Przygotowywałam obiad, gdy moja córeczka pociągnęła mnie za szlafrok i cicho powiedziała, że ​​chce przestać brać „tabletki”, które dała jej ciotka. „Mamo, czy mogę przestać brać te tabletki?” Zamarłam na kilka sekund. Starając się zachować spokój, poprosiłam ją, żeby mi je przyniosła, żebym mogła je obejrzeć. Kiedy zaniosłam je do lekarza, jego twarz spoważniała. „Wiesz, co to jest? Skąd to masz?”

Pracownica schroniska, kobieta ubrana w dżinsowy kombinezon, oprowadziła ich obok klatek i opowiadała historie o mieszkańcach.

Wtedy Azora go zobaczyła w jednym z zagród.

Średniej wielkości brązowy pies o oklapniętych uszach i łagodnych oczach siedział w kącie, opierając pysk na łapach.

Rasa: mieszanka cocker spaniela.

Wiek: trzy lata.

„Jak on się nazywa?” zapytała Azora.

„Rosco” – odpowiedział pracownik schroniska. „Jego właściciel wyjechał za granicę i nie mógł zabrać psa. Rosco jest bardzo posłuszny, czuły i kocha dzieci”.

Azora otworzyła bramę i uklękła przed psem.

Rosco podniósł głowę, powąchał jej dłoń, a następnie ostrożnie ją polizał.

Dziewczyna się zaśmiała.

Po raz pierwszy od miesięcy Vada usłyszała ten krystalicznie czysty śmiech.

„Mamo, mogę go zatrzymać?” zapytała Azora.

„Oczywiście” – odpowiedziała Vada.

Tego samego dnia zabrali Rosco do domu.

Kupili obrożę, smycz, miski, jedzenie i legowisko dla psa.

W domu Rosco obwąchał każdy kąt. Potem położył się u stóp Azory i z zadowoleniem zamknął oczy.

Odnalazł swoją rodzinę.

I znaleźli go.

Życie zaczęło się poprawiać.

Vada wróciła do pracy po pewnym czasie urlopu.

Azora rozpoczęła trzecią klasę w szkole podstawowej.

Dziewczynka zaprzyjaźniła się z koleżanką z klasy o imieniu Keisha. Razem odrabiały lekcje i spacerowały z Rosco po dziedzińcu.

Stopniowo Azora stała się znów sobą – radosną, otwartą i ciekawą osobą.

Sterling od czasu do czasu dzwonił i pytał o możliwość zobaczenia córki.

Vada nie sprzeciwiła się. Zgodnie z postanowieniem sądu, dwa razy w miesiącu.

Azora niechętnie udała się do niego.

Mówiła, że ​​tata często jest smutny, że mieszka teraz w małym mieszkaniu na obrzeżach i że nie ma już fajnego samochodu.

Vada nie czuła litości.

On sam wybrał tę drogę.

W październiku Vada dowiedziała się od detektywa Murphy’ego, że Porshę skazano na trzy lata więzienia o zaostrzonym rygorze.

Wyrok zapadł szybko.

Porsha przyznała się do winy, wyraziła skruchę i poprosiła o łagodniejszy wyrok.

Ale sąd był surowy.

Świadomie podała dziecku niebezpieczny lek, narażając jego zdrowie w imię własnych interesów.

Trzy lata.

Vada poczuła satysfakcję.

Sprawiedliwość zwyciężyła.

Czas mijał.

Jesień przeszła w zimę, zima w wiosnę, wiosna w lato.

Minął rok, odkąd Vada poznała prawdę.

Rok, który zmienił wszystko.

Ale przezwyciężyła to.

Ona i Azora przezwyciężyły ten problem.

Późnym latem, ciepłego sierpniowego wieczoru, Vada spacerowała z Rosco po parku niedaleko ich mieszkania – małym zielonym terenie z placem zabaw i ścieżką wijącą się wokół sztucznego stawu, po którym pływały kaczki.

Pies biegał radośnie po trawie, goniąc ptaki.

Vada szła powoli, rozkoszując się spokojem.

Po raz pierwszy od dłuższego czasu poczuła się dobrze.

„Rosco, chodź!” – zawołała, gdy pies oddalił się za daleko.

Rosco nie zareagował.

Pobiegł w stronę innego psa – pięknego, dużego husky’ego o szaro-białym futrze i uderzająco niebieskich oczach.

