Moja synowa spojrzała mi prosto w twarz i powiedziała: „Dziś wieczorem spakuj swoje rzeczy i wyprowadź się, nie ma już dla ciebie miejsca”. Nie miała pojęcia, że ​​mieszkanie piętro wyżej jest na moje nazwisko i że tej nocy to ja będę decydować, kto może tu zostać. To była noc, w której całe ich małżeństwo wywróciło się do góry nogami.

I tak było. Po raz pierwszy od miesięcy byłem absolutnie, całkowicie pewien czegoś.

Dwadzieścia minut później siedziałam w swoim mieszkaniu. Moim tymczasowym mieszkaniu, poprawiłam się, patrząc na widok, którym cieszyłam się przez ostatni rok – skromnym, jednopokojowym mieszkaniu na Upper West Side, w zupełności wystarczającym dla wdowy uczącej się życia w pojedynkę. Bezpiecznym, praktycznym, na tyle małym, że nie mogłam się w nim zgubić tak, jak czasami gubiłam się we wspomnieniach domu, który dzieliłam z Robertem.

Ale kiedy rozejrzałam się po moich starannie ustawionych meblach, kołdrach babci, mojej kolekcji pierwszych wydań powieści, zdałam sobie sprawę, że coś się zmieniło. To mieszkanie było dla mnie azylem, kryjówką, podczas gdy próbowałam być Lindą bez Roberta. Penthouse miał być czymś zupełnie innym.

To byłaby deklaracja.

Zrobiłam sobie herbatę i rozsiadłam się w fotelu do czytania – jedynym meblu, o który Robert specjalnie prosił, żebym go zostawiła, bo wiedział, jak bardzo lubię, jak popołudniowe światło pada na niego idealnie. Potem zadzwoniłam do mojego doradcy finansowego.

„Lindo” – powiedział ciepło James Henderson. „Miło cię słyszeć. Jak się masz?”

„Zmiana” – powiedziałem po prostu. „Muszę jak najszybciej spieniężyć jakieś inwestycje, około dwóch milionów”.

Zapadła cisza. James zajmował się naszymi finansami od piętnastu lat, przeprowadził nas przez chorobę Roberta, pomógł mi uporać się z zawiłościami dziedziczenia i planowania majątkowego. Był przyzwyczajony do mojego ostrożnego, rozważnego podejścia do pieniędzy.

„Czy mogę zapytać, do czego to służy?”

„Nieruchomości. Zakup za gotówkę.”

„Ach”. Kolejna pauza. „Lindo, muszę zapytać. To nie jest jakaś emocjonalna decyzja, prawda? Wiem, że zbliża się rocznica śmierci Roberta i czasami…

„To nie jest emocjonalne, James. To strategia.”

I tak było. Po raz pierwszy od śmierci Roberta podejmowałam decyzję nie z żalu, strachu czy potrzeby uniknięcia konfliktu, ale z tego, czego naprawdę pragnęłam i na co zasługiwałam.

„W takim razie” – powiedział James, a w jego głosie usłyszałam uśmiech. „Daj mi znać, czego potrzebujesz”.

Po rozłączeniu się siedziałem w zapadającym zmroku, obserwując, jak światła miasta zaczynają migotać za moim oknem. Jutro podpiszę dokumenty. W przyszłym tygodniu będę właścicielem penthouse’u tuż nad głową Jessiki.

Ten sam penthouse, o którym słyszałam jej rozmowę zaledwie miesiąc temu, gdy myślała, że ​​jestem w łazience i nie mogłam usłyszeć jej rozmowy telefonicznej ze swoją przyjaciółką Melissą.

„Boże, Mel, powinnaś zobaczyć to miejsce” – powiedziała, a w jej głosie słychać było tę szczególną nutę tęsknoty i poczucia wyższości, którą zaczynałam rozpoznawać. „Dwa pełne piętra, prywatna winda, trzy tarasy. Kiedy będzie nas na to stać, to będzie nasz dom. Wyobrażasz sobie tyle przestrzeni, tyle luksusu? Michael wciąż jest oszczędny w finansach. Ale kiedy jego matka odejdzie z domu i odziedziczymy po niej majątek”.

Zamarłam na korytarzu, a filiżanki brzęczały na tacy, którą niosłam do kuchni.

Gdy tylko jego matka zniknie z pola widzenia.

Jakbym już nie żył. Jakbym był tylko przeszkodą stojącą między Jessicą a życiem, na które, jak uważała, zasługiwała.

Teraz, popijając herbatę w gasnącym świetle, uśmiechnąłem się po raz pierwszy od kilku godzin. Jessica chciała penthouse’u. Jessica czuła, że ​​ma prawo do luksusu, do przestrzeni, do życia finansowanego z pieniędzy, których nie zarobiła.

Jessica wkrótce odkryje, że chcieć czegoś i zasługiwać na to to dwie zupełnie różne rzeczy.

Ale najpierw musiałem wykonać kilka telefonów. Do Patricii, żeby sfinalizować zakup. Do mojego prawnika, żeby upewnić się, że wszystko jest odpowiednio udokumentowane. I może, po prostu, zacznę szukać firm przeprowadzkowych.

W końcu miałam zostać sąsiadką Jessiki z góry.

Ta myśl wypełniła mnie czymś, czego nie czułam od bardzo dawna.

Oczekiwanie.