Podczas kolacji mój bogaty syn nagle zapytał: „Tato, dlaczego nie mieszkasz w domu, który ci kupiłem?”. Zamarłem: „Jaki dom? Nigdy żadnego domu nie dostałem”. Odwrócił się, żeby spojrzeć na moją córkę. Natychmiast zerwała się z krzesła i wyszła.

Przysunąłem się bliżej ekranu. Podgłośniłem.

„Jakie zabiegi?”

Później tego samego tygodnia elektryk spędził w domu dwie godziny, sprawdzając każde gniazdko, wyłącznik i przewód. Nie znalazł niczego niepokojącego. Naliczył im 350 dolarów. Wychodząc, widziałem, jak robi znak krzyża.

Nawet nie był katolikiem. Po prostu dbał o wszystko.

Sprzęt działał, ale teraz nie było żadnych dowodów. Detektyw, kiedy w końcu przyjechał, niczego nie znalazł. Ale ta wizyta nastąpiła później.

Tego popołudnia system uruchomił się w ciągu dnia. Velma była sama w domu.

„Nauczyłem cię czegoś lepszego” – powiedział mój głos.

Zamiast biec, usiadła na podłodze w korytarzu i zaczęła odpowiadać pustemu domowi, spokojna pomimo łez.

„Wiem, tato. Nauczyłeś mnie czegoś lepszego. Nauczyłeś mnie uczciwości, rzetelności i ciężkiej pracy. Pracowałeś na trzech etatach, żebym mógł iść na studia. Pamiętam. Pamiętam wszystko.”

Zatrzymała się, by zebrać myśli.

„Ale nigdy mnie nie uczyłeś, co robić, gdy ktoś, kogo kochasz, umiera, a ubezpieczenie tego nie pokryje, a ty masz 72 godziny, żeby zebrać trzy czwarte miliona dolarów albo patrzeć, jak umiera. Nigdy mnie tego nie uczyłeś”.

Siedziała tam dwadzieścia minut, tłumacząc wszystko w milczeniu. Ja siedziałem jak sparaliżowany u Goldie’ego, słuchając.

Umieram. Ubezpieczenie. Trzy czwarte miliona.

Następnego ranka Cornelius wszedł na strych, badając dźwięki. Znalazł czujnik ruchu zamontowany w krokwi. Trzymał małe urządzenie w dłoni, a jego oczy rozszerzyły się ze zrozumienia.

Zbiegł na dół.

„Velma.”

„Co? Co się teraz dzieje?”

„To”. Wcisnął jej czujnik. „To czujnik ruchu. Bezprzewodowy. Klasy komercyjnej. Pewnie są też inne. Całe to nawiedzenie jest sztuczne”.

„Ale głosy, cienie…”

„Głośniki. Projektory. Twój ojciec pracował w teatrze przez 40 lat. Wie dokładnie, jak to zrobić. Był w środku, instalując sprzęt. On albo ktoś dla niego pracujący. To nękanie. To nielegalne. Włamanie. Inwigilacja. Możemy wnieść oskarżenie.”

„Wnieść oskarżenie przeciwko mojemu ojcu?”

„On nas terroryzuje. Tak, wnieś oskarżenie. Dzwonię do niego natychmiast”.

Cornelius przejrzał zawartość telefonu Velmy, znalazł mój zablokowany kontakt, odblokował go i wybrał numer.

Mój telefon zawibrował. Nieznany numer.

Odpowiedziałem ostrożnie.

“Cześć?”

„Wiem, że to ty” – powiedział Cornelius. „Wiem, co robisz”.

„Cornelius. Dawno cię nie było.”

„Przestańcie udawać. Czujniki ruchu, głośniki – bardzo kreatywne, a jednocześnie bardzo nielegalne”.

„Nie wiem, o czym mówisz.”

„Włamanie, bezprawna inwigilacja, nękanie. Czy mam kontynuować?”

„Mieszkasz w domu kupionym za kradzione pieniądze. Czy powinniśmy porównywać przestępstwa?”

„Spotkajmy się jutro. Park Laurelhurst. Dziesiąta rano. Rozwiążemy to twarzą w twarz.”

„Albo co?”

„Albo zadzwonię na policję w Portland i zgłoszę, że włamałeś się na nasz teren, zainstalowałeś sprzęt monitorujący i śledzisz moją żonę”.

Długa pauza.

„Czego chcesz?” zapytałem.

„Żeby to zakończyć. Tak czy inaczej.”

Natychmiast wysłałem SMS-a do Devo.

Cornelius właśnie dzwonił. Chce się spotkać.

Nie idź. Groził policji z powodu sprzętu.

Blefuje. Nie może wezwać policji, nie przyznając się do kradzieży domu. Ale znalazł czujniki. Plan jest zagrożony.

Co dalej?

Spotykam się z nim. Wysłucham go.

Tato, to może być pułapka.

To może być poddanie się.

Następnego ranka w Laurelhurst Park było chłodno i szaro. Usiadłem na ławce z widokiem na jezioro, obserwując przechodzących biegaczy i osoby wyprowadzające psy – zwykłych ludzi żyjących zwykłym życiem. Goldie zaparkowała kilkaset metrów dalej z lornetką. Uparła się, że będzie rezerwowym.

