Mój dyrektor generalny zapukał do moich drzwi o 00:43 — po czym zarząd zaproponował mi awans, jeśli podpiszę jedną stronę przeciwko niej.

Zarząd zatrudnił związek.

Stworzyli choreografię rozdzierającą serce.

Uczynili miłość bronią.

Ponieważ dla zbyt wielu mężczyzn u władzy kobieta, która pewnie sobą przewodzi, nie jest partnerką.

Ona stanowi zagrożenie.

A zagrożenia zasługują na eliminację.

Więc tak. Zarząd chciał, żeby Aurora zniknęła.

Chcieli kogoś takiego jak ja, kogoś statystycznie mniej skłonnego do walki, kogoś wdzięcznego za okruszki, kogoś, kto będzie ich kontrolowanym symbolem różnorodności, podczas gdy oni po cichu podpalą wszystko, co ona zbuduje.

Ale czego nie zaplanowali?

Że znajdziemy dowód.

I jeszcze jeden zwrot akcji —

Ktoś z wewnątrz nam pomógł.

Kobieta z kancelarii prawnej, która wystarczająco długo przyglądała się niesprawiedliwości, która podsuwała nam zaszyfrowane pliki niczym małe bomby owinięte w prawdę. E-maile. Umowy. Podpisane upoważnienia szczegółowo opisujące manipulacje finansowe i celowy sabotaż. Każdy plik nie był tylko dowodem.

To była sprawiedliwość czekająca na zapłon.

Rozdział 6 — Nie zniszczyłem jej. Zniszczyliśmy kłamstwo.

Konfrontacja nie była głośna.

Było przerażająco spokojnie.

W dniu, w którym wróciłem do sali konferencyjnej, oczekiwali, że złamany człowiek okaże im posłuszeństwo. Zamiast tego położyłem na stole dysk jak detonator i patrzyłem, jak dekady arogancji znikają z ich twarzy.

Nie groziliśmy. Negocjowaliśmy.

Aurora odniosła zwycięstwo z władzą, nienaruszoną reputacją i dostatecznymi wpływami, by powstrzymać ich przed realizacją własnej strategii.

Ale nie spaliliśmy firmy.

Przerobiliśmy to.