Mój mąż celowo odepchnął mnie na tył sali na przyjęciu, ale potem prezes mnie znalazł i powiedział: „Szukałem cię przez cały ten czas… Mój mąż zabrał mnie na galę, żeby zaimponować nowej właścicielce. „Trzymaj się z tyłu, ta sukienka sprawi, że ludzie będą się gapić” – syknął. Kiedy prezes się pojawił, ominął uścisk dłoni mojego męża. Podszedł prosto do mnie, wziął mnie za ręce i wyszeptał ze łzami w oczach: „Szukałem cię przez trzydzieści lat… Nigdy cię nie zapomniałem”. Mój mąż zesztywniał – a potem szklanka z jego dłoni wyślizgnęła się.

„Naprawdę? Jakież to interesujące. Powiedz mi, jak wyobrażasz sobie życie małżeńskie? Członkostwo w klubach wiejskich, bale charytatywne, lata w Hamptons. Myślisz, że odnajdziesz się w naszym świecie, panno Campbell?”

„Myślę, że miłość jest ważniejsza od statusu społecznego” – odpowiedziałam, choć mój głos zaczął się łamać.

„Miłość” – powtórzył słowo z gorzkim posmakiem. „Opowiem pani o miłości, panno Campbell. Miłość to luksus, na który nikt z mojej rodziny nie może sobie pozwolić. Julian ma obowiązki – wobec tej firmy, wobec naszego nazwiska, wobec dziedzictwa, które trwa już cztery pokolenia. Poślubi kogoś, kto będzie w stanie udźwignąć te obowiązki, a nie kogoś, kto będzie je ciągnął w dół”.

Zacząłem się kłócić, ale on podniósł rękę, nakazując mi ciszę.

„Jesteś na częściowym stypendium naukowym, prawda? Studiujesz literaturę z dodatkowym kierunkiem pedagogicznym. Twój ojciec pracuje w budownictwie. Twoja matka jest sekretarką w firmie ubezpieczeniowej. Ludzie z klasy średniej. Jestem pewien, że są bardzo mili, ale to nie jest środowisko, jakiego oczekujemy od synowej Blackwood.”

Każde słowo zostało precyzyjnie dobrane, by ciąć, i trafiło w cel. Poczułem, jak twarz płonie mi ze wstydu i gniewu, ale Charles Blackwood jeszcze nie skończył.

„Zrobiłem rozeznanie, panno Campbell. Jeden telefon ode mnie do odpowiednich osób w Colorado State i pani stypendium znika. Ma pani doskonałe oceny, ale jest mnóstwo świetnych studentów, którzy potrzebują pomocy finansowej. Bez tego stypendium będzie pani musiała zrezygnować, prawda? Wszystkie te marzenia o zostaniu nauczycielką, o tym, żeby coś osiągnąć – przepadły”.

Zaschło mi w ustach. Stypendium było dla mnie wszystkim. Bez niego musiałbym rzucić szkołę, prawdopodobnie na zawsze. Moich rodziców nie było stać na opłacenie mojej edukacji, a ja już pracowałem na trzech etatach, żeby pokryć koszty utrzymania.

„Ale to nie wszystko” – kontynuował Charles, a jego uśmiech stawał się coraz szerszy. „Julian myśli, że jest gotów oddać dla ciebie swój fundusz powierniczy, żeby samemu utorować sobie drogę w świecie. Młodzieńcza miłość. Bardzo romantyczna. Ale nie rozumie, że mogę sprawić, że poniesie porażkę. Każde drzwi, które spróbuje otworzyć, mogę zamknąć. Każdą pracę, o którą się ubiega, każdą pożyczkę biznesową, której potrzebuje – mam wszędzie znajomości, panno Campbell. Mogę sprawić, że Julian Blackwood stanie się po prostu kolejnym absolwentem college’u z drogim wykształceniem i bez perspektyw”.

Siedziałem jak sparaliżowany na krześle, po raz pierwszy rozumiejąc prawdziwą skalę władzy rodziny Blackwood. Nie chodziło tylko o pieniądze czy status społeczny. Chodziło o całkowitą i całkowitą destrukcję.

