Mój syn zadzwonił do mnie i powiedział: „Mamo, w zeszłym tygodniu przeprowadziliśmy się do innego stanu. Żona mówi, że potrzebuje własnego kąta”. Zamarłem na pięć sekund, po czym w końcu powiedziałem: „W porządku, synu. Życzę ci wszystkiego najlepszego”. Rozłączyłem się, otworzyłem laptopa i wysłałem maila do mojego prawnika z załączonym bardzo specjalnym dokumentem. To, co wydarzyło się później, zmieniło wszystko.

Na zewnątrz wciąż byłam tą samą uległą Helen, tą, która prosiła o pozwolenie na korzystanie z własnej kuchni, tą, która kłaniała się na każde polecenie Vanessy. W środku byłam kobietą z misją, kobietą, która dokumentowała każdą niesprawiedliwość z precyzją detektywa.

Dyktafon stał się moim najlepszym sprzymierzeńcem. Nosiłem go w kieszeni szlafroka, w torbie na zakupy, ukryty między szmatami, kiedy sprzątałem. Każda rozmowa była nagrywana, każde upokorzenie, każda groźba, każde kłamstwo.

Pewnego popołudnia, udając, że sprzątam gabinet Roberta, znalazłem coś, co zmroziło mi krew w żyłach. Na jego biurku, na wpół ukryty pod papierami, leżał dokument z banku, wyciąg z kredytu hipotecznego. Drżącymi rękami wyjąłem telefon i zrobiłem zdjęcie.

Kwota pożyczki wynosiła 1 200 000 dolarów.

Zabezpieczenie: moja własność.

Gwarancja: konstrukcja zarejestrowana na nazwisko Roberta i Vanessy.

Wykorzystali mój majątek, aby zadłużyć się bez mojej zgody i wiedzy.

Tej nocy spotkałem się ponownie z panem Williamsonem. Przywiozłem mu zdjęcia, nagrania, wszystko.

„Helen, to oszustwo. Poważne oszustwo” – powiedział. „Wykorzystali twoją własność jako zabezpieczenie bez twojej zgody”.

„A pożyczka? Na co była przeznaczona?”

Pan Williamson zbadał sprawę. Dwa dni później zadzwonił do mnie z odpowiedzią.

Pieniądze zostały przeznaczone na spłatę długów Vanessy i zakup nowego SUV-a, którym się opiekują. Nie na budowę. Budowa została opłacona przez ciebie z twoich 850 000 dolarów.

Usiadłem na ławce w parku, gdzie nikt nie mógł usłyszeć mojej rozmowy. Świat wirował wokół mnie, gdy przetwarzałem informacje.

„Odkryłem jeszcze coś” – kontynuował pan Williamson. „Barry, notariusz, został pozbawiony prawa wykonywania zawodu notariusza trzy miesiące temu. Dokumenty, które pan podpisał, nie mają pełnej mocy prawnej. Występują nieprawidłowości”.

„Co to znaczy?”

„To oznacza, że ​​możemy walczyć i wygrać. Ale musimy działać szybko, zanim spróbują zalegalizować coś innego lub sprzedać nieruchomość”.

„Sprzedać? Czy oni potrafią?”

„Z tymi fałszywymi dokumentami, które mają, mogliby spróbować. Widziałem takie przypadki. Dlatego musimy działać teraz, Helen.”

Następne kilka tygodni spędziłem na przygotowaniach. Pan Williamson przygotował pozew: oszustwo na rynku nieruchomości, nielegalne wykorzystanie nieruchomości jako zabezpieczenia, fałszowanie dokumentów, wywłaszczenie. Zebraliśmy wszystkie dowody: nagrania, zdjęcia, wyciągi bankowe, zeznania Laury i Connie.

Zbadaliśmy też Vanessę dokładniej. Pan Williamson wynajął prywatnego detektywa. To, co odkryliśmy, było druzgocące.

Vanessa miała dwie karty kredytowe z limitem. Była winna 420 000 dolarów, jak powiedział pan Williamson, ale toczyła się też przeciwko niej sprawa sądowa o oszustwo w poprzedniej firmie, w której pracowała. Fałszowała faktury. Została zwolniona i pozwana.

Robert nic o tym nie wiedział. Mój syn poślubił zawodową kłamczuchę i nawet o tym nie wiedział.

Pewnej listopadowej nocy, gdy jedliśmy kolację, Vanessa zrzuciła kolejną bombę.

„Pani Helen, Robert i ja się nad tym zastanawialiśmy. Ta sytuacja wspólnego zamieszkania nie sprawdza się.”

Robert spojrzał na swój talerz, nie mogąc spojrzeć mi w oczy.

„Uważamy, że dla wszystkich byłoby lepiej, gdybyście poszukali własnego lokum. Małego mieszkania w pobliżu. W ten sposób zachowalibyśmy niezależność, ale nadal bylibyśmy w kontakcie.”

Dyktafon w mojej kieszeni zapisywał każde słowo.

„Ale to moja własność” – powiedziałem cicho, nie denerwując się.

„Tak, ale dom jest nasz, a wspólne mieszkanie powoduje tarcia. Zasługuje pani na spokój ducha, pani Helen. Możemy pomóc pani z czynszem za mieszkanie przez pierwsze kilka miesięcy, dopóki się pani nie zadomowi.”