W moje urodziny skonfrontowałam się z synową, po tym jak odkryłam, że potajemnie zabrała mi pieniądze. Syn wpadł w furię, ścisnął mnie za ramię tak mocno, że upadłam i musiałam zabandażować prawą rękę, po czym zamknął mnie w małym pokoju i powiedział chłodno: „Mamo, powinnaś znać swoje miejsce”. Wzięłam schowany telefon i zadzwoniłam pod numer, którego nie używałam od 15 lat: „Nie pozwól im więcej mnie krzywdzić”.

„Naomi odeszła” – mówi bez ogródek. „Wyjechała trzy dni temu. Zabrała wszystko. Swoje rzeczy, moje drogie ubrania, biżuterię, pieniądze, laptopa, nawet nowe sprzęty AGD. Wyczyściła nasze wspólne konto. Zostawiła mnie z niczym”.

Przełyka ślinę z trudem.

„Zanim odeszła, zostawiła mi liścik” – kontynuuje. „Wyznała mi wszystko. Powiedziała, że ​​nigdy mnie nie kochała, że ​​wyszła za mnie tylko po to, żeby okraść moją rodzinę, że tak łatwo mną manipulować, że aż jej mnie żal”.

Ogarnia mnie dziwne uczucie, nie satysfakcji, nie zemsty. Po prostu głęboki, bolesny smutek, że tak długo to trwało, zanim w końcu dostrzegł.

„Mówiłam ci” – szepczę. „Mówiłam ci od początku. Pokazałam ci dowody. Błagałam, żebyś mi uwierzył. I nigdy tego nie zrobiłeś”.

„Wiem” – mówi łamiącym się głosem. „Wiem, mamo. I nie ma słów, żeby powiedzieć ci, jak bardzo mi przykro. Byłem idiotą. Byłem najgorszym synem. Zrobiłem ci niewybaczalne rzeczy. Złamałem ci rękę. Zamknąłem cię jak zwierzę. Traktowałem cię jak wariatkę, podczas gdy tym wariatem byłem ja, bo jej uwierzyłem”.

Łzy spływają mu po twarzy.

„Kiedy znalazłem tę notatkę, kiedy zobaczyłem, że zabrała wszystko, kiedy zrozumiałem, że od początku miałeś rację… chciałem umrzeć” – mówi. „Chciałem zniknąć z tego wstydu”.

„A co chcesz, żebym teraz zrobiła?” – pytam. Mój głos brzmi szorstko, niż zamierzałam. „Chcesz, żebym ci wybaczyła? Chcesz, żebym ci powiedziała, że ​​wszystko jest w porządku? Nie jest w porządku, Robercie. Nic nie jest w porządku. Złamałeś mi rękę. Mój syn złamał mi rękę, bo odważyłam się powiedzieć prawdę o jego żonie. Masz pojęcie, jak to jest?”

„Nie mogę sobie nawet wyobrazić” – mówi. „Nie mogę sobie wyobrazić bólu, jaki ci zadałem – bólu fizycznego i bólu emocjonalnego. I wiem, że nie mam prawa prosić o wybaczenie. Wiem, że prawdopodobnie mnie nienawidzisz i masz do tego pełne prawo. Ale potrzebowałem cię zobaczyć. Musiałem ci powiedzieć prosto w twarz, że masz rację. Że wszystko zepsułem”.

Niezgrabnie wyciera twarz.

„Richard powiedział mi wszystko” – mówię w końcu. „Powiedział mi, że to profesjonalna oszustka. Że ma kartotekę. Że robiła to innym rodzinom. Że Naomi to nawet nie jej prawdziwe imię”.

Robert kiwa głową.

„Policja powiedziała mi, kiedy przyszli do domu z nakazem aresztowania” – mówi cicho. „Ale ona już zniknęła. Zniknęła bez śladu”.

Spojrzał na mnie.

„Mamo, przyszedłem ci powiedzieć coś jeszcze” – mówi. „Złożę zeznania. O wszystkim. O tym, co ci ukradła, o tym, co zrobiła. Pomogę ci odzyskać każdego centa, którego zabrała”.

Bierze oddech.

„A jeśli chcesz wnieść przeciwko mnie oskarżenie o to, co ci zrobiłem, zrozumiem” – mówi. „Zgodzę się. Zasłużyłem na to”.

Richard już mi powiedział, że mamy mocne dowody przeciwko Robertowi: zdjęcia mojego ramienia, zeznania Brendy, dokumentacja medyczna. Wyobrażam sobie mojego syna w kajdankach. Mojego syna w sali sądowej. Mojego syna w celi.

„Powiedziałam mu, że potrzebuję czasu” – mówię pół do niego, pół do siebie. „Czasu na przemyślenie. Na przetworzenie”.

Robert kiwa głową.

„Cokolwiek zrobisz, zgodzę się” – mówi. „Jeśli chcesz, żebym poszedł do więzienia, pójdę. Jeśli nigdy więcej nie chcesz mnie widzieć, zniknę. Cokolwiek postanowisz, mamo. Tym razem… cokolwiek postanowisz”.

Wstaje i idzie w stronę drzwi. Kiedy się odwraca, trzyma już klamkę.