„Oto, co się stanie” – powiedział Charles, pochylając się nad swoim masywnym mahoniowym biurkiem. „Zerwiesz z moim synem. Powiesz mu, że zdałeś sobie sprawę, że do siebie nie pasujecie, że pragniecie od życia różnych rzeczy. Oddasz mu pierścionek po babci i odejdziesz. A w zamian dopilnuję, żebyś ukończył studia z nienaruszonym stypendium. Może nawet wstawię się za tobą w lokalnych okręgach szkolnych, kiedy będziesz gotowy rozpocząć karierę nauczycielską”.

Oferta była jednocześnie hojna i okropna w swojej cynicznej kalkulacji. Przekupywał mnie, ale jednocześnie dawał mi jedyną szansę na ukończenie edukacji i zbudowanie własnego życia.

„A co jeśli odmówię?” – zapytałem, choć już znałem odpowiedź.

„Wtedy oboje zostaniecie zniszczeni. Julian nigdy sobie nie wybaczy, że zrujnował twoją przyszłość, a ty nigdy sobie nie wybaczysz, że zrujnowałeś jego. Tak czy inaczej, wasz związek nie przetrwa. W ten sposób przynajmniej jedno z was będzie mogło zachować swoje marzenia”.

Powinnam była powiedzieć Julianowi wszystko. Powinnam była od razu do niego pobiec i wyznać mu, czym groził mu ojciec. Ale miałam 22 lata, byłam przerażona i skrywałam sekret, którym nie podzieliłam się z nikim.

Byłam w ciąży z Julianem.

Odkryłam to trzy dni przed spotkaniem z Charlesem Blackwoodem, siedząc na zimnej podłodze łazienki w moim pokoju w akademiku z plastikowym testem ciążowym w drżących dłoniach. Dwie różowe kreski, które zmieniły wszystko. Planowałam powiedzieć Julianowi w ten weekend, wyobrażając sobie, jak jego twarz rozjaśnia się radością i zachwytem. Rozmawialiśmy o dzieciach, o rodzinie, którą kiedyś razem zbudujemy.

Pewnego dnia nadszedł szybciej, niż się spodziewaliśmy.

Ale groźby Charlesa Blackwooda nie były już skierowane tylko do nas. Dotyczyły naszego nienarodzonego dziecka, przyszłości, którą już wspólnie tworzyliśmy. Jeśli odmówię jego ultimatum, zniszczy perspektywy zawodowe Juliana, pozbawi mnie edukacji i sprawi, że nasze dziecko urodzi się w biedzie i zmaganiach.

Podjąłem więc decyzję, która do dziś mnie prześladuje.

Zdecydowałem się poświęcić naszą miłość, aby chronić przyszłość naszego dziecka.

Rozstanie było najtrudniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek zrobiłam.

Spotkałam Juliana w naszej ulubionej kawiarni niedaleko kampusu, tej, w której spędziliśmy niezliczone godziny na wspólnej nauce i planowaniu przyszłości. Był już tam, kiedy weszłam, siedząc przy naszym stałym stoliku przy oknie, a jego twarz rozjaśniła się, gdy mnie zobaczył, tak jak zawsze.

„Oto moja piękna narzeczona” – powiedział, wstając, żeby mnie pocałować. „Jak poszło spotkanie z moim ojcem? Mam nadzieję, że nie był zbyt onieśmielający. Potrafi być trochę nerwowy, jeśli chodzi o interesy”.

Nie mogłam patrzeć na niego bezpośrednio. Zamiast tego wpatrywałam się w pierścionek zaręczynowy na mojej lewej dłoni, szmaragd odbijający popołudniowe słońce wpadające przez okno.

„Musimy porozmawiać, Julian.”

Coś w moim głosie musiało go ostrzec, bo jego uśmiech natychmiast zniknął.

„Co się stało?”

Zmusiłam się, by spojrzeć mu w oczy. W te ciemne oczy, które patrzyły na mnie z taką miłością i czułością przez ostatni rok.

