Pojechałam autobusem do Chicago na rozprawę rozwodową, a nieznajomy mężczyzna z laską sprawił, że mój mąż, prawnik, ucichł na zatłoczonym korytarzu.

Czy powinnam się poddać? – zastanawiała się.

Wtedy rozległ się głos jej matki, sprzed lat, wspomnienie z małej kuchni w zupełnie innym stanie, kiedy jej matka jeszcze żyła.

„Bądź silną kobietą, Stello. Niezależnie od tego, co się stanie, zachowaj godność”.

„Nie” – wyszeptała Stella, ocierając łzy szorstko grzbietem dłoni. „Może i jestem biedna. Może nie mam tak wyrafinowanego wykształcenia jak Gabe. Ale mam godność. Nie pozwolę mu po mnie deptać”.

Niech sobie zatrzyma te rzeczy, skoro tak chce. Ale ona nie pozwoli mu zniszczyć swojego poczucia własnej wartości.

Tej nocy Stella nie mogła spać.

Spędziła godziny przed świtem, pakując ubrania do starej torby podróżnej. Jeśli Gabe chciał wszystkiego innego, mógł to mieć. Starannie, niemal ceremonialnie, składała ubrania. Przygotowywała się do opuszczenia życia, które już ją opuściło.

Następnego dnia miała pójść do sądu z podniesioną głową. Miała stawić czoła Gabe’owi, spojrzeć mu w oczy i pokazać mu, że może się z nią rozwieść – ale on nie mógł złamać jej ducha.

Był jeden praktyczny problem: nie miała pieniędzy na taksówkę do sądu. Gabe już zablokował jej dostęp do ich wspólnego konta oszczędnościowego. Jedyny samochód, jaki posiadali, lśniący sedan, z którego był tak dumny, zniknął tydzień temu. Zabrał go ze sobą.

„Pojadę autobusem CTA” – mruknęła do siebie, myśląc o linii Chicago Transit Authority, która zatrzymywała się pół mili od jej domu. „Zawsze chodziłam pieszo i jeździłam autobusem, zanim Gabe odniósł sukces. Mogę to zrobić znowu”.

Na zewnątrz zimny nocny wiatr szarpał szybą, jakby ostrzegał ją przed nadchodzącą burzą. Stella zamknęła oczy i cicho się modliła.

„Boże, daj mi siłę, żeby przetrwać jutro” – wyszeptała. „Nie pozwól mi się zatracić”.

Nie wiedziała, że ​​następnego ranka, w tym samym autobusie, odpowiedź na jej modlitwę pojawi się na pokładzie w postaci starszego mężczyzny z drewnianą laską.

Część druga – spacer i autobus
Poranne słońce nie było jeszcze wysoko, ale jego światło już raziło zmęczone oczy Stelli.

Dzisiaj nadszedł dzień, którego najbardziej się obawiała, a którego nie mogła uniknąć.

Stała przed starym lustrem w swojej sypialni, poprawiając prosty kremowy szalik, który lekko wyblakł od lat prania. Gabe dał jej ten szalik pięć lat wcześniej, kiedy dostał pierwszą wypłatę jako asystent prawny w małej kancelarii prawnej w Chicago.

Wtedy położył go na jej ramionach, jakby to był prezent z filmu. Jego oczy były łagodne, pełne wdzięczności i miłości.

Teraz szalik wydawał się reliktem z innego życia.

Stella wybrała skromną, długą suknię z drobnym kwiatowym wzorem. Żadnej biżuterii. Jej obrączka leżała w szufladzie komody, gdzie zostawiła ją poprzedniego wieczoru. Była zbyt ciężka, by nosić symbol więzi, która miała zostać zerwana w sądzie pod pieczęcią stanu Illinois.

Nałożyła odrobinę pudru na opuchniętą twarz, ale nie dało się ukryć cieni pod oczami.

Wyszła z małego domu – domu, który mógł już nie być jej do końca dnia. Starannie zamknęła drzwi, choć słowa Gabe’a wciąż gorzko rozbrzmiewały w jej głowie.

„Weź tylko swoje ubrania. Cała reszta jest moja.”

Idąc w kierunku bramy, zauważyła kilku sąsiadów zebranych przy skrzynkach pocztowych i samochodach, popijających kawę i rozmawiających w chłodzie.

Stella spuściła głowę, mając nadzieję, że uda jej się przejść niezauważona.

„Hej, tam jest Stella” – wyszeptała jedna z kobiet, ale na tyle głośno, żeby Stella mogła ją usłyszeć. „Tak wcześnie ubrana. Gdzie, jak myślisz, idzie?”

„Słyszałam, że idzie na rozprawę rozwodową” – odpowiedziała inna, a w jej głosie słychać było plotki. „Biedactwo. Jej mąż jest teraz takim odnoszącym sukcesy prawnikiem. Jego samochody są zawsze nowiutkie, a żona musi chodzić do sądu pieszo”.

„Zastanawiam się, co takiego zrobiła, że ​​tak odszedł” – wtrącił ktoś inny. „Wiesz, jak to jest – ludzie z pieniędzmi zawsze chcą kogoś na swoim poziomie. Może nigdy o siebie nie dbała, a on znalazł kogoś ładniejszego”.

Każdy nieostrożny komentarz był niczym kamień rzucony w plecy Stelli.

Chciała się odwrócić i wykrzyczeć prawdę. Powiedzieć im, że poświęciła młodość, gładką skórę i energię, by wspierać karierę Gabe’a; że nie kupiła drogich kosmetyków ani wizyt w salonie, bo wydała ich pieniądze na jego wypolerowane buty, eleganckie koszule i wizerunek, jaki chciał prezentować w swojej eleganckiej firmie w centrum Chicago.

Jednak głos utknął jej w gardle.

Ona po prostu szła szybciej.

Półmilowa droga do przystanku autobusowego wydawała się dłuższa niż zwykle. Samochody pędziły obok niej po popękanym chodniku – SUV-y, pickupy, eleganckie sedany. Jeden za drugim.

Stella nie raz wspominała czasy, gdy siadała na miejscu pasażera w samochodzie Gabe’a i słuchała, jak przechwala się wygranymi sprawami i klientami, których zaimponował.

Teraz była po prostu kolejnym pieszym na nierównym chodniku, stojącym w kurzu na drodze.

Pot zebrał się jej na skroniach, mimo chłodnego powietrza. To nie była pogoda, tylko strach.

Jej wyobraźnia wciąż przeniosła się w stronę sali sądowej.