Oddałam nerkę mojej teściowej — 48 godzin później przyjechał mój mąż z kochanką i pierścionkiem zaręczynowym

„Zawsze mamy wybór” – poprawił. „Wybrałaś miłość. Oni wybrali chciwość. Czytałem twoje akta, Claro. Rodzina zastępcza. Złodziejko. Przypominasz mi moją wnuczkę. Ona też była zbyt miękka dla tego świata”.

Zwrócił się do mnie. „Słuchaj. Twoja nerka właśnie oczyszcza moją krew. Kupiłeś mi może dziesięć lat. Zamierzam je wykorzystać. Ale nie mogę zostawić mojego dziedzictwa wycieraczce”.

“Przepraszam?”

„Słyszałaś. Pozwoliłaś im po sobie chodzić. Bogactwo ci nie wystarczy, Claro. Potrzeba ci zębów .”

Wyciągnął rękę, pomarszczoną, ale silną.

„Zawrę z tobą układ. Dałeś mi życie. Dam ci świat. Wykształcę cię. Ukształtuję cię. Zrobię z ciebie rekina. Ale musisz zabić starą Clarę. Ofiarę. Ona dziś umiera. Co ty na to?”

Pomyślałem o śmiechu Beatrycze . O zdradzie Juliana .

Wziąłem go za rękę. „Naucz mnie, dziadku. Naucz mnie, jak je zniszczyć”.

Pan Sterling uśmiechnął się. To było przerażające. „Witamy w rodzinie”.

Sześć miesięcy później.

Nie rozpoznałam kobiety w lustrze. Miała ostre, asymetryczne włosy, a jej kostium był szyty na miarę z włoskiego jedwabiu. Ale oczy – były zimne, wyrachowane, oceniające.

Siedziałem przy mahoniowym stole w apartamencie Sterling. Pan Fletcher , szef działu prawnego, przesunął w moją stronę teczkę.

„Rozwód jest sfinalizowany” – powiedział. „ Julian tak bardzo pragnął poślubić Tiffany , że podpisał wyrok zaoczny. Zrzekł się wszelkich praw do majątku w twoim imieniu”.

„A aktywa?” – zapytałem.

„Lata temu ukrył trzy nieruchomości komercyjne i fabrykę w Jersey na twoje nazwisko, żeby „chronić się przed podatkami” – uśmiechnął się Fletcher. – Myślał, że może cię kontrolować. Zapomniał, że prawnie są teraz w stu procentach twoje”.

Zaśmiałem się. „Niech dalej z nich korzysta. Niech czuje się bezpiecznie. A co z jego przepływami pieniężnymi?”

„Krytyczne” – zameldował pan Chen. „ Tiffany wydaje jak królowa. Dializa Beatrice ich wyczerpuje. Szukają inwestora”.

„Przygotuj przejęcie” – powiedziałem, obracając długopisem. „Skorzystaj z firmy-słupka. Vanguard Capital . Zaoferuj im złote koło ratunkowe”.

„Chcesz kupić jego firmę?”

„Nie” – poprawiłam. „Chcę mu dać linę, żeby mógł się powiesić”.

Pułapka została zastawiona w hotelu Plaza. Gala Inwestycyjna Sterling.

Julian wszedł z Tiffany pod rękę. Teraz była już widoczna, jej ciążowy brzuszek ciasno prezentował się pod jaskrawoczerwoną sukienką. Wyglądali na zdesperowanych, rozglądając się po pokoju w poszukiwaniu „Dyrektora Vanguard Capital”.

Światła przygasły. Pan Sterling wszedł na scenę.

„Dobry wieczór. Wielu myślało, że nie żyję. Nie umarłem. Dziś wieczorem przedstawiam przyszłość mojego imperium. Szef Vanguard Capital… moja adoptowana córka, Clara Sterling .”

Kurtyna się rozsunęła. Wyszedłem.

Widziałem moment, w którym dusza Juliana opuściła jego ciało. Zakrztusił się szampanem. Tiffany upuściła kieliszek.

Wziąłem mikrofon. Mówiłem o uczciwości. O wizji. I patrzyłem im prosto w oczy.

Później, w tłumie, Julian przyparł mnie do muru. Wyglądał na spoconego, szalonego.

„Klara” – syknął. „Ty… ty jesteś Vanguardem?”

„Panie Caldwell” – powiedziałem chłodno. „Przejrzałem pańską ofertę. Pańska firma to śmietnik. Ale jestem w nastroju hojności. Proszę przyjść do mojego biura w poniedziałek”.

„Ty… ty nadal się tym przejmujesz?” wyszeptał, a nadzieja rozkwitła w nim niczym grzyb.

„Interesują mnie interesy, Julian.”

Poniedziałkowy poranek. Siedział w moim biurze, wyglądając na drobnego.

„Potrzebujemy 15 milionów” – błagał. „Na spłatę długu. Dla mamy”.

„Dobrze” – powiedziałem. „Ale potrzebuję zabezpieczenia. Majątku osobistego”.

„Ja… nie mam zbyt wielu papierów wartościowych na swoim nazwisku” – wyjąkał.

„Och, po prostu podpisz to oświadczenie” – powiedział pan Fletcher, przesuwając papier. „W nim wymieniona jest fabryka w Jersey i nieruchomości w Soho jako zabezpieczenie. Musisz tylko potwierdzić, że masz prawo je zastawić”.

Julian podpisał go natychmiast. Uważał się za sprytnego – zastawiając moje aktywa (które uważał za swoje) jako zabezpieczenie pożyczki. Jeśli nie spłaci pożyczki, to ja stracę nieruchomość, a nie on.

Nie przeczytał drobnego druku.