Nigdy nie powiedziałem synowi o mojej miesięcznej pensji wynoszącej 40 000 dolarów. Zawsze widział, jak żyję skromnie. Zaprosił mnie na kolację do rodziców swojej żony. Ale gdy tylko przekroczyłem próg,…

„Przepraszam” – powiedziałem, wstając. „Nagły wypadek w pracy”.

„O tej porze?” Victoria prychnęła. „Jakież to niewygodne. Chociaż przypuszczam, że kiedy jesteś co godzinę, bierzesz, co się da.”

Wyszedłem z pokoju na korytarz — jednak na tyle blisko, by mój głos mógł się roznieść.

„Sarah, jaka jest sytuacja?”

„Panie Mitchell, bardzo przepraszam, że przerywam panu wieczór” – powiedziała z pełnym profesjonalizmem. „Ale Microsoft chce przesunąć podpisanie umowy na poniedziałek. Zatwierdzają pełną kwotę 7,3 miliona. Poza tym Departament Obrony w końcu zatwierdził pana przegląd bezpieczeństwa projektu Pentagonu”.

„Powiedz Microsoftowi, że mogę to zrobić w poniedziałek o dziesiątej” – powiedziałem wyraźnie. „I wyślij potwierdzenie z DoD na mój bezpieczny serwer”.

„Tak, proszę pana. A, i Forbes znowu dzwonił w sprawie tego wywiadu. Czy mam dalej odmawiać?”

„Na razie tak” – odpowiedziałem. „Wolę pozostać niezauważony”.

Rozłączyłem się i wziąłem głęboki oddech. W powietrzu unosił się delikatny zapach pasty do zębów i drogich świec. Kiedy wróciłem, w pokoju panował zamrożony spokój, jakby ktoś wcisnął pauzę.

Widelec Harolda zawisł w powietrzu. Palce Victorii mocno zaciskały się na kieliszku. Thomas wyglądał, jakby ktoś mu właśnie wyjął mózg. Wzrok Marka przeskakiwał z mojej twarzy na drzwi, próbując powiązać znajomego mężczyznę z rozmową, którą właśnie podsłuchał.

„Wszystko w porządku?” zapytał Mark. „Powiedziałeś Microsoft?”

„To tylko kwestia klienta” – powiedziałem, wsuwając się z powrotem na fotel w rogu. „Na czym skończyliśmy? Ach, tak. Thomas tłumaczył mi działanie blockchaina”.

Tomasz przełknął ślinę.

„Czy… czy powiedziałeś siedem milionów?”

„Punkt trzeci” – poprawiłem delikatnie. „Ale proszę, nie pozwól mi przerwać wyjaśnienia. Czy budujesz na Ethereum, czy tworzysz własny protokół?”

Otwierał i zamykał usta, jakby walczył o powietrze.

„Jesteśmy jeszcze w fazie koncepcyjnej” – wyjaśnił.

„Na trzy lata?” – zapytałem. „Ciekawe podejście. Większość startupów blockchainowych dąży do stworzenia MVP w ciągu sześciu miesięcy. Ale jestem pewien, że znasz to z Harvard Business School”.

Oczy Jessiki się zwęziły.

„Skąd wiesz o protokołach blockchain?” – zapytała.

„Czytam” – odpowiedziałem po prostu.

Mój telefon znów zawibrował. Tym razem SMS. Nie bez powodu włączyłem podgląd banerów. Położyłem go ekranem do góry, gdy się rozświetlił.

Wiadomość od mojego dyrektora finansowego brzmiała: „Zysk za III kwartał potwierdzony na poziomie 4,8 mln dolarów. Godny szampana”.

Wiktoria próbowała nie patrzeć. Nie udało jej się. Jej wzrok utkwił w liczbach. Patrzyłem, jak krew odpływa jej z twarzy, tak jak rzeczywistość czasem wyrządza więcej szkody niż zniewaga.

„Wydaje się, że twój telefon jest bardzo zajęty jak na sobotni wieczór” – powiedziała, starając się panować nad głosem.

„Ryzyko zawodowe w pracy z klientami zagranicznymi” – odpowiedziałem. „Różne strefy czasowe”.

