Mój mąż myślał, że nie rozumiem japońskiego – podczas biznesowej kolacji przyznał się do swojego tajnego konta i romansu, gdy siedziałam obok niego

Poczułem, jak moje palce zaciskają się mocniej na szklance.

Pracowałam piętnaście lat. Zarządzałam kampaniami, budżetami i klientami. Ale dla Davida, w obecności człowieka, którego szacunku pragnął, moja praca stała się uroczą rozrywką.

Tanaka skinął uprzejmie głową, ale jego wyraz twarzy lekko się zmienił – ledwie wyczuwalny był dyskomfort. David tego nie zauważył.

W miarę trwania kursu dowiadywałem się coraz więcej.

W języku japońskim David stał się inną wersją samego siebie – odważniejszą, bystrzejszą, bardziej arogancką. Wyolbrzymiał swoją rolę w projektach, mówił o kolegach z subtelną pogardą, postrzegał siebie jako mózg stojący za każdym sukcesem.

Następnie Tanaka wspomniał o równowadze między pracą a rodziną. Opowiedział ciepło o tym, jak jego żona radziła sobie z życiem domowym podczas jego podróży.

Dawid roześmiał się lekceważąco.

A potem powiedział słowa, które zamieniły mi krew w żyłach.

Powiedział Tanace, że nie rozumiem świata biznesu. Że zadowalam się „prostym życiem”. Że to on zajmuje się wszystkimi ważnymi decyzjami i finansami. I że jestem tam głównie dla pozorów – dobrze dbam o porządek w domu i odpowiednio wyglądam na imprezach.

Żartował nawet, że jest łatwiej, gdy żona nie ma zbyt wielu ambicji i wymagań.

Sala się nie zmieniła. Oświetlenie się nie zmieniło. Talerze wciąż brzęczały. Rozmowy toczyły się dalej przy pobliskich stolikach. Ale we mnie coś pękło na pół.

Twarz Tanaki, siedzącego naprzeciwko nas, lekko się skrzywiła. Skierował rozmowę z powrotem na bezpieczniejsze tematy biznesowe.