Oddałam nerkę mojej teściowej — 48 godzin później przyjechał mój mąż z kochanką i pierścionkiem zaręczynowym

Rok później.

Wiatr na wzgórzu był delikatny. Położyłem białe lilie na grobie rodziców.

„Nic mi nie jest, mamo, tato” – wyszeptałam. „Jestem silna”.

Blizna na moim boku była teraz cienką, białą linią. Rana bojowa.

“Gotowy?”

Odwróciłem się. Doktor Leo Vance stał tam, trzymając dwie kawy. Nie miał na sobie płaszcza. Wyglądał przystojnie w flaneli, zachodzące słońce odbijało siwiznę w jego włosach.

„Mniej więcej” – odpowiedziałem.

„Pan Sterling chce, żebyś wrócił na posiedzenie zarządu” – uśmiechnął się Leo, podchodząc bliżej. „Ale powiedziałem mu, że masz już jakieś wcześniejsze spotkanie”.

“Ja robię?”

„Kolacja” – powiedział Leo, a jego oczy były ciepłe i pełne cierpliwości, jakiej nie widziałam od lat. „Nie kolacja biznesowa. Randka. Z facetem, który uważa, że ​​jesteś niesamowita”.

Spojrzałem na jego dłoń. Potem spojrzałem na horyzont, gdzie światła miasta dopiero zaczynały migotać – miasta, które teraz pomagałem prowadzić.

Wyciągnąłem rękę i splótłem nasze palce z jego palcami.

„Co sądzisz o hot dogach z ulicznego wózka?” zapytałem.

Leo roześmiał się, a dźwięk ten przegnał ostatnie duchy. „Żadnego eleganckiego dachu?”

„Nie” – powiedziałam, ściskając jego dłoń. „Mam już dość dramatów na całe życie. Chcę tylko czegoś prawdziwego”.

Razem zeszliśmy ze wzgórza, zostawiając za sobą cienie i wkraczając w światło.

Clara Caldwell nie żyje i została pochowana. Niech żyje Clara Sterling .