Mój syn spojrzał mi prosto w oczy i powiedział oczywistość: „Jeśli nie płacisz czynszu, to tu nie mieszkasz”. Myślał, że się wycofam. Nie sprzeciwiłem się. Po prostu otworzyłem teczkę, której nawet nie raczył przeczytać, i pozwoliłem, by prawda przemówiła sama za siebie.

Pokój, w którym unosił się delikatny zapach cedru, nici i wspomnień.

„Nie” – odpowiedziałem po prostu.

Claire mrugnęła.

„Nie” – powtórzyłem. „Ten pokój zostaje taki, jaki jest”.

Jej twarz się napięła.

„Nie próbujemy niczego wymazać. Po prostu potrzebujemy”

„Potrzebujesz wszystkiego” – przerwałem jej łagodnie.

Wszystko oprócz granic.

Matthew zrobił krok naprzód, jeżąc się.

„Mamo, nie utrudniaj tego.”

Ale nie utrudniałem niczego. Po prostu przestałem to ułatwiać.

Odszedłem, pozostawiając ich irytację wiszącą w powietrzu niczym dym.

W pracowni krawieckiej zamknęłam za sobą drzwi i pozwoliłam, by cisza mnie ogarnęła. Popołudniowe słońce padało na drewnianą podłogę, oświetlając porozrzucane luźne guziki i strzępki nici.

Moje ręce drżały, nie ze strachu, ale z ciężaru jasności. Nie postrzegali tego pokoju jako świętego. Nie postrzegali tego domu jako mojego. W ogóle mnie nie widzieli.