Na ślubie mojej wnuczki zauważyłam na swoim identyfikatorze napis „Starsza pani, która za wszystko płaci” i wszyscy wybuchnęli śmiechem, jakby to była najnaturalniejsza rzecz na świecie. Kiedy wzniosłam toast i cicho odczytałam tajną klauzulę w testamencie mojego zmarłego męża, wiedziałam, że panna młoda długo już nie będzie się uśmiechać.

Wszystkie oczy zwróciły się na mnie.

„Właściwie” – kontynuowała Pamela, a jej uśmiech ledwo sięgał oczu – „mamy ekscytującą wiadomość. Babcia sfinansuje wymarzoną podróż poślubną Jennifer i Marka na Bali”.

Rozległy się gromkie brawa. Siedziałem jak sparaliżowany, z filiżanką kawy w połowie drogi do ust. Nie podjąłem takiego zobowiązania.

„Mamo” – powiedział Richard, gdy nie zareagowałam od razu na komunikat.

Ostrożnie odstawiłem filiżankę.

„Pierwsze słyszę o tym”, powiedziałem spokojnym głosem.

Nad stołem zapadła niezręczna cisza. Jennifer wyglądała na zdezorientowaną, a potem zawstydzoną. Mark wpatrywał się w swój talerz.

„No cóż, rozmawialiśmy o tym wczoraj” – powiedziała Pamela z chrapliwym śmiechem. „Pamiętasz? Mówiłeś, że się nad tym zastanowisz”.

„Tak, powiedziałem to” – odpowiedziałem – „i nadal o tym myślę”.

Richard pochylił się i przemówił szeptem scenicznym, wyraźnie przeznaczonym do usłyszenia.

„Mamo, nie rób scen. Już im powiedzieliśmy, że mogą zarezerwować wycieczkę”.

Poczułem, jak coś we mnie pęka i rozrywa nić, która była zbyt długo i zbyt mocno rozciągnięta.

„Nie przypominam sobie, żebym zgodził się zapłacić za miesiąc miodowy na Bali” – powiedziałem wystarczająco głośno, żeby wszyscy usłyszeli. „Właściwie to wydaje mi się, że rodzice Marka pierwotnie planowali pokryć ten wydatek”.

Ojciec Marka poczuł się nieswojo.

„Było kilka niepowodzeń w interesach” – mruknął.

„Rozumiem” – powiedziałem życzliwie. „Takie rzeczy się zdarzają. Ale uważam, że publiczne oddawanie cudzych pieniędzy bez ich zgody jest niewłaściwe, prawda?”

Przy stole zapadła cisza. Twarz Pameli poczerwieniała.

„Może Jennifer i Mark rozważyliby skromniejszy miesiąc miodowy” – zasugerowałem – „taki, na jaki ich stać”.

„Ich możliwości?” syknęła Pamela. „A twoje możliwości? Wszyscy wiedzą, że Robert zostawił cię w wyjątkowo komfortowej sytuacji”.

Coś w jej głosie – poczucie wyższości i uraza – jasno wskazało mi moją decyzję.

„Moja sytuacja finansowa nie podlega publicznej dyskusji” – powiedziałem stanowczo. „Ani moje decyzje dotyczące wydatków”.

Richard złapał mnie za ramię, jego palce wbijały się w nie boleśnie.

„Mamo, przestań. Przynosisz nam wstyd.”

Odsunąłem rękę.

„Nie, Richardzie. Ośmieszyliście się.”

Wstałem i wygładziłem kurtkę.

„Jennifer, Marku, życzę wam obojgu wszelkiego szczęścia. Z przyjemnością dołożę swoją cegiełkę do zorganizowania sensownego miesiąca miodowego, ale omówię to z wami prywatnie”.

Gdy odwróciłem się, żeby wyjść, Michael również wstał.

„Odprowadzę cię, babciu.”

W holu, z dala od wścibskich oczu, w końcu straciłem opanowanie. Ręce mi drżały, gdy szukałem kluczyków do samochodu.