Wiadomość od Devo znów zawibrowała w moim telefonie.

Nie przyznawaj się do niczego. Nie ma dowodów, dopóki nie przyzna się do własnych przestępstw.

Kilka minut przed godziną na ścieżce pojawił się Cornelius. Wyglądał gorzej niż na nagraniach z kamer – schudł, miał szarą skórę, poruszał się z widocznym wysiłkiem. Po raz pierwszy zobaczyłem go nie jako antagonistę, a kogoś, kto faktycznie może być chory.

Nawiązaliśmy kontakt wzrokowy. Podszedł i usiadł na przeciwległym końcu ławki, zachowując między nami bezpieczną odległość. Początkowo żaden z nas się nie odezwał, tylko dwaj mężczyźni na ławce w parku, obcy dla każdego, kto ich obserwował.

W końcu Korneliusz przerwał ciszę.

„Umieram.”

Moja przygotowana odpowiedź rozpłynęła się w powietrzu.

“Co?”

Wyciągnął z wewnętrznej strony kurtki dokumentację medyczną i podał ją mężczyźnie.

„Rak trzustki. Trzecie stadium, kiedy go wykryli. Marzec zeszłego roku. Eksperymentalne leczenie w OHSU kosztowało 780 000 dolarów. Ubezpieczenie pokryło 40 000 dolarów. Mieliśmy 72 godziny na znalezienie reszty, inaczej umrę do sierpnia”.

Wskazał na plik.

„Wszystko jest. Diagnoza, plan leczenia, rachunki. Jestem teraz w remisji. Velma uratowała mi życie tym skradzionym domem. Więc zanim skończysz ją niszczyć, powinieneś wiedzieć – nie zrobiła tego z chciwości. Zrobiła to, bo umierałem i nie mogła na to patrzeć”.

Później prywatny detektyw dostarczył mi znacznie grubszy raport – siedemdziesiąt trzy strony historii medycznej i finansowej. Zapłaciłem za niego 5800 dolarów. Około osiemdziesięciu dolarów za stronę. Za tę cenę powinien być oprawiony w skórę i zawierać masaż.

Ale już sama pierwsza strona była warta każdego dolara.

Pacjent: Richardson, Cornelius James.

Rozpoznanie: gruczolakorak trzustki, stadium trzecie.

Data: 14 marca 2024 r.

Rokowanie: Pięcioletni wskaźnik przeżycia wynosi piętnaście procent.

Zalecane leczenie: Protokół eksperymentalnej immunoterapii, Oregon Health & Science University.

Szacowany koszt: 780 000 USD.

Kwota ubezpieczenia: 40 000 dolarów.

Moje ręce drżały, gdy przeglądałem zestawienia rachunków, odrzucenia wniosków ubezpieczeniowych i harmonogram, który sprawiał, że ściskało mi się w żołądku.

15-17 marca: Velma spieniężyła wszystko. Maksymalnie wykorzystała karty kredytowe na 200 000 dolarów. Pożyczki osobiste – 150 000 dolarów. Pożyczka od znajomych – 50 000 dolarów. Zebrano łącznie 400 000 dolarów. Brakuje jeszcze 380 000 dolarów.

18 marca: Przyszedł e-mail od Devo z prośbą o znalezienie dla mnie domu w East Morland. Zamierzał wysłać 850 000 dolarów.

19 marca: Powiedziała Devo, że znalazła idealny dom i dała mu instrukcje dotyczące okablowania.

21 marca: Zapłacono depozyt za leczenie. Cornelius rozpoczął eksperymentalną immunoterapię.

Pojechałem do Goldie o wschodzie słońca, nie dzwoniąc wcześniej, wciąż w piżamie pod płaszczem. Znalazła mnie przy kuchennym stole z wydrukowanym raportem, rozłożonymi stronami jak dowody.

„Rak trzustki. Trzecie stadium. Piętnaście procent szans na przeżycie” – powiedziałem. „Diagnoza przyszła 14 marca zeszłego roku. E-mail od Devo w sprawie kupna domu przyszedł 18 marca. Cztery dni. Miała cztery dni między dowiedzeniem się, że jej mąż umiera, a znalezieniem sposobu na jego uratowanie. Leczenie zadziałało. Jest w remisji. Uratowała mu życie, okradając moje”.

Goldie wysunęła krzesło.

„Co byś zrobił, gdyby to była twoja żona? Gdyby umierał ktoś, kogo kochasz, a ty zobaczyłbyś 850 000 dolarów, do których mógłbyś dotrzeć?”

Długa pauza.

„Chciałbym myśleć, że bym zapytał” – powiedziałem powoli. „Wyjaśniłem. Byłem szczery”.

„Czy zrobiłbyś to?” zapytała łagodnie. „Czy byłbyś zbyt dumny, zbyt zawstydzony, zbyt zdesperowany?”

„Nigdy się nie dowiem. Ale powinna była zapytać.”

„Tak, powinna była” – powiedziała Goldie. „Ale desperacja czyni złodziei z uczciwych ludzi”.

Siedziałem tam jeszcze godzinę, po czym zalogowałem się do panelu sterowania nawiedzającego mnie systemu.

Wyłącz wszystkie systemy.

Wyświetliło się okno potwierdzenia.