Przejechałam pięćdziesiąt kilometrów w zamieć, żeby sprawdzić, co u „najemców”, których nigdy wcześniej nie spotkałam, i moja latarka wylądowała na pannie młodej na wózku inwalidzkim – z welonem wciąż zapiętym, z dłońmi splecionymi wokół zamarzniętego bukietu. Drzwi do domku były otwarte, kominek wystygł, a wszystko wyglądało, jakby ktoś po prostu… odszedł. Stałam tam, wsłuchując się w szum wiatru, i zdałam sobie sprawę, że to nie był wypadek –q.

Poszedł jednak.

Uzbroił się w sprzęt zimowy, instynkt i tę cichą obietnicę, której zawsze dotrzymywał – nawet teraz, gdy twierdził, że nikt nie może go o nic prosić.

Echo wskoczyła do ciężarówki bez słowa.

Jazda była aktem upartego oporu. Zaspy śnieżne pochłaniały ślady za nimi równie szybko, jak je wycinały. Drzewa uginały się pod białym ciężarem. Niebo waliło nisko.

W Ridgeview Cabin było ciemno.

Żadnego dymu. Żadnych świateł. Żadnego samochodu.

Poczułam ulgę.

Wtedy Echo eksplodowało.

Pasterz zerwał się z ciężarówki i pobiegł pędem, zjeżył futro, szczekając nie ostrzegawczo, lecz w panice. Instynkt Lucasa ruszył z kopyta. Pobiegł za nim, serce waliło mu jak młotem – nie z wysiłku, lecz z pewności siebie.

Echo nie panikowała bez powodu.

Drzwi nie były zamknięte.

Zapach uderzył pierwszy.
Zimno. Strach. Perfumy.

A potem snop światła jego latarki padł na ziemię i zamarł.

Kobieta, która nie powinna była przeżyć

Była ubrana na biało.

Nie zimowa biel.
Ślubna biel.

Zniszczona suknia ślubna z drogiego jedwabiu przylegała do niej, przemoczona i sztywna od mrozu. Ramiona miała owinięte ozdobnym kocem, zupełnie bezużytecznym w obliczu upału. Śnieg oblepiał jej rzęsy. Usta miała sine. Jej ciało drżało z dreszczy, które oznaczały, że życie balansuje na krawędzi.

Obok niej stały szczątki eleganckiego wózka inwalidzkiego – przewrócony, skręcony, z ułamanym jednym kołem i metalową ramą wygiętą pod kątem, który nie powstał w wyniku łagodnego upadku.

Ktoś uszkodził tę rzecz.

Podniosła wzrok, przerażona, ale uparcie żywa.

„Proszę… Ja… nie zniosę kolejnego kłamstwa” – wyszeptała głosem łamiącym się jak lód. „Jeśli jesteś tu, żeby dokończyć to, co on zaczął… po prostu… zrób to szybko”.

Lucas powoli podniósł obie ręce.

„Nic nie kończę. Skończę tę noc, zanim ona skończy z tobą.”

Przyglądała mu się uważnie, jakby niewłaściwa życzliwość mogła być kolejną pułapką.

„Mam na imię Lucas” – powiedział cicho. „Przysłała mnie Grace. Wyciągam cię stąd”.

„Mam na imię Lily” – wyszeptała. „Lily Warren. Odszedł. Zniszczył moje krzesło i odszedł”.

Jej narzeczony.

Bajkowy książę, który obiecał jej wieczność, a potem porzucił ją na mroźnym pustkowiu.

Gniew Lucasa narastał powoli, nie tak gwałtownie, jak zapewne egocentryczna wściekłość Vincenta. Jego gniew był ostrzejszy, zimniejszy – niczym cicha, wyrachowana furia na okrucieństwo.

Podniósł ją.
Ważyła prawie nic.

Echo wskazało drogę.

Sanktuarium z murami — i sekretami

W domku Lucasa było cieplej niż w większości kościołów.