Po tym, jak spadłam z marmurowych schodów, udawałam nieprzytomną – dopóki moja niania nie wyszeptała pewnego zdania, które rozdarło moją dumę na pół.

Stary Wiktor poczułby zazdrość. Obrażony. Zastąpiony.

Ale nowy Victor zrozumiał.

To nie była zdrada.

To był dowód.

Dowód na to, że Amara zrobił to, czego nie zrobił: zadbał o bezpieczeństwo.

Oczy Victora napełniły się łzami.

Amara spojrzała w górę zaskoczona.

Victor przełknął ślinę, a jego głos drżał.

„Dziękuję” – wyszeptał. „Za to, że dałeś im dom… dopóki nie nauczyłem się, jak to zrobić”.

Wyraz twarzy Amary złagodniał.

Potem zrobiła coś prostego.

Delikatnie podniosła Lucasa i umieściła go w ramionach Victora.

I po raz pierwszy Lucas nie odsunął się.

Oparł głowę o ramię Victora.

Victor zamknął oczy i w końcu naprawdę się rozpłakał.

Nie z bólu.

Nie ze strachu.

Ale od cichego, przytłaczającego cudu, jakim było stanie się kimś, komu jego dzieci mogły zaufać.

Koniec.