Szeptali „Kiedy ona odejdzie, 11 milionów dolarów będzie nasze”, pchając mój wózek inwalidzki – a ja pozwoliłam im myśleć, że nie słyszałam

„Musiałeś to sobie wyobrazić.”

„Wiesz, że po udarze pamięć staje się zawodna.”

To ostatnie zabolało.

Zaczyna się wątpić w siebie, gdy ludzie, którym najbardziej ufasz, upierają się, że twoje przeczucia się mylą.

Mimo wszystko próbowałem wierzyć.

Dopóki nie zaproponowali jeziora.

—

## Podróż, która miała być spokojna

Jezioro Crescent zawsze było jednym z moich ulubionych miejsc. Mój mąż łowił tam ryby. Wciąż miałam w torebce mały kluczyk do hangaru na łodzie.

„To ci dobrze zrobi” – powiedziała Madison radośnie. „Świeże powietrze. Natura”.

Ethan zawiózł mnie na wózku po starym drewnianym pomoście. Madison szła za nami, niezwykle cicha.

Zażartowałem na temat zimnej wody.

Żaden z nich się nie roześmiał.

Wtedy właśnie doznałem jasności – nie strachu, ale prawdy, która nagle stała się dla mnie jasna.

Dłonie Ethana zacisnęły się na uchwytach mojego wózka inwalidzkiego.

Madison cały czas wpatrywała się w wodę.

—

## Moment, w którym umarła miłość

„Tutaj możemy się pożegnać” – mruknął Ethan.

Zanim zdążyłem przemówić, zanim zdążyłem krzyknąć, krzesło gwałtownie ruszylo do przodu.

Dok zniknął pode mną.

Zimno pochłonęło wszystko.

Uderzyłem mocno w wodę, aż zabrakło mi powietrza. Wózek inwalidzki pociągnął mnie w dół, a bąbelki eksplodowały wokół mojej twarzy.

Ponad powierzchnią unosiły się głosy.

„Utonęła” – wyszeptała Madison. „Teraz te jedenaście milionów jest nasze”.