„Myślałem o naszych zaręczynach. O tym, co oznaczałoby małżeństwo”.

„Dobrze”. Usiadł powoli, a na jego twarzy malowało się zmęczenie. „Co z tym?”

„Nie sądzę, żebyśmy byli dla siebie stworzeni.”

Kłamstwo smakowało mi w ustach jak trucizna.

„Oczekujemy od życia różnych rzeczy.”

Julian patrzył na mnie przez dłuższą chwilę. Na jego twarzy malowała się walka między zmieszaniem a bólem.

„O czym ty mówisz, Maureen? Wszystko razem zaplanowaliśmy. Chcemy tego samego.”

„Nie, nie mamy.”

Zdjęłam pierścionek z palca, metal z łatwością przesunął się po kostce. Ostatnio był luźny, prawdopodobnie dlatego, że odkąd dowiedziałam się o ciąży, byłam zbyt nerwowa, żeby dużo jeść.

„Zrozumiałem, że nie nadaję się do twojego świata – klubów wiejskich, oczekiwań społecznych, presji bycia kimś, kim nie jestem. Chcę czegoś prostszego”.

„W takim razie spróbujemy czegoś prostszego” – powiedział Julian natychmiast, sięgając przez stół po moje dłonie. „Meen, nic mnie to nie obchodzi. Możemy żyć, jak chcesz”.

Odsunęłam ręce, zanim jego dotyk mógłby osłabić moją determinację.

„Nie chodzi tylko o to, jak żyjemy. Chodzi o to, kim jesteśmy. Pewnego dnia odziedziczysz rodzinny biznes. Będziesz potrzebował żony, która będzie w stanie utrzymać ten świat, która go zrozumie. Ja nie jestem taką osobą”.

„Jesteś dokładnie tą osobą” – nalegał Julian, a w jego głosie słychać było desperację. „Jesteś inteligentna, piękna, miła. Jesteś wszystkim, czego szukam u żony, u partnerki. Maureen, skąd to się wzięło? W zeszłym tygodniu z ekscytacją patrzyłaś na mieszkania na przyszły rok. Co się zmieniło?”

Wszystko.

Chciałam powiedzieć, że wszystko się zmieniło, kiedy twój ojciec pokazał mi, do czego zdolna jest twoja rodzina, kiedy zrozumiałam, że miłość do ciebie nie wystarczy, by chronić dziecko, które rośnie we mnie.

Zamiast tego położyłem szmaragdowy pierścień na stole między nami. Cichy odgłos metalu uderzającego o drewno zabrzmiał jak strzał w cichej kawiarni.

„Oddaję ci twój pierścionek.”

Julian patrzył na niego, jakby to był jadowity wąż.

„Nie. Nie, Meen. To szaleństwo. Cokolwiek się stało, możemy to naprawić. Kochamy się.”

„Miłość nie zawsze wystarcza” – powiedziałam cicho, nienawidząc siebie za prawdę zawartą w tych słowach.

„To dla nas” – powiedział Julian stanowczo. „Musi tak być”.

Wstałem zanim zdążyłem całkowicie stracić nerwy.

„Przykro mi, Julian. Naprawdę. Ale tak będzie najlepiej.”

„Na dobre?” Julian zerwał się na równe nogi, a krzesło zaskrzypiało o podłogę. „Jak to jest, że rozstanie jest na dobre? Meen, porozmawiaj ze mną. Powiedz mi, co tu się naprawdę dzieje”.

Przez jedną straszną chwilę prawie to zrobiłam. Prawie mu powiedziałam o groźbach ojca, o ciąży, o niemożliwym wyborze, przed którym byłam zmuszona.

Ale ostrzeżenie Charlesa Blackwooda odbiło się echem w mojej głowie.

„Julian nigdy by sobie nie wybaczył, że zrujnował twoją przyszłość, a ty nigdy sobie nie wybaczysz, że zrujnowałeś jego.”

„Żegnaj, Julianie” – wyszeptałam i odeszłam od jedynego mężczyzny, którego kiedykolwiek kochałam.

Trzy tygodnie później straciłam dziecko.

