Mój syn zamknął nas w piwnicy i powiedział: „To teraz nasz dom”. Wtedy mój mąż nacisnął cegłę i wszystko zmieniło się diametralnie.

Moc. Nie taką głośną i rzucającą się w oczy, którą mój syn lubił kolekcjonować, ale taką cichą, którą trzyma się w pudełku, aż do idealnego momentu.

Tydzień ciągnął się w nieskończoność. Myśleli, że się poddałam. Krążyli po domu jak właściciele, wskazując na ściany, przesuwając meble, zapraszając znajomego projektanta, żeby „przespacerował się po domu”. Mówili przede mną, jakbym była częścią tapety.

Pozwalam im.

Aż tu nagle, w jasny sobotni poranek, zadzwonił dzwonek do drzwi.

Wytarłam ręce w ściereczkę kuchenną i wyszłam na korytarz akurat w chwili, gdy mój syn otworzył drzwi.

Veda stała na ganku w ciemnym garniturze, z teczką w jednej ręce, a obok niej kurier niósł grubą kopertę.

„Pan Dubois?” zapytała.

„Tak” – powiedział ostrożnie.

„Nazywam się Veda Sterling” – powiedziała. „Reprezentuję interesy właścicielki tego domu, pani Idelli Dubois. To dla ciebie”.

Podała mu kopertę.

Rozdarł ją, przeczytał treść pierwszej strony i parsknął śmiechem.

„Eksmisja?” – zapytał. „Mamo, czy to twój żart? Zatrudniłaś jakąś aktorkę, żeby nas nastraszyć?”

Kessia pojawiła się za nim i wyrwała mu papiery z rąk. Czytała szybko, poruszając ustami.

„Panna… Sterling, tak?” powiedziała, wymuszając uśmiech. „Obawiam się, że moja teściowa wprowadziła pana w błąd. Jest starsza. Trochę zagubiona. Mamy prawdziwy dokument”.

Podeszła do kredensu, wyciągnęła teczkę i z rozmachem wyjęła pojedynczą kartkę.

„Oto akt darowizny” – powiedziała. „Podpisany przez panią Idellę. Dom należy do mojego męża, jak należy. Możesz zabrać swoje dokumenty do biura, z którego przyszłaś”.

Veda wzięła akt w dwa palce, jakby mógł się kleić. Uniosła go pod światło, obejrzała pieczęć i stempel notarialny, a potem spojrzała na datę.

„Ciekawe” – mruknęła.

Opuściła gazetę i spojrzała Kessii w oczy.

„Zwłaszcza notariusz” – powiedziała. „Pan Henderson. Dobrze znam jego pracę. To imponujące, że udało mu się to poświadczyć zza grobu, biorąc pod uwagę, że zmarł dwa lata przed tą datą”.

Zapadła cisza niczym opadająca kurtyna.

Uśmiech zniknął z twarzy Kessii. Kolor odpłynął z jej policzków.

„O czym mówisz?” wyjąkała.

„Mówię o fałszerstwie” – powiedziała spokojnie Veda. „I o tym, że jeśli pójdziemy tą drogą, będziemy musieli rozmawiać z prokuraturą okręgową o oszustwie. Mój klient jest gotów potraktować to na razie jako sprawę cywilną. To może się zmienić”.

Travante zacisnął szczękę. „Nie możesz wejść do mojego domu i mi grozić” – powiedział.

„To dom mojego klienta” – odpowiedziała Veda. „I nie grożę. Wyjaśniam konsekwencje”.

Wyciągnęła kolejny dokument z teczki.

„To jest poświadczona kopia testamentu dr. Langstona Jamesa Dubois” – powiedziała. „W testamencie jego synowa, Idella Mae Dubois, jest jedyną spadkobierczynią tej nieruchomości. Twój ojciec, Cornelius, był tego w pełni świadomy i nigdy tego nie kwestionował”.

Pozwoliła temu trwać.

„Jeśli więc nie zamierzasz oskarżyć swojego zmarłego dziadka i ojca o niekompetencję w momencie sporządzania i akceptowania tego testamentu”, powiedziała, „masz trzy dni na opuszczenie lokalu”.

„Nie możesz tego zrobić” – wyszeptała Kessia.

„Zdecydowanie możemy” – powiedziała Veda. „Pytanie brzmi, czy musimy przy okazji angażować organy ścigania”.