Przez 10 lat ratowałem „martwą” firmę mojego ojca – potem mój brat alkoholik wyrzucił mnie przed zarządem

Szef ochrony, Marcus Hale , ani drgnął. Wysoki, spokojny, o kamiennej twarzy. W jednej ręce trzymał tablet, a w drugiej nową listę dostępu.

„Panie” – powtórzył Marcus – „nie jest pan upoważniony do wejścia do tego biura”.

Jason prychnął, wystarczająco głośno, by recepcja usłyszała. „To niedorzeczne. Jestem prezesem. Dosłownie prezesem”.

Podszedłem bliżej, obcasy cicho stukały o wypolerowaną podłogę. Mój głos pozostał niski. „Jesteś prezesem na papierze” – powiedziałem. „A papier to jedyne miejsce, gdzie można wygrać”.

Uśmiech Jasona powrócił, próbując odzyskać panowanie nad sobą. „Aha, rozumiem” – powiedział, wskazując na mnie. „Wpadasz w furię. Nastawiasz ochronę przeciwko mnie”.

Marcus w końcu spojrzał na niego tak, jak profesjonalista patrzy na zagrożenie. „To nie jest sprawa osobista, panie Archer. To polityka”.

Twarz Jasona poczerwieniała. „Polityka napisana przez kogo?”

„Przez większościowego akcjonariusza” – odpowiedział po prostu Marcus.

Jason zamarł.

Powietrze się poruszyło. Nie dramatycznie. Nie głośno. Po prostu ciężko.

Jason zacisnął usta. „To ja”.

Pokręciłem głową. „Nie” – powiedziałem. „Dlatego nie kłóciłem się w piątek”.

Jason się roześmiał, ale to zabrzmiało źle. „Blefujesz”.

Sięgnęłam do torby i podałam Marcusowi zaklejoną kopertę. Przeskanował ją, skinął głową i obrócił tablet, żeby Jason mógł zobaczyć nagłówek:

UCHWAŁA RADY NADZORCZEJ — AKTYWACJA PRAW GŁOSOWANIA KLASY B

Oczy Jasona rozszerzyły się. „Klasa B?” – wyszeptał. „Te nie…”