko patrzyłam na nią i uświadomiłam sobie coś przerażającego. Po raz pierwszy od trzydziestu lat Alexis nie postrzegała mnie już jako swojej matki, lecz jako problem, którego trzeba się pozbyć.

Tej nocy, leżąc bezsennie w pokoju gościnnym w jej domu, sen wydawał się niemożliwy. W myślach wciąż odtwarzałem wszystko, co doprowadziło mnie do tego momentu. Jakaś mała część mnie wątpiła, czy podejmuję właściwą decyzję. Ale potem wyobraziłem sobie spojrzenie w oczach Alexis – zimne, lekceważące – i moja determinacja znów się umocniła.

Ranek nadszedł powoli. Ubrałam się starannie, wybierając najlepsze ubranie – niebieską bluzkę, którą sama uszyłam dawno temu. O wpół do dziesiątej wsiadłam do autobusu jadącego do centrum.

Biuro pana Carlosa Torresa mieściło się w starszym budynku, dobrze zachowanym pomimo upływu lat. Recepcjonista rozpoznał mnie od razu, mimo upływu tylu lat, i zaprowadził prosto do drzwi. Pan Carlos też wyglądał starzej – jego włosy były teraz zupełnie białe, ale oczy pozostały dokładnie takie, jak je zapamiętałem: przenikliwe, a zarazem ciepłe.

Wstał z krzesła i mocno uścisnął mi dłoń.

„Pani Sophio, bardzo mi przykro, że do tego doszło.”

„Ja też, panie Torres, ale nie widzę innego wyjścia.”

Wskazał krzesło i wziął z półki grubą teczkę.

„Dobrze, omówmy wszystko od początku. Kiedy Jim Ferrer przyszedł do mnie trzydzieści dwa lata temu, był zdesperowany. Przyznał się do defraudacji, przekazał wszystkie dokumenty i poprosił, żebym zachował to jako ubezpieczenie na życie”.

„Ubezpieczenie na życie?” powtórzyłem zdezorientowany.

Pan Carlos skinął głową.

„Obawiał się, że firma zaatakuje jego rodzinę, więc sporządził dokument, w którym przyznał się do wszystkiego i wskazał ciebie jako jedynego prawowitego spadkobiercę wszelkich aktywów, jakie mógłby nabyć. Chodziło o to, żeby chronić ciebie i Alexis przed przyszłymi pozwami”.

Otworzył teczkę i zaczął mi pokazywać dokumenty. Rozpoznałem pismo Jima na kilku stronach, uwierzytelnione podpisy, świadków.

„Ale co to teraz oznacza?” zapytałem.

„To znaczy, panno Sophio, że zgodnie z prawem spadek, który otrzymała Alexis, powinien należeć do ciebie. Jim zostawił wszystko na jej nazwisko, bo myślał, że tak będzie łatwiej i mniej biurokratycznie. Ale ten dokument tutaj” – stuknął w konkretną kartkę – „unieważnia jego testament, ponieważ został sporządzony pod przymusem, ukrywając przestępcze pochodzenie pieniędzy”.

Poczułem, że zakręciło mi się w głowie.

„Więc… więc pieniądze powinny trafić do mnie?”

„A ponieważ twoja córka wykorzystała te pieniądze, aby oszukańczo nabyć twoją nieruchomość, każąc ci podpisać wprowadzające w błąd dokumenty, mamy podstawę prawną, aby wszystko cofnąć”.

„Czy ona straci gospodę?” zapytałem, czując mieszaninę ulgi i smutku.

Pan Carlos zrobił pauzę.

„Niekoniecznie. To zależy od tego, jak chcesz postępować. Możemy zwrócić nieruchomość na twoje nazwisko, unieważniając tym samym oszukańczy przelew. Co do pieniędzy z spadku, trafią one do ciebie zgodnie z prawem. Alexis będzie musiała zwrócić to, co wydała”. Spojrzał na mnie poważnie. „To całkowicie zniszczy waszą relację”.

„Już to zniszczyła” – odpowiedziałem, a mój głos brzmiał inaczej niż mój. „Kiedy dała mi wybór między domem opieki a padokiem, zniszczyła wszystko, co między nami zostało”.

Pan Carlos spędził kolejne dwie godziny, omawiając ze mną każdy etap postępowania prawnego. Mój umysł był przeciążony informacjami, przesłuchaniami, dokumentami, terminami, ale jedno stawało się coraz bardziej pewne z każdym wyjaśnieniem: miałem pełne podstawy prawne, by odzyskać to, co do mnie należało. Nie prosiłem o litość. Szukałem sprawiedliwości.

Podpisałam wszystkie dokumenty potrzebne do rozpoczęcia sprawy. Prawnik zapewnił mnie, że na początku wszystko będzie przebiegać po cichu. Zostaną wydane formalne zawiadomienia, a Alexis będzie miała szansę przedstawić swoją wersję wydarzeń. Ale potem ostrzegł mnie przed czymś, co ścisnęło mnie za gardło.

„Pani Sophio, kiedy pani córka otrzyma wezwanie, będzie wściekła i prawdopodobnie będzie próbowała panią odnaleźć, naciskać, a może nawet grozić. Ważne jest, żeby była pani emocjonalnie przygotowana na ten moment”.

Skinęłam głową, choć strach we mnie wrze. Znałam moją córkę dobrze i dokładnie wiedziałam, jak reaguje, gdy ktoś się jej sprzeciwia. Ale coś we mnie się zmieniło po tym ultimatum. Nie byłam już posłuszną matką, gotową kurczowo trzymać się wszelkich okruchów uczuć, którymi mnie obdarzała. Stałam się kobietą, która nie dała się ponieść deptaniu i która nie bała się stawiać oporu.

Kiedy wyszłam z biura, poczułam się dziwnie inaczej. Moje ciało było napięte i wyczerpane, a jednocześnie czułam zaskakującą lekkość w piersi, jakby długo noszony ciężar w końcu zszedł mi z serca. Po raz pierwszy od miesięcy poczułam, że odzyskuję swoje życie.