Moja rodzina wybuchnęła śmiechem. „O, patrzcie, ta biedna dziewczyna myśli, że może licytować na aukcji”. Milczałem. Trzydzieści minut później podniosłem wiosło – i kupiłem rezydencję za 12 milionów dolarów, o którą wszyscy się kłócili.

Potem, w małym biurze w Charleston, naprzeciwko mnie, w małym biurze, usiadł emerytowany deweloper, cichy człowiek, który od czasów Reagana wykupywał ziemię i powiedział: „Chyba widzisz rzeczy tak jak ja kiedyś. Zanim się zmęczyłem”.

Przesunął teczkę po stole.

Ta umowa zmieniła moje życie finansowe na zawsze.

Ale w tej chwili jedyną wersją mnie, jaką mogli zobaczyć moi krewni, była ta, która na Święto Dziękczynienia chodziła w sukienkach z drugiej ręki, a wieczorem, siedząc na kanapie, liczyła napiwki.

Dziewczyna, która „nigdy do końca nie pasowała”.

Odwróciłem się od nich i poszedłem w kierunku stanowiska rejestracyjnego.

Stoisko stało pod białym namiotem przy bocznym wejściu, a wentylator przypięty do jednego z masztów leniwie obracał się w upale. Pieczęć hrabstwa widniała na banerze za stołem. Dwie małe amerykańskie flagi powiewały na plastikowych uchwytach, takich samych, jakie widywało się wzdłuż Main Street w dni parad.

Kobieta siedząca za stołem podniosła wzrok, gdy się zbliżyłem.

Miała schludne blond włosy, tablet przed sobą i spokój osoby, która widziała wielu bogatych ludzi udających, że nie są zdenerwowani.

„Podaj proszę imię?” – zapytała.

„Alexis Reed.”

Jej brwi uniosły się nieznacznie.

Coś jakby rozpoznanie przemknęło jej przez oczy. Może z listu z banku, może z listy wstępnie zakwalifikowanych oferentów.

„Witaj, panno Reed” – powiedziała, a jej ton zmienił się, podobnie jak głosy ludzi, którzy zdawali sobie sprawę, że nie jesteś tą, za którą cię uważają.

Podała mi elegancką czarną paletkę z dużym, białym numerem i wstukała coś w tablet.

„Masz możliwość licytowania w pełnym zakresie.”

Marissa, która znajdowała się wystarczająco blisko, aby podsłuchiwać, wydała z siebie zduszony dźwięk.

„Pełny?” – zapytała. „Masz na myśli…”

Uśmiech rejestratorki stał się uprzejmy i stanowczy.

„Od tego momentu tylko zarejestrowani oferenci, proszę pani” – powiedziała.

Marissa patrzyła na moje wiosło, jakby zdradziło pakt.