Kupił dom za 2 miliony dolarów dla swojej „księżniczki” – więc dałam mu pięć dni i przyprowadziłam nasze dzieci pod jej drzwi.

Spojrzał na Valérie.

Następnie w Élise.

„Czy to… wszystko było fałszywe?” – wyszeptał.

Valérie rzuciła się do przodu i chwyciła go za ramię, jak tonący chwyta się tratwy ratunkowej.

„Nie” – krzyknęła. „Kocham cię!”

Élise płynnie przerwała.

„Nie” – powiedziała. „Kochasz dwa miliony euro ” .

Henri poczuł ucisk w piersi.

Wściekłość sięgała zenitu.

Uderzył pięścią w ścianę obok drzwi.

Rozległ się odgłos uderzenia.

„Dlaczego to robisz?” – ryknął do Élise. „Dlaczego tu jesteś?”

Oczy Élise były spokojne i nie mrugały.

„Żeby pokazać ci, kogo wybrałeś” – powiedziała.

Następnie zwróciła się do niego, jakby czytała ostatnią klauzulę umowy.

„I chcę cię poinformować, że podczas gdy ty cieszyłeś się pięcioma dniami swojej świetności… przeniosłem większość naszego wspólnego majątku i udziałów w spółce do funduszu powierniczego pod nazwiska naszych dzieci”.

Henri znieruchomiał.

Poczuł falę chłodu.

„Ty—co?”

„Zostawiłam ci wystarczająco dużo, żebyś żyła” – powiedziała Élise. „Za mało, żebyś dominowała”.

Głos Henriego załamał się. „Nie masz prawa!”

Élise lekko się uśmiechnęła.

„Tak” – powiedziała. „Tak. Byłam twoją żoną. I to ja tak naprawdę zarządzałam twoim imperium, podczas gdy ty byłeś zajęty budowaniem fantazji”.

Henri przełknął ślinę.

Rozejrzał się po willi – willi, którą kupił, aby udowodnić, że może zacząć od nowa.

„A dom?” – wyszeptał.

Élise skierowała wzrok na Valérie.

„To należy do niej” – powiedziała Élise. „Podpisałeś wszystko. Nie możesz tego odzyskać”.

Usta Valérie wykrzywiły się w drżącym uśmiechu – triumf pomieszany z paniką.

Henri wpatrywał się w nią.

Kobieta, którą uważał za uosobienie wyrafinowania.

Kobieta, która… występowała.

Kolana Henriego były miękkie.

Élise westchnęła, jakby w końcu odłożyła coś na miejsce.

„Te dwa miliony” – powiedziała – „były lekcją”.

Spojrzała na Henriego, nie okrutnie, ale ze zmęczoną jasnością kogoś, kto od lat jest sam w małżeństwie.

„Nie potrzebowałam tych pieniędzy” – powiedziała. „Ty potrzebowałeś”.

Wzięła Lucasa i Chloé za ręce.

„Chodźcie” – powiedziała do nich cicho. „Wracajmy do domu”.

Lucas spojrzał raz na Henriego.

Nie jestem zły.