Przepracowałam pełną zmianę w fartuchu pielęgniarskim, wróciłam do mojego małego domku w Columbus w Ohio… a moja siostra zamieniła go w echo. Meble, sprzęty AGD, nawet widelce zniknęły. Została tylko karteczka z napisem: „Potrzebujemy tego bardziej niż ty… Dzięki, Patricio”, i wtedy postanowiłam, że nie będę błagać o odzyskanie własnego życia.

Detektyw Morrison uśmiechnął się. „Doskonale. Właśnie tego nam trzeba. Namierzymy ich. Tymczasem muszę ci coś powiedzieć. Na podstawie tego, co opisałeś, wartość skradzionego mienia wskazuje na to, że to przestępstwo. Jeśli znajdziemy twoją siostrę i jej męża – kiedy ich znajdziemy – zostaną aresztowani. Jesteś na to przygotowany?”

Pomyślałam o głosie Patricii w telefonie, zrozpaczonym i przestraszonym. O każdym razie, kiedy jej pomogłam, wspierałam ją, kochałam jak dobra siostra. Pomyślałam o moim pustym domu i moim koncie bankowym z 23,16 dolarami i o tym, że przez dwie noce spałam na podłodze, bo nie mogłam sobie pozwolić na nic więcej niż materac dmuchany.

„Tak. Jestem przygotowany.”

Detektyw zaplanował kolejną wizytę za dwa dni, aby przeanalizować wszelkie dodatkowe dowody. Gdy wychodziłem z komisariatu, mój telefon zawibrował, informując o kolejnym połączeniu od Sharon. Odrzuciłem je i poszedłem dalej do samochodu.

Tego wieczoru odwiedził mnie niespodziewany gość. Moja sąsiadka, pani Kovalski, starsza pani mieszkająca trzy domy dalej, zapukała do moich drzwi, trzymając w ręku naczynie żaroodporne. „Claire, kochanie, widziałam, co się stało. Widziałam, jak ładowali ciężarówkę U-Haul kilka dni temu, kiedy byłaś w pracy. Myślałam, że się przeprowadzasz i wydało mi się dziwne, że o tym nie wspomniałaś, ale nie chciałam być wścibska”. Wcisnęła mi naczynie żaroodporne w dłonie. „Przepraszam bardzo. Gdybym wiedziała, że ​​cię okradają, od razu zadzwoniłabym na policję”.

„Widziałeś ich? Która to była godzina?”

„Około południa, może trochę później. Zajmowali się tym godzinami. Ten mąż twojej siostry… ciągle nosił pudła i meble tam i z powrotem między twoim domem a ciężarówką. Twoja siostra była w środku i instruowała go, co ma teraz wziąć. Musieli zrobić dziesiątki kursów od twoich drzwi do tej ciężarówki.”

„Pani Kovalski, czy zechciałaby pani porozmawiać z policją o tym, co pani widziała?”

„Zdecydowanie. Te dwie powinny się wstydzić. Jesteś taką miłą dziewczyną, zawsze pomagasz mi z zakupami. Powiem tym detektywom o wszystkim.”

Zdobyłem jej dane kontaktowe i przekazałem je detektywowi Morrisonowi, który wydawał się zachwycony obecnością naocznego świadka. Zeznania pani Kovalski miały dowodzić premedytacji i planowania, co jeszcze bardziej pogorszyłoby sprawę Patricii i Marcusa.

Następnego ranka obudziłam się i zobaczyłam, że moja skrzynka mailowa jest zalana wiadomościami od dalszej rodziny. Ciocia Linda, siostra mojej mamy, napisała zjadliwą wiadomość o tym, jak bardzo mama będzie rozczarowana moim porzuceniem rodziny. Kuzyni, z którymi nie rozmawiałam od lat, nagle mieli swoje zdanie na temat mojego charakteru. Wujek Robert wysłał krótką wiadomość. Krew nie woda, Clare. Pamiętasz to?

Gry rodzinne
Stworzyłem jedną odpowiedź i wysłałem ją wszystkim, którzy się ze mną skontaktowali. Pełny cytat brzmi: „Krew przymierza jest gęstsza niż woda w łonie matki”. Oznacza to, że więzy, które wybieramy, są silniejsze niż te, w których się rodzimy. Patricia wybrała, żeby mnie okraść. Ja wybrałem, żeby się chronić. Jeśli nie zgadzasz się z moją decyzją, możesz umeblować jej kolejne mieszkanie, kiedy wyjdzie z więzienia. Pozdrawiam, Clare. Wysłałem kopię wiadomości do każdej osoby, która wysłała mi wiadomość wywołującą poczucie winy, i kliknąłem „wyślij”.

