Mój syn wysłał mnie do domu opieki, bo powiedział, że jestem dla niego ciężarem. Pokazałem mu więc, jak wygląda prawdziwy ciężar.

W ten weekend Monica złożyła wniosek o wymuszenie sprzedaży nieruchomości w drodze podziału. Ponieważ Jason mieszkał w domu, który nie był jego prawnym właścicielem, a ja nie wyraziłam na to zgody, mieliśmy pełne prawo wymusić sprzedaż. Gdyby odmówił wyprowadzki, skierowalibyśmy sprawę do sądu, a organy ścigania usunęłyby go z nieruchomości. A ponieważ nadal byłam prawowitą właścicielką, każdy grosz należałby się mnie.

Wyobraziłem go sobie z Danielle siedzących na mojej aksamitnej kanapie, popijających wino, na które ich nie było stać, i rozmawiających o tym, jak „odziedziczyli” dom po zdezorientowanej staruszce. Niczego nie odziedziczyli. Zabrali to, co nie było ich, i teraz będą musieli za to odpowiedzieć.

Przesłuchania wstępne trwały około tygodnia. Doręczyliśmy im dokumenty o 7:00 rano we wtorek. Słońce miało barwę niklu; zraszacze wciąż działały. Na rogu stał samochód dostawczy. Na ganku pas od szlafroka Danielle ciągnął się jak ogon; gołe kostki Jasona bledły nad butami. Koperta wyglądała na cięższą od papieru. Według prywatnego doręczyciela Moniki, Danielle krzyknęła. Jason zbladł jak ściana i zatrzasnął drzwi. Nie musiałem tego widzieć. Wystarczyła mi świadomość.

Tego wieczoru mój telefon zawibrował. To był numer, którego nie rozpoznałem. Pozwoliłem mu zadzwonić. Potem zadzwonił ponownie. I ponownie. W końcu odebrałem.

„Mamo”. Głos Jasona był niski, niemal dziecinny. „Dostaliśmy dziś coś pocztą. Czy to prawda?”

Nie odpowiedziałem.

„Nie mówisz serio. Chcesz mnie wyrzucić z własnego domu?”

Wziąłem głęboki oddech. „Masz na myśli dom, z którego mnie wyrzuciłeś?”

Zamilkł.

„Nigdy nie podpisałam dokumentów” – kontynuowałam. „Użyłeś mojego nazwiska bez pozwolenia, zamroziłeś moje konta i próbowałeś mnie wymazać”.

„To nie tak było”

„Zostałem umieszczony w domu opieki bez ostrzeżenia i bez ubrania. Zostałem wprowadzony w błąd i zamknięty. Więc tak, Jason, mówię poważnie”.

„Mamo, posłuchaj”

„Nie obchodzi mnie, co myślała Danielle” – powiedziałem spokojnie. „To ciebie wychowałem. A ty pozwoliłeś jej włożyć mnie do trumny, zanim jeszcze mnie pochowano”.

Jego głos zadrżał. „Naprawdę to zrobisz?”

„Tak” – powiedziałem. „I masz trzydzieści dni na przeprowadzkę”.