Po wygraniu 333 milionów dolarów, po cichu sprawdzałem, kto naprawdę się pojawi, dzwoniąc, jakbym był w tarapatach i potrzebował natychmiastowej pomocy. Mój syn zamilkł, a córka zignorowała to, jakby to nie miało znaczenia. Potem, po długiej podróży, przyjechał mój 20-letni wnuk z ostatnimi 500 dolarami i spojrzeniem, które mówiło mi, że się nie waha. To, co zrobiłem później, nie było kwestią pieniędzy. Chodziło o serce, charakter i o to, komu naprawdę mogę zaufać.

„Sprzedaj motocykl” – powiedziałem. „Może dostaniesz piętnaście tysięcy, jeśli będziesz miał szczęście”.

Usta Dereka otworzyły się i zamknęły.

„Ashley” – kontynuowałem – „sprzedaj swój samochód i kup coś tańszego. To może pozwoli ci zaoszczędzić trochę gotówki”.

Ashley wyglądała na przerażoną, jakbym zasugerowała jej odcięcie kończyny.

„Oboje możecie znaleźć drugą pracę” – powiedziałem. „Trzecie prace. Ograniczcie wydatki”.

Odhaczyłem każdą opcję na palcach.

„To może pokryć jedną trzecią tego, co jesteś winien” – dokończyłem.

Głos Ashley podniósł się, błagając: „Musi być inny sposób”.

Uśmiechnęłam się lekko i słodko.

„Właściwie jest” – powiedziałem. „Możesz poprosić rodzinę o pomoc”.

Oboje spojrzeli na mnie, a ironia sytuacji uderzyła ich jak policzek.

„Przecież” – dodałem – „rodzina wspiera się nawzajem, prawda?”

Derekowi ścisnęło się gardło. Ashley łkała, a jej łkanie ustało.

„Właśnie na tym mi kazałeś polegać” – powiedziałem delikatnie. „Więc teraz możesz na tym polegać”.

Palce Dereka szukały telefonu, jakby to była ostatnia deska ratunku. Zaczął wybierać numer, spanikowany, zdesperowany.

Obserwowałem go tak, jak obserwuje się zmianę pogody: ciekawy, nie przestraszony.

„Derek” – zapytałem w przerwie – „do kogo dzwonisz?”

„Ktokolwiek” – warknął łamiącym się głosem. „Przyjaciele, rodzina, ludzie z pracy. Ktokolwiek, kto mógłby pomóc”.

„A co im mówisz?” – zapytałem.

Zamarł.

Zdał sobie sprawę z pułapki.

Powoli przełknął ślinę i powiedział: „Mówię im, że potrzebujemy pomocy finansowej”.

Skinąłem głową.

„Tak samo jak potrzebowałem pomocy w kwestii leków” – powiedziałem.

Nie odpowiedział.

Zadzwonił telefon, ktoś odebrał. Usłyszałem stłumione głosy, a potem ton Dereka złagodniał, stał się uprzejmy, błagalny.

Pauza.

Wtedy jego twarz się zmieniła, pojawiło się niedowierzanie.

Odsunął telefon od ucha i wpatrywał się w niego, jakby ten go zdradził.

„Rozłączyli się” – wyszeptał.

„Jakież to dziwne” – skomentowałem cicho. „Rodzina odmawia pomocy rodzinie w potrzebie. Kto by zrobił coś takiego?”

Głos Jake’a przebił się przez napięcie – stanowczy, młody i szczery.

„Mamo” – powiedział do Ashley, po czym zwrócił się do Dereka – „Wujku Derek… dlaczego po prostu mnie nie przeprosisz?”

Ashley gwałtownie odwróciła głowę w jego stronę. „Jake…”

„Nie” – powiedział Jake drżącym głosem – „nie dlatego, że cię złapali. Naprawdę przeproś. Powiedz, co zrobiłeś”.

Ramiona Dereka opadły.

„Przepraszam” – powiedział ochryple. „Oboje przepraszamy”.

„Przepraszam za co?” – zapytałem spokojnie. „Powiedz to.”

Gardło Dereka zadziałało.

„Przepraszamy, że ci nie pomogliśmy” – powiedział powoli, jakby słowa miały gorzki smak. „I że zabraliśmy ci pieniądze bez oddania”.

Ashley wtrąciła się łamiącym się głosem.

„I za mówienie rzeczy za twoimi plecami” – szepnęła.

„Robi się cieplej” – powiedziałem. „Co jeszcze?”

Twarz Dereka skrzywiła się i nagle pewny siebie dyrektor banku zniknął.

„Za planowanie uznania cię za niezdolnego do czynności prawnych” – wyrzucił z siebie Derek – „żebyśmy mogli kontrolować twoje pieniądze”.

Twarz Jake’a się skrzywiła.

„I za to, że mówisz o tym, jak łatwe byłoby nasze życie, gdybyś umarł” – dodał Derek, wypowiadając słowa tak szybko, jakby zrywał skórę.

Ashley zaczęła szlochać jeszcze mocniej.

Skinąłem głową.

„Bardzo dobrze” – powiedziałem. „Czy to było takie trudne?”

Ashley podniosła wzrok, w jej oczach zabłysła rozpaczliwa nadzieja.

„Czy to znaczy, że nam pomożesz?” zapytała.

Przechyliłem głowę.

„Pomóc ci w czym?” – zapytałem cicho. „Uniknąć konsekwencji? Uciec od ciężaru tego, co zaplanowałeś?”

Twarz Ashley się zmarszczyła.

Pochyliłem się do przodu.

„Ashley” – powiedziałem – „kiedy potrzebowałem pomocy z lekami, co mi powiedziałaś?”

Jej głos był cichy. „Mówiłam ci, żebyś się tym zajął”.

Skinąłem głową.

„Dokładnie” – powiedziałem. „Więc teraz mówię ci to samo”.

Pozwalam słowom wybrzmieć czysto i ostatecznie.

„Pomyśl o tym.”

Derek patrzył na mnie, jakby nigdy wcześniej mnie nie widział.

A może jednak nie.

Wstałem i poszedłem do kuchni. Otworzyłem lodówkę i wyciągnąłem butelkę szampana, którą schładzałem w ciszy od kilku dni, bo tak, niektóre elementy tego wszystkiego zaplanowałem z premedytacją.

Przyniosłam go do salonu, postawiłam na stole i z wprawą otworzyłam butelkę.

Jake mrugnął. „Babciu… co ty robisz?”

„Planowałem ten moment od trzech tygodni” – powiedziałem, nalewając sobie kieliszek. „I myślę, że zasługuje na świętowanie”.

Oczy Ashley rozszerzyły się ze strachu. „Mamo… co jeszcze zrobiłaś?”

Podniosłem kieliszek.

„Za rodzinną lojalność” – powiedziałem cicho – „niech będą ją cenić ci, którzy są na tyle mądrzy, by ją docenić”.

Potem wziąłem łyk.

I patrzyłam, jak moje dzieci zdają sobie sprawę, że najgorszą rzeczą nie są pieniądze.

W końcu przestałam ich prosić, żeby mnie kochali.

Bo gdy matka przestaje błagać, wiele gier się kończy.