Gry rodzinne
Mój telefon natychmiast zaczął dzwonić. Wyłączyłem go i poszedłem do pracy.

W przerwie obiadowej Tyler zadzwonił do szpitala i polecił mi zadzwonić do dyżurki pielęgniarskiej. Kiedy oddzwoniłam, jego głos był napięty ze złości. „Claire, właśnie odebrałam telefon od prawniczki reprezentującej twoją macochę. Grozi ci pozwem za cierpienie psychiczne i umyślne spowodowanie krzywdy psychicznej za doprowadzenie do aresztowania Patricii”.

„Czy ona potrafi to zrobić?”

„Może próbować, ale nie wygra. Ale to mówi mi coś ważnego. Są zdesperowani. Rzucają wszystkim, co mają, żeby zobaczyć, co się przyjmie. Sharon pewnie myśli, że jeśli wystarczająco cię przestraszy, wycofasz zarzuty”.

„To się nie dzieje.”

„Wiem, ale chcę, żebyś był przygotowany na to, że będzie gorzej, zanim będzie lepiej. Dokumentuj wszystko. Zachowaj każdą wiadomość z pogróżkami, każdą wiadomość głosową, każdego maila. Jeśli zaczną cię nękać w pracy albo zjawią się u ciebie w domu, zadzwoń do mnie natychmiast. Możliwe, że będziemy musieli wystąpić o nakaz sądowy.”

Jego słowa okazały się prorocze. W ciągu następnego tygodnia nękanie nasiliło się. Sharon pojawiła się w moim miejscu pracy dwa razy, wywołując taką awanturę, że ochrona szpitala musiała ją wyprowadzić. Krzyczała na mnie na parkingu, że zrujnuję życie Patricii, że jestem mściwą wiedźmą, że moja matka będzie mną zniesmaczona. Za drugim razem ochrona zagroziła, że ​​jeśli wróci, aresztuje ją za wtargnięcie.

Tata przysłał mi piętnastostronicowy, chaotyczny list, w którym opisał wszystkie poświęcenia, jakich on i Sharon dokonali dla mnie przez lata. Fakt, że większość z tych poświęceń to tak naprawdę rzeczy, które zrobili dla Patricii – sfinansowali jej ślub, kupili jej samochód, sfinansowali studia – wydawał się do niego nie docierać. Na końcu listu zażądał, żebym zwrócił im pieniądze za moje dzieciństwo, jeśli będę udawał, że nie jesteśmy już rodziną.

Tyler pomógł mi złożyć wniosek o nakaz sądowy przeciwko Sharon. Sędzia wydał nakaz tymczasowy po zapoznaniu się z dowodami jej nękania, w tym nagraniami z monitoringu szpitalnego.

Matka Marcusa, kobieta o imieniu Denise, którą spotkałem dokładnie trzy razy, założyła zbiórkę na GoFundMe, aby pomóc Patricii i Marcusowi odzyskać siły po fałszywych oskarżeniach. Opis przedstawiał mnie jako mściwego potwora, który zorganizował misterny plan wrobienia ich w kradzież. W ciągu kilku dni zbiórka zebrała 3000 dolarów od osób, które mnie nie znały i uwierzyły w każde jej kłamstwo.

Jenny pokazała mi stronę GoFundMe podczas jednej z naszych przerw na kawę. „To pomówienie. Można ją za to pozwać”.

„Szczerze mówiąc, niech sobie weźmie te pieniądze. Będą im potrzebne na koszty sądowe”. Upiłem łyk kawy i poczułem dziwny spokój. „Poza tym, ktokolwiek wierzy w tę historię, nawet nie wysłuchawszy mojej wersji, nie jest kimś, kogo zdanie cenię”.

Bardziej niż zbiórka na GoFundMe czy nękanie, martwiło mnie to, jak głębokie były problemy finansowe Patricii i Marcusa. Detektyw Morrison wezwał mnie na komisariat tydzień po tym, jak złożyłem raport, żeby pokazać mi, co odkryli.

„Claire, chciałem, żebyś usłyszała to ode mnie jako pierwsza. Twoja siostra i jej mąż byli zadłużeni u lichwiarza na 47 000 dolarów. Same odsetki ich paraliżowały. Pożyczyli te pieniądze, żeby spłacić długi hazardowe Marcusa”.

„Długi hazardowe”. To była dla mnie nowość. „Nie wiedziałem, że Marcus gra w hazard”.