Synowa nie wiedziała, że ​​dom należy do mnie. Zadzwoniła na policję, zaśmiałam się z szoku, syn zbladł, ale było już za późno.

Avery odezwała się pierwsza. „Twoja matka włamała się do domu” – powiedziała, krzyżując ramiona. „Przejrzała mój laptop, oskarżyła mnie o kradzież i twierdziła, że ​​to ona jest właścicielką tego domu”.

Nie drgnąłem. „Nie powiedziałeś jej prawdy, Caleb?”

Wyglądał na zaskoczonego. „Jakiej prawdy?”

Otworzyłem teczkę i wyciągnąłem dokument z góry. „To jest akt własności. Dom jest na moje nazwisko. Twoja babcia mi go zostawiła. Mieszkasz tu bez czynszu, tak jak zamierzałem. Ale nigdy nie powiedziałeś o tym Avery, prawda?”

Twarz Caleba zbladła. „Ona… założyła, że ​​to moje. Nie poprawiłem jej”.

Avery cofnęła się, jakby dostała w twarz. „Wprowadziłeś mnie w błąd. Pozwoliłeś mi uwierzyć, że to nasz dom”.

„Nigdy nie powiedziałem, że tak nie jest” – warknął Caleb. „Założyłeś, a ja… nie chciałem niczego zepsuć”.

„Widziałam te oferty” – wtrąciłam. „Rzeczy twojej rodziny. Stół jadalny zniknął. Gdzie teraz są te rzeczy, Caleb?”

Otworzył usta, a potem je zamknął. Nie wiedział.

„Już ich nie ma” – powiedziałem beznamiętnie. „Sprzedane online z jej konta”.

Avery odwróciła się do niego z oczami szeroko otwartymi z paniki. „Nie zrobiłam niczego, czego byś nie pochwalał. Kazałeś mi uczynić ten dom naszym”.

„Powiedziałem, że możemy malować” – krzyknął Caleb. „A nie sprzedawać historii mojej rodziny, jakby nic się nie stało”.

Zadzwonił dzwonek do drzwi. Wszyscy zamarliśmy. Zadzwonił ponownie, ostro, natarczywie.

Avery pobiegł do drzwi, wdzięczny za przerwanie. Stało tam dwóch umundurowanych funkcjonariuszy.

„Dobry wieczór” – powiedział jeden z nich. „Otrzymaliśmy zgłoszenie o sporze cywilnym dotyczącym mienia i możliwości zniszczenia”.

„Nie zadzwoniłem na policję” – powiedział Avery.

„Tak”, powiedziałem.

Caleb wpatrywał się we mnie.

„Dałem ci wszelkie możliwości, żebyś był szczery” – powiedziałem mu delikatnie. „Ale nie zamierzam stać bezczynnie, gdy nasza rodzina się rozpada”.

W środku wręczyłem funkcjonariuszom kopie aktu własności, testamentu i zdjęcia ofert online. Funkcjonariusz Daniels, spokojny, profesjonalny, po czterdziestce, przejrzał je i skinął głową.

„Wyglądają na ważne. Prawnie pani Whitlo jest właścicielką nieruchomości. Nie ma w aktach żadnej umowy najmu.”

„To też mój dom” – powiedziała Avery. „Jestem jego żoną”.

Młodszy funkcjonariusz, Jenkins, uniósł brew. „Proszę pani, nie ma umowy najmu ani umowy najmu. Pani mąż mieszka tu z woli matki. To zmienia sytuację”.

Avery zacisnęła pięści. „Powiedział, że to nasz dom”.

Głos Caleba się załamał. „Myślałem, że później to naprawię. Nie sądziłem, żeby to miało znaczenie”.

„To miało znaczenie” – powiedziałem cicho. „To miało znaczenie, kiedy kazano mi przestać przychodzić. Kiedy mój klucz został zablokowany. Kiedy nikt nie odbierał moich telefonów”.

„I co teraz?” – zapytał Avery funkcjonariuszy. „Po prostu pozwolicie jej nas wypchnąć?”

„Nikogo dziś nie wyprosimy” – powiedział spokojnie funkcjonariusz Daniels. „Ale pani Whitlo ma prawo decydować, kto ma pozostać w jej domu. Jeśli poprosi cię o opuszczenie domu, pomożemy ci zapewnić spokój”.

Avery odwróciła się do Caleba. „Pozwolisz, żeby to się nam przydarzyło?”

„Myślę, że sami na to pozwoliliśmy” – wyszeptał.

Po raz pierwszy zobaczyłem, jak oczy mojego syna stają się przejrzyste, niczym mgła się unosząca. Wyglądał na zawstydzonego, złamanego, a nie zdezorientowanego.

„Nie masz tego na myśli” – powiedział Avery.

Nie odpowiedział.