Synowa dała mi mop na Święto Dziękczynienia, a koperta, którą zostawiłem na stole, przyniosła jej więcej, niż się spodziewała.

Podczas oczekiwania pomyślałem o wszystkich automatycznych płatnościach, które ustawiłem w ciągu ostatnich trzech lat.

Kredyt hipoteczny na dom wynosi 1800 dolarów miesięcznie.

Opłaty za prąd, wodę i gaz wynoszą około 400 dolarów miesięcznie.

Ubezpieczenie samochodu Daniela kosztuje 250 dolarów miesięcznie.

Karty kredytowe, których używali w „nagłych wypadkach”, kosztowały od 500 do 800 dolarów miesięcznie.

„Pani Peterson” – powiedziała po chwili Patricia – „widzę, że ma pani skonfigurowane kilka automatycznych przelewów na łączną kwotę około 3200 dolarów miesięcznie. Czy chce pani anulować konkretne przelewy, czy wszystkie?”

„Wszystkie” – odpowiedziałem bez wahania. „Chcę odwołać wszystkie, które obowiązują od dziś”.

„Rozumiem. Czy jest jakiś konkretny powód? Pytam tylko dlatego, że niektóre z tych transferów są aktywne od prawie trzech lat”.

„Tak” – powiedziałem, czując, jak mój głos twardnieje. „Powód jest taki, że nie pozwolę dłużej nadużywać mojej hojności”.

„Doskonale. Anulowałem wszystkie automatyczne przelewy. Czy mogę jeszcze w czymś pomóc?”

„Tak. Chcę otworzyć nowe konto oszczędnościowe w innym oddziale po drugiej stronie miasta i tam przelać większość swoich pieniędzy.”

Po zakończeniu rozmowy siedziałem w milczeniu przez kilka minut. Dziwne, jak coś tak prostego, jak anulowanie automatycznych płatności, mogło wydawać się osobistą rewolucją.

Zadzwonił mój telefon. To był Daniel.

„Dzień dobry” – odpowiedziałem neutralnym głosem.

„Mamo, w końcu odpowiedziałaś. Martwiliśmy się na śmierć. Gdzie ty, do cholery, jesteś?”

„Jestem w bezpiecznym miejscu”.

„To nic mi nie mówi. Mamo, musisz wrócić do domu. Samantha jest bardzo zdenerwowana. Nie może spać, odkąd wyjechałeś.”

Zaśmiałem się sucho.

„Samantha nie może spać. Jakież to interesujące.”

„Tak, czuje się okropnie z powodu tego, co wydarzyło się w piątek. Mówi, że to było nieporozumienie”.

„Nieporozumienie?”

„Tak. Wiesz, jaka jest Samantha, kiedy ma gości. Denerwuje się i czasami mówi rzeczy, których nie ma na myśli. Ale mnie przeprosiła i chce przeprosić też ciebie”.

„Danielu” – powiedziałem powoli – „twoja żona kazała mi myć podłogę brudnym mopem na oczach ośmiu osób, a potem kazała mi jeść okruszki z podłogi jak pies. Byłeś tam. Powiedziałeś mi, że na to zasłużyłem”.

Zapadła długa cisza.

„Mamo, przesadzasz. Nikt nie traktował cię jak psa”.

„Przesadzam?”

„Słuchaj, może byliśmy dla ciebie trochę surowi, ale ostatnio byłeś też bardzo trudny. Ciągle na wszystko narzekasz, zachowujesz się jak ofiara”.

Poczułem, jak w mojej piersi zaczyna wrzeć złość.

„Trudno? Kiedy ja sprawiałem trudności, Danielu?”

„Cóż, zawsze masz zły humor. Nigdy nie chcesz robić tego, o co cię prosimy”.

„A o co pytasz” – powtórzyłem – „masz na myśli gotowanie, sprzątanie, pranie, prasowanie, płacenie rachunków, utrzymanie domu i wykonywanie wszystkich prac domowych, podczas gdy wy dwoje wychodzicie z przyjaciółmi?”

„Mamo, nie dramatyzuj. Mieszkasz u nas za darmo”.

„Za darmo?”