Synowa dała mi mop na Święto Dziękczynienia, a koperta, którą zostawiłem na stole, przyniosła jej więcej, niż się spodziewała.

„Panie Johnson” – powiedziałem stanowczo – „jutro wyjeżdżam z Dallas. Jeśli Daniel chce zatrzymać dom, może znaleźć drugą pracę, sprzedać nowy samochód, za który pomogłem mu zapłacić, albo wziąć pożyczkę. Ale nie będzie już dłużej wykorzystywał moich pieniędzy na finansowanie życia, w którym będę traktowany jak śmieć”.

Odłożyłem słuchawkę i wyłączyłem telefon.

Godzinę później ktoś zapukał do drzwi mojego pokoju tak mocno, że myślałem, że je wyważy.

„Beatrice, otwórz drzwi! Wiem, że tam jesteś!”

To była Samantha, ale jej głos brzmiał teraz inaczej. Nie było już łez ani przeprosin. Brzmiała wściekle.

„Otwórzcie drzwi!” – krzyknęła. „Musimy porozmawiać”.

Powoli otworzyłem drzwi. Samantha stała w nich z rozczochranymi włosami, a jej oczy były czerwone już nie ze smutku, lecz ze złości.

„Czego chcesz, Samantho?”

„Chcę, żebyś przestała zachowywać się jak ofiara i wróciła do domu”.

“Przepraszam?”

„Słyszałeś. Mam dość tego dramatu. Popełniłem błąd. Przeprosiłem, ale ty wciąż zachowujesz się, jakby to był koniec świata”.

„Samantho, upokorzyłaś mnie w obecności obcych.”

„To była jedna noc. Jedna głupia noc. I za to chcesz nam zniszczyć życie?”

„Niczego nie niszczę. Po prostu wstrzymuję finansowanie twojego życia”.

„To to samo” – warknęła. „Bez twoich pieniędzy stracimy wszystko”.

„To twój problem, nie mój.”

Samantha podeszła bliżej, a w jej głosie słychać było jadowitą nutę.

„Wiesz, co myślę? Chyba jesteś zazdrosny.”

“Zazdrosny?”

„Tak. Zazdroszczę Danielowi, że kocha mnie, a nie ciebie. Zazdroszczę, że mamy szczęśliwe życie, nie potrzebując, żebyś wszystko kontrolował.”

„Samantho, właśnie przyznałaś, że potrzebujesz moich pieniędzy, żeby utrzymać to „szczęśliwe” życie.”

„Nie o to mi chodziło.”

„Dokładnie to miałaś na myśli. Wiesz co? Jesteś zgorzkniałą staruszką, która nie potrafi zaakceptować, że jej syn już jej nie potrzebuje”.