Pozwoliłam dzieciom mojego zmarłego męża przejąć cały majątek, firmę i każdego dolara, a potem podpisałam dokumenty bez sprzeciwu. Weszli na salę sądową z pewnymi siebie uśmiechami, podczas gdy wszyscy patrzyli na mnie, jakbym się poddała. Kiedy sędzia zapytał, czy rozumiem, na co się zgadzam, po prostu skinęłam głową i podpisałam, na tyle spokojnie, by jeszcze bardziej utwierdzić ich w przekonaniu o wygranej. Ale gdy tylko ich prawnik doszedł do krótkiego zdania, cicho wplecionego w umowę, zamilkł i poprosił sędziego o kilka minut. Uśmiechy wokół mnie zbladły, powoli, ale nieomylnie, ponieważ to „łatwe zwycięstwo” nagle przestało wydawać się łatwe.

Kolację podano w ich formalnej jadalni, z porcelaną wyglądającą jak z muzeum i sztućcami tak ciężkimi, że mogłyby służyć za broń. Bianca rzeczywiście przeszła samą siebie. Łosoś był perfekcyjnie przygotowany, wino fachowo dobrane, a prezentacja bez zarzutu.

„No więc” – powiedziała Sydney, kiedy zajadaliśmy się daniem głównym – „Martin Morrison zadzwonił do mnie dziś po południu. Wspomniał, że jesteście gotowi do przeniesienia majątku”.

Delikatnie ugryzłem łososia, zyskując na czasie. Pozwoliłem widelcowi zatrzymać się przy ustach, jakbym delektował się czymś więcej niż jedzeniem, jakbym delektował się świadomością, że grunt pod nimi zaraz się poruszy.

„Tak” – powiedziałem. „Zdecydowałem, że nie chcę spędzić reszty życia, kłócąc się o życzenia Floyda. Harmonia rodzinna jest ważniejsza niż pieniądze”.

Ulga, która przemknęła przez twarz Edwina, była niemal komiczna.

„To… to wspaniale, Colleen” – powiedział Edwin. „Naprawdę wspaniale. Tata byłby bardzo zadowolony, wiedząc, że wszyscy razem pracujemy”.

„Przygotowaliśmy trochę dokumentów” – dodała Bianca, sięgając po teczkę z manili, która leżała na kredensie. „Żeby wszystko było oficjalne. Nasz prawnik je przygotował, żeby uzupełnić to, czym zajmuje się Martin”.

Ich prawnik.

Oczywiście, że zatrudnili własną reprezentację prawną. Zastanawiałem się, czy ten tajemniczy prawnik wiedział o długach hazardowych Sydney, oszukańczych planach inwestycyjnych Edwina, czy też był po prostu kolejnym profesjonalistą, któremu wmówiono jakąś historyjkę.

„Jak miło” – powiedziałem, nie dotykając teczki. „Ale muszę wspomnieć, że trochę myślałem o rachunkach za leczenie”.

Temperatura w pomieszczeniu zdawała się spadać o kilka stopni. Sydney odstawił kieliszek z winem odrobinę za mocno.

„Jakiego rodzaju myślenie?” zapytała Sydney.

Głos Edwina stał się ostrożnie neutralny.

„Cóż, sto osiemdziesiąt tysięcy to spora kwota” – powiedziałem. „Zastanawiałem się, czy nie powinniśmy zlecić księgowemu przeglądu płynnych aktywów majątku, zanim osobiście zobowiążę się do zaciągnięcia tego długu”.

Sydney i Edwin wymienili spojrzenia, była to ta sama cicha komunikacja, której byłem świadkiem w biurze Floyda, ale tym razem udało mi się odczytać ukryty sens.

Obawiali się, że mogę coś odkryć.

„Colleen” – powiedziała ostrożnie Sydney – „myślałam, że wyjaśniliśmy już, że majątek spadkowy jest zamrożony w postępowaniu spadkowym. Rachunki za leczenie są oddzielone od spadku”.

„Oczywiście” – odpowiedziałem uprzejmie. „Ale Floyd zawsze tak skrupulatnie prowadził dokumentację. Jestem pewien, że musi istnieć dokumentacja dokładnie określająca, które długi należą do majątku, a które są uważane za odpowiedzialność osobistą”.

Bianca się zaśmiała. Dźwięk był odrobinę za jasny.

„Och, Edwin zajmuje się tymi wszystkimi nudnymi sprawami finansowymi, prawda, kochanie?”

Edwin szybko skinął głową.

„Oczywiście. Wszystko zostało prawidłowo skategoryzowane. Koszty leczenia spadają na ciebie, ponieważ byłeś małżonkiem Floyda i prawdopodobnie brałeś udział w podejmowaniu decyzji dotyczących leczenia”.

„To ma sens” – zgodziłem się. „Chociaż uważam za interesujące, że Floyd nigdy nie wspominał o obawach związanych z kosztami leczenia. Zawsze wydawał się tak pewny, że mamy odpowiednie ubezpieczenie”.

Cisza trwała odrobinę za długo.

Sydney odchrząknął.

„Ubezpieczenie nie pokrywa wszystkiego” – powiedział. „Niestety, leczenie taty w tych ostatnich miesiącach było dość intensywne”.

Wiedziałem, że wkraczam na niebezpieczny teren, ale nie mogłem się powstrzymać, żeby nie nacisnąć odrobinę.

„Chyba powinnam skontaktować się bezpośrednio ze szpitalem” – powiedziałam. „Zapytajcie o szczegółowe zestawienie należności i tego, co faktycznie pokryło ubezpieczenie”.

Widelec Edwina uderzył o talerz.

„To… to nie jest konieczne, Colleen” – powiedział Edwin. „Już się tym wszystkim bardzo dokładnie zająłem”.

„Jestem pewna, że ​​tak” – powiedziałam. „Ale jako wdowa po Floydzie czuję się odpowiedzialna za zrozumienie, co dokładnie wydarzyło się finansowo podczas jego ostatniej choroby. To najmniej, co mogę zrobić dla jego pamięci”.

Bianca nagle podskoczyła.

„Kto chce deser?” zapytała. „Zrobiłam ten przepis na tort czekoladowy z magazynu „Food and Wine”.