Na chwilę przed tym, jak śmiertelnie chory policyjny pies myśliwski miał zostać uśpiony, uniósł przednie łapy i przyciągnął małą dziewczynkę do piersi, trzymając ją resztkami sił. W pokoju zapadła cisza. Wtedy weterynarz zesztywniał, jego wzrok utkwiony był w czymś nieoczekiwanym – i wszystko zatrzymało się w tej sekundzie.

Nie niewydolność narządów.

Nie choroba.

Ale duża przeszkoda utkwiła w pobliżu przepony, uciskając nerwy i ograniczając dopływ tlenu. Ciało obce. Stare. Wbite. Ostatnio się nasiliło. Zagrażające życiu, ale możliwe do wyleczenia przy natychmiastowej interwencji.

„Jak to w ogóle się do niego dostało?” – wyszeptał oficer.

I oto nastąpił zwrot akcji, którego nikt się nie spodziewał.

Metalowy przedmiot nie był przypadkowym odłamkiem.
Nie pochodził z płotu ani potłuczonego szkła.
Był ostry. Kształtny. Celowo poszarpany.

Doktor Reyes spojrzał powoli na funkcjonariuszy. „To nie był wypadek. To… prawdopodobnie został dźgnięty lub wbity w niego z bliskiej odległości”.

Shadow nie padł po prostu ze zmęczenia.

Został ranny, cierpiał w milczeniu, nadal pracował, nadal ratował ludzkie życia, podczas gdy ukryty kawałek metalu przecinał go od środka za każdym razem, gdy oddychał.

Ktoś chciał się go pozbyć.

A Shadow, nie chcąc zostawić swoich ludzi bez ochrony, walczył dalej.

Emma zadrżała. „On nie chciał umierać… prosił nas, żebyśmy na niego spojrzeli… ten uścisk nie był pożegnaniem…”

Doktor Reyes skinął głową, a łzy w końcu popłynęły. „To było ostrzeżenie. Kazał nam przestać”.

Operacja rozpoczęła się natychmiast. Funkcjonariusze stali niczym strażnicy za szybą, podczas gdy dr Reyes i jej zespół pracowali z desperacką precyzją. Parametry życiowe Shadowa spadały, gwałtownie rosły i znów spadały. Dwa razy omal go nie stracili. Dwa razy monitor wrzasnął w ciszy.

Emma przycisnęła czoło do szyby i wyszeptała: „Walcz, Shadow. Proszę. Zostań ze mną”.

Godziny mijały jak wieki.

Wtedy drzwi się otworzyły.

Pojawił się dr Reyes, wyczerpany, z czerwonymi oczami i trzęsącymi się rękami.