Moi rodzice nie odebrali nas po pogrzebie, ale mieli czas na zdjęcia urodzinowe mojej siostry

Następnie pojawiła się wiadomość od mojej matki.

Przepraszamy. Dziś wieczorem świętujemy urodziny Twojej siostry.

Odpowiedź taty wywołała u mnie mdłości.

Powinieneś był lepiej to zaplanować.

Derek dodał,

„To nie nasz problem.”

Wpatrywałem się w ekran, nie mogąc przetworzyć tego, co czytałem.

Urodziny Vanessy były dopiero w przyszłym tygodniu.

Przenieśli go celowo.

Wiedzieli, że dziś chowam Daniela.

Wybrali przyjęcie zamiast wsparcia córki i wnuczki w najgorszej tragedii naszego życia.

Emma pociągnęła mnie za rękaw.

„Mamo, kto nas odbierze?”

Zmusiłam się do uśmiechu, którego nie czułam.

„Weźmiemy taksówkę, kochanie. To będzie przygoda.”

Lot zdawał się nie mieć końca.

Emma zasnęła wtulona w moje ramię, wyczerpana od płaczu.

Nie mogłem zamknąć oczu.

Za każdym razem, gdy próbowałem, widziałem twarz Daniela z poranka w dniu wypadku.

Pożegnał się ze mną pocałunkiem, powiedział, że mnie kocha i obiecał, że wróci na kolację.

To były ostatnie słowa, jakie kiedykolwiek wypowiedział do mnie mój mąż.

Wylądowaliśmy w ulewie.

Woda spływała po oknach i prześcieradłach na lotnisku.

Jedną ręką niosłem nasze torby, a drugą trzymałem Emmę za rękę, gdy szliśmy w stronę postoju taksówek.

Kolejka ciągnęła się w nieskończoność.

Kiedy w końcu złapaliśmy taksówkę, byliśmy już cali przemoczeni.

„To nie jest dobra noc na podróż” – powiedział kierowca.

„Zły tydzień” – mruknąłem.

Spojrzał na Emmę w lusterku wstecznym.

„Wracasz do domu?”

“Tak.”

Nie zadawał więcej pytań.

Byłem wdzięczny.

Podróż samochodem zajęła 40 minut w korkach.

Kiedy w końcu dojechaliśmy pod dom, zapłaciłem za wstęp i pomogłem Emmie wyjść na deszcz.

Nasz dom wyglądał na ciemny i pusty.

Daniela nie będzie w środku i nie będzie na nas czekał.

Nigdy więcej nie będzie czekał na nas w środku.

Ubrałam Emmę w suche ubrania i ugotowałam jej zupę, której nie zjadła.

Po ułożeniu jej do snu padłem na kanapę i bez zastanowienia otworzyłem portale społecznościowe.

Pierwszy post, jaki zobaczyłem, był od Vanessy.

Najlepsze przyjęcie urodzinowe w życiu.

Jestem bardzo wdzięczny tej wspaniałej rodzinie.

Na zdjęciu widać naszych rodziców, Dereka, męża Vanessy, Keitha i kilkunastu przyjaciół, którzy się śmieją, piją szampana i kroją wystawny tort.

Znak czasu wskazywał, że opublikowano to 2 godziny temu, kiedy byłam w samolocie z moim pogrążonym w żałobie dzieckiem, a Daniel był świeżo pochowany w zimnej ziemi.

Przewinąłem więcej zdjęć.

Moja mama miała na sobie błyszczącą sukienkę.

Mój ojciec obejmował Vanessę ramieniem i promieniał.

Dererick uniósł piwo i uśmiechnął się do kamery.

Nikt z nich nie wyglądał, jakby choć przez chwilę myślał o mnie lub Emmie.

Wściekłość, która wypełniła moją pierś, wydawała się wulkaniczna.

Przez lata byłam odpowiedzialną córką, tą, która pomagała, kiedy ktoś mnie o to prosił, tą, która nigdy nie prosiła o nic w zamian.

Kiedy Vanessa potrzebowała pieniędzy na ślub, dałem jej 5000 dolarów.

Kiedy Dererick stracił pracę, Daniel i ja zapłaciliśmy za niego czynsz za trzy miesiące.

Kiedy nasi rodzice chcieli wyremontować kuchnię, pomagałem im znaleźć wykonawców i negocjować ceny.

A oni tak mi się odwdzięczyli.

Z tak powszechnym okrucieństwem, że zaparło mi dech w piersiach.

Następnego ranka pojawiłem się w domu rodziców.

Emma została z Nicole.

Musiałem to zrobić sam.

Moja matka otworzyła drzwi w szlafroku, wyglądając na zirytowaną.

„Co tu robisz tak wcześnie?”

„Musimy porozmawiać” – powiedziałem.

Westchnęła dramatycznie.

„Dobra, wejdź.”

W salonie wciąż widać było ślady imprezy.

Serpentyny zwisały z sufitu.

Szklanki zagracały stolik kawowy.