Byłam sama, kiedy to się stało, cierpiąc na skurcze i krwawiąc w moim małym pokoju w akademiku w deszczowy czwartkowy poranek. Zanim dotarłam do ośrodka zdrowia na kampusie, było już po wszystkim.

Ósmy tydzień ciąży zakończył się tak szybko i cicho, jak się zaczął.

„Takie rzeczy się czasami zdarzają” – powiedział mi łagodnie lekarz. „Często w pierwszym trymestrze. To nie znaczy, że coś było z tobą nie tak ani że nie będziesz mogła mieć zdrowej ciąży w przyszłości”.

Ale znałam prawdę. Poświęciłam związek z Julianem, żeby chronić dziecko, którego już nie było.

Zniszczyłem naszą miłość bez powodu.

Julian próbował się ze mną skontaktować w tych tygodniach, zostawiając wiadomości, na które nie odpisywałam, pojawiając się w miejscach, o których wiedział, że będę. Unikałam go z wprawą kogoś, kogo serce było zbyt złamane, by ryzykować dalsze pękanie. W końcu przestał próbować. W końcu skończył studia i się wyprowadził.

I nie widziałem go już nigdy aż do dzisiejszego wieczoru.

Sześć miesięcy po naszym rozstaniu Fletcher Morrison poprosił mnie o rękę. Fletcher był znajomym mojego ojca z branży biznesowej, dwanaście lat starszym ode mnie i zupełnie nie przypominał Juliana. Był zrównoważony, przewidywalny, całkowicie bezpieczny.

Kiedy powiedziałam „tak”, nie dlatego, że go kochałam. To dlatego, że byłam zmęczona samotnością z moim żalem, zmęczona odrzucaniem pierścionka babci Juliana każdego wieczoru przed snem. Myślałam, że mogłabym nauczyć się kochać Fletchera. Myślałam, że poczucie bezpieczeństwa i pewności może wystarczyć, by zbudować na nim życie.

Myliłem się w tej kwestii, tak jak myliłem się w wielu innych kwestiach.

Teraz, 25 lat później, siedziałem w sypialni domu, który Fletcher kupił, aby pochwalić się swoim sukcesem, trzymając wizytówkę Juliana i pierścionek jego babci i zastanawiając się, czy drugie szanse to prawda, czy tylko okrutne żarty, jakie wszechświat płata ludziom, którzy już stracili wszystko, co dla nich ważne.

Jutro będę musiała podjąć decyzję, czy zadzwonić pod numer na białej karcie, czy otworzyć drzwi, które zamknęłam trzydzieści lat temu, kiedy byłam młoda, w ciąży i na tyle przerażona, by uwierzyć, że miłość nie jest warta walki.

Pytanie brzmiało, czy byłem teraz wystarczająco odważny, by odkryć, co mogłoby się zmienić, gdybym zdecydował się walczyć zamiast uciekać.

Spędziłam trzy bezsenne noce wpatrując się w wizytówkę Juliana, zanim zdobyłam się na odwagę, żeby zadzwonić. Za każdym razem, gdy podnosiłam słuchawkę, w mojej głowie rozbrzmiewał głos Fletchera, który wyliczał wszystkie powody, dla których nie powinnam tego robić, wszystkie sposoby, w jakie to zniszczyłoby starannie skonstruowane życie, które razem zbudowaliśmy.

Ale leżąc bezsennie o trzeciej nad ranem, zdałem sobie sprawę, że „starannie skonstruowane” to po prostu inny sposób na powiedzenie, że jest zupełnie puste.

W czwartek rano Fletcher wcześnie wyjechał na spotkanie golfowe z potencjalnymi inwestorami – zdesperowanymi mężczyznami takimi jak on, próbującymi ratować podupadające firmy uściskami dłoni i fałszywymi obietnicami. Zaczekałem, aż jego samochód odjechał z podjazdu, zanim podszedłem do telefonu w kuchni. Drżącymi rękami wybierałem numer wytłoczony srebrnym drukiem na białej karcie.

„Blackwood Industries, biuro pana Blackwooda.”