Mój dyrektor generalny zapukał do moich drzwi o 00:43 — po czym zarząd zaproponował mi awans, jeśli podpiszę jedną stronę przeciwko niej.

A potem odezwał się głos, który przywrócił mnie do rzeczywistości.

“Tatuś?”

Moja sześcioletnia córka stała w wejściu na korytarz, ściskając pluszowego lisa, z senną aureolą wokół twarzy. Mrugnęła do Aurory, po czym przechyliła głowę z bezkompromisową szczerością, jaką posiadają tylko dzieci.

„Wyglądasz, jakbyś płakał” – powiedziała.

Aurora wzdrygnęła się.

Chciałem cofnąć czas, wszystko naprawić, wymazać tę chwilę, zanim doprowadzi do konsekwencji, których jeszcze nie widziałem. Ale życie nigdy nie czeka na pozwolenie.

Zanim gorąca czekolada parowała w naszej kuchni, a moje dziecko ostrożnie demonstrowało właściwy „proporcję pianek marshmallow”, Aurora przestała się trząść. Mówiła urywanymi zdaniami, jej ból przebijał się przez starannie wykreowany spokój – zdrada, upokorzenie, narzeczony, który nie tylko zdradził, ale i wykorzystał intymność jako broń, i najlepsza przyjaciółka, która zamieniła jej życie w spektakl. Nie płakała dramatycznie. Pękała cicho, jak szkło pod aksamitem.

Wówczas sądziłem, że burza zakończy się, gdy ona odejdzie o świcie.

Nie zdawałem sobie sprawy, że to była dopiero pierwsza nuta.

Rozdział 2 — Poniedziałkowy poranek nie przyniósł porządku. Przyniósł wojnę.

Weekend wydawał się zawieszony w powietrzu, jakby świat wstrzymał oddech. Żadnych wiadomości od Aurory. Żadnej reprymendy. Żadnego potwierdzenia. W poniedziałek przekonałam samą siebie, że noc była dziwną anomalią, pochłoniętą korporacyjną ciszą.

Myliłem się.