Gdy sięgnęłam po telefon, żeby go wyciszyć, na chwilę błysnęło kolejne powiadomienie – moja aplikacja inwestycyjna, wyświetlająca mój portfel pod kwotą, która – jak wiedziałam – przyprawiłaby Harolda o łzy w oczach. Nie musiałam widzieć reakcji Victorii, żeby wiedzieć, że to przeczytała. Czułam na sobie jej wzrok.

„David” – powiedział Harold, odchrząkując. „Kiedy mówisz „konsultacja”, co dokładnie masz na myśli?”

„Och, to i tamto” – powiedziałem. „Głównie infrastruktura cyberbezpieczeństwa. Trochę integracji ze sztuczną inteligencją. Transformacja cyfrowa dla organizacji, które wciąż korzystają ze starszych systemów. Nudne rzeczy, serio”.

„Nudne?” Mark zaśmiał się słabo. „Tato, nigdy nie wspominałeś o sztucznej inteligencji ani cyberbezpieczeństwie. Myślałem, że pomagasz małym firmom w obsłudze komputerów”.

„To też” – powiedziałem. „Każdy klient się liczy. Czy to lokalna piekarnia na rogu, czy firma z listy Fortune 500 na okładce Wall Street Journal”.

„Fortune 500?” – pisnął Thomas.

Sięgnąłem do portfela po chusteczkę – powoli, rozważnie – i moja czarna karta American Express wysunęła się, lądując na stole z cichym, metalicznym brzękiem. Cztery głowy odwróciły się, jakby była magnesem.

Karta Centurion.

Thomas wciągnął głęboko powietrze.

„Czy to…?”

Podniosłem go swobodnie.

„O, to?” – powiedziałem. „Tak, ciągle wysyłają mi metalowe karty. Taka udręka na kontroli bezpieczeństwa na lotnisku”.

Na twarzy Harolda odmalowało się zmieszanie, niedowierzanie, kalkulacja i coś w rodzaju paniki.

„Tato” – powiedział Mark cichym głosem. „Skąd… jak… zdobyłeś tę kartkę?”

„Ty tego nie rozumiesz, synu” – powiedziałem cicho. „Sam do ciebie przyjdzie”.

Schowałem to. Powietrze się zmieniło. W pokoju nie było ani cieplej, ani zimniej. Po prostu… nie spałem.

„Ale dość o mnie” – powiedziałem z uśmiechem. „Harold, wspominałeś o okazji inwestycyjnej. Gwarantowane zyski, bardzo ekskluzywne. O jakich kwotach mówimy? Bo, pełna transparentność, zazwyczaj nie biorę pod uwagę niczego poniżej kilku milionów. Due diligence wymaga takiego samego wysiłku w obie strony”.

Harold otworzył usta. Nic z nich nie wyszło.

Thomas, nie mogąc oprzeć się pokusie wpisania hasła w Google, wyciągnął telefon i zaczął pisać.

„David Mitchell cyberbezpieczeństwo” – mruknął.

Jego oczy się rozszerzyły.

„Tato… spójrz na to.”

Obrócił ekran, żeby Harold mógł widzieć. Ja nie musiałem. Już wiedziałem, który to artykuł – artykuł z TechCruncha z zeszłego roku o ekspansji mojej firmy, ze zdjęciem, jak dzwonię dzwonkiem na Nowojorskiej Giełdzie Papierów Wartościowych.

„To… ty” – powiedział Harold powoli, jakby trudno było przełknąć to słowo.

„Ach, to”. Machnąłem ręką. „Zrobili tyle zamieszania wokół debiutu giełdowego. Trochę żenujące, serio. Tyle tych kamer”.

„IPO?” Mark wstał tak szybko, że jego krzesło zaskrzypiało na podłodze. „Tato, jakie IPO?”

Jessica wyrwała telefon z ręki Thomasa i przewijała ekran, jakby od tego zależało jej życie.

„Tutaj jest napisane, że twoja firma jest wyceniana – to nie może być prawda”.

„Wyceny są zawsze zawyżone” – powiedziałem. „Prawdziwa kwota jest prawdopodobnie o trzydzieści procent niższa”.

„Trzydzieści procent mniej niż trzysta milionów?” – wyrzucił z siebie Thomas łamiącym się głosem.

„To właśnie teraz mówią?” Pokręciłem głową. „Dziennikarze technologiczni. Zawsze dramatyzują”.