Psy obwąchały się nawzajem i zaczęły się bawić.

„Luna, nie strasz innych psów” – zawołał męski głos.

Vada spojrzała w górę.

W jej kierunku szedł mężczyzna w wieku około trzydziestu pięciu lat, ubrany w kurtkę dresową i dżinsy, przystojny, z miłym uśmiechem.

„Przepraszam” – powiedział, podchodząc. „Jest zbyt przyjazna”.

„Nie ma problemu” – odpowiedziała Vada z uśmiechem. „Mój też nie ma nic przeciwko towarzyskim spotkaniom”.

„Piękny pies” – dodała, wskazując głową na husky’ego.

„Tak” – powiedział. „Ma na imię Luna. Ma dwa lata. Energii w zapasie”.

„Twoja córka to spaniel?” – zapytał.

„Mix” – powiedziała Vada. „Ma na imię Rosco”.

Zaczęli rozmawiać.

Okazało się, że mężczyzna nazywał się Emery. Mieszkał w sąsiednim budynku. Pracował jako inżynier budownictwa lądowego w lokalnej firmie budowlanej. Rozwiedziony, bezdzietny. Rok wcześniej adoptował Lunę ze schroniska.

„Od tamtej pory chodzę tu każdego wieczoru” – powiedział. „Dziwne, że nie spotkaliśmy się wcześniej”.

„Przeprowadziłam się do tej dzielnicy zaledwie rok temu” – wyjaśniła Vada. „Może nasze harmonogramy się nie pokrywały”.

„Często tu spacerujesz?” zapytał.

„Każdego wieczoru” – powiedziała. „Rosco potrzebuje spacerów. Jest aktywny”.

„Może pójdziemy razem na spacer” – zasugerowała Emery, trochę nieśmiała, ale szczera. „Psy będą się lepiej bawić, a my nie będziemy się nudzić”.

Vada zastanowiła się przez chwilę.

Dlaczego nie?

Wydawał się miłą osobą.

Tylko spacery. Nic więcej.

„Okej” – zgodziła się.

Od tego wieczoru zaczęli regularnie spotykać się w parku.

Spacerowali, rozmawiali o pracy, życiu i psach.

Emery okazał się ciekawym rozmówcą — wykształconym, z poczuciem humoru, uważnym, ale nie nachalnym.

Vada poczuła, że ​​stopniowo zaczyna się topić i uczy się na nowo ufać.

Dwa miesiące później Emery zaprosił ją na kawę do małej kawiarni z widokiem na Main Street, na latarniach wisiały amerykańskie flagi.

Usiedli przy stoliku przy oknie, pili kawę i rozmawiali o wszystkim.

Kiedy odprowadzał ją do domu, delikatnie wziął ją za rękę.

Vada nie odsunęła się.

Minęło kolejne pół roku.

Wiosna powróciła do miasta, przynosząc ciepło, kwitnienie i poczucie odnowy.

Vada stała przy oknie swojego mieszkania i patrzyła na drzewa kwitnące na dziedzińcu.

Azora odrabiała pracę domową przy stole.

Rosco drzemał w swoim legowisku.

Zwykły, spokojny, szczęśliwy wieczór.

W ciągu tych miesięcy wiele się zmieniło.

Jej związek z Emerym rozwijał się powoli, bez pośpiechu i presji.

Spotykali się dwa, trzy razy w tygodniu, spacerowali, chodzili do kina, do teatru. Poznał Azorę.

Dziewczyna początkowo podchodziła do niego ostrożnie, ale stopniowo przyzwyczaiła się do niego.

Emery nie próbował zastąpić ojca ani się narzucać. Po prostu był blisko – miły i uważny.

Ich pierwsza wspólna wyprawa miała miejsce do parku rozrywki na skraju miasta.

Emery zaprosiła Vadę i jej córkę do skorzystania z atrakcji.

Azora początkowo była spięta. Odpowiadała na jego pytania monosylabami.

Jednak gdy zbliżyli się do karuzeli z namalowanymi końmi, oczy dziewczyny rozbłysły.

Emery zauważył wyraz jej twarzy i zaproponował, żeby pojechali razem.

Usiedli na sąsiednich koniach.

Kiedy karuzela zaczęła się kręcić, Azora się roześmiała.

Po raz pierwszy od wieków Vada usłyszała ten beztroski, dźwięczny śmiech.