Kiedy moja córka przycisnęła mnie do ściany w kuchni i powiedziała: „Pójdziesz do domu opieki albo na padok dla koni. Wybierz!”, nie płakałam, nie błagałam, tylko patrzyłam na nią i uświadomiłam sobie coś przerażającego. Po raz pierwszy od trzydziestu lat Alexis nie postrzegała mnie już jako swojej matki, lecz jako problem, którego trzeba się pozbyć.

Zapadła chwila oszołomionej ciszy. Ich prawnik pochylił się do przodu.

„A jaka będzie wysokość tego czynszu?”

Pan Carlos przesunął kartkę papieru po stole.

„Trzy tysiące dolarów miesięcznie, z roczną korektą. To poniżej wartości rynkowej, biorąc pod uwagę wielkość nieruchomości i potencjał komercyjny.”

George wziął kartkę i analizował liczby. Po raz pierwszy dostrzegłem na jego twarzy coś w rodzaju nadziei. Ale Alexis pozostała sztywna, z założonymi na piersiach rękami.

„Trzeci warunek” – kontynuował pan Carlos – „pani Sophia zrzeka się należnego jej odszkodowania, ale w zamian będzie miała prawo mieszkać na posesji, kiedy tylko zechce, w pokoju, który będzie przeznaczony wyłącznie dla niej. Alexis i George nie mogą temu zapobiec ani kwestionować jej obecności”.

„To śmieszne” – powiedziała w końcu Alexis, jej głos stał się szorstki. „Ona chce nas upokorzyć, zmusić do codziennego widywania się z nią”.

Poczułem ukłucie smutku na jej słowa, ale zachowałem spokój. Pan Carlos spojrzał na mnie w milczeniu, prosząc o pozwolenie na kontynuację. Skinąłem głową.

„Czwarty i ostatni warunek” – powiedział, a jego głos stał się poważniejszy. „Alexis i George będą uczestniczyć w sesjach terapii rodzinnej z panią Sophią raz w tygodniu przez sześć miesięcy. To nie podlega negocjacjom”.

„Terapia?” George praktycznie wypluł to słowo. „To absurd”.

Po raz pierwszy odkąd weszli, odezwałem się.

„To albo pełne wykonanie wyroku. Tracisz wszystko. Zajazd, biznes, który zbudowałeś, szansę na uratowanie czegoś z tej sytuacji”.

Alexis stanęła twarzą do mnie i po raz pierwszy dostrzegłem w jej oczach coś więcej niż wściekłość. Był w nich strach i może, tylko może, iskierka żalu.

„Dlaczego to robisz?” – zapytała lekko łamiącym się głosem. „Jeśli to po to, żeby mnie torturować, żeby mi wbić to w twarz, to wygrałeś”.

„Nie chodzi o wygraną ani przegraną” – przerwałam jej, a mój głos załamał się z emocji. „Chodzi o próbę uratowania tego, co jeszcze da się uratować. Chodzi o danie ci szansy na zrozumienie, co zrobiłaś. I o to, żebym miała odwagę spojrzeć w lustro i wiedzieć, że zrobiłam wszystko, co mogłam”.

Ich prawnik poprosił o chwilę na prywatną rozmowę z klientami. Cała trójka opuściła pokój. Pan Carlos chwycił mnie za rękę.

„Bez względu na to, co postanowią, jesteś bardzo odważny”.

Piętnaście minut później wrócili. Oczy Alexis były zaczerwienione, jakby płakała. George wyglądał na przybitego. Prawnik od razu przeszedł do konkretów.

„Moi klienci akceptują warunki ugody”.

Podpisaliśmy dokumenty tego samego popołudnia. Każdy podpis wydawał się ważyć tonę. Kiedy skończyliśmy, Alexis szybko wyszła z pokoju, nie oglądając się za siebie. George poszedł za nią, ale zatrzymał się w drzwiach i odwrócił się do mnie.

„Panno Sophio” – powiedział cicho – „przepraszam za to, co powiedziałem, za to, jak cię potraktowałem”.

Nie były to pełne przeprosiny, ale zawsze coś.

„George” – odpowiedziałem – „mam nadzieję, że dobrze wykorzystasz tę szansę, bo drugiej takiej nie będzie”.

Skinął głową i odszedł.