W Wigilię moja córka ostrożnie wręczyła teściowej błyszczący prezent, wart całą moją miesięczną pensję, po czym odwróciła się do mnie z lekkim śmiechem: „Och, w tym roku nic ci nie kupiliśmy”, co wywołało salę wybuchu śmiechu. Uśmiechnęłam się tylko i powiedziałam: „W porządku, patrz, co tu mam”. Kiedy otworzyłam małe pudełko, które przyniosłam, i gdy tylko zobaczyli, co jest w środku, śmiech natychmiast ucichł.

To były ostatnie święta Bożego Narodzenia, podczas których siedziałem przy stole, przy którym mój głos nie miał miejsca.

Świąteczny poranek nadszedł z taką jasnością, że dom wydawał się cieplejszy, niż był w rzeczywistości. Promienie słońca wpadały przez wysokie okna, odbijając blask na cekinach i ozdobach. Salon już tętnił życiem, gdy weszłam. Papier rozrzucony na dywanie. Gałęzie przyklejone do krawędzi sofy. Śmiech odbijał się od ścian.

Ktoś wręczył Micahowi prezent, a on rozerwał go z krzykiem. Sophie uśmiechnęła się uprzejmie, rozpakowując książkę. Gregory krążył przy choince, zapowiadając każdy prezent, jakby był gospodarzem specjalnego świątecznego programu.

Następnie Amanda podniosła obiema rękami małe pomarańczowe pudełko i trzymała je delikatnie, jakby świeciło.

„To dla ciebie, Elaine.”

Jej głos wzniósł się nad pomieszczeniem, jasny i triumfujący.

Elaine podniosła rękę do piersi, a jej oczy rozszerzyły się teatralnie.

„Dla mnie? Och, Amanda. Kochanie, nie powinnaś była tego robić.”

Pudełko otworzyło się powoli i ostrożnie, tak jak ktoś rozpakowuje coś, co ma zrobić wrażenie na publiczności. W środku znajdował się szalik Hermès, ciemnogranatowy ze złotym wzorem, który mienił się nawet z mojego miejsca.

„Wiedziałam, że ci się spodoba” – Amanda praktycznie śpiewała.

Elaine przycisnęła szalik do policzka i skinęła głową z zadowoleniem.

„To jest wyśmienite.”

Wszyscy klaskali i zachwycali się, pochylali się, by dotknąć materiału, podziwiać szwy, chwalić poziom smaku.

Stałem przy kominku, zaciskając palce na kubku w kształcie latarni morskiej. Ceramika ogrzewała moje dłonie, uziemiając mnie. Uśmiechnąłem się uprzejmie, ale mój uścisk zacisnął się lekko. Nie na tyle, by ktokolwiek to zauważył, ale na tyle, bym poczuł lekkie drżenie czegoś starego i znajomego, co zostało umieszczone pod spodem, odsunięte.

Potem przyszły kolejne prezenty. Konsola do gier dla Micah. Aparat dla Sophie. Zegarek dla Gregory’ego. Perfumy dla Elaine od kogoś innego. Za każdym razem, gdy Gregory odczytywał imię z metki, emanował ekscytacją.

„Sophie!”

„Micah!”

„Elaine!”

Ale nigdy „Mamo”. Nigdy „Helen”.

Mijały minuty. Kilka kolejnych prezentów zgrzytnęło i otworzyło się. Papier do pakowania piętrzył się coraz wyżej. Energia w pomieszczeniu rosła – podniecenie, radość, hałas. Upiłam łyk z kubka i pozwoliłam, by ciepło rozlało się po mojej piersi.

Potem zapadła cisza. Nie nagła, ale powolna, jakby pokój na coś czekał.

Amanda spojrzała na mnie i lekko się zaśmiała.

„Mamo, chyba zapomnieliśmy o twoim. Musi być gdzieś w szafie.”

Jej ton był żartobliwy, lekki, niemal kpiący, mimo że wcale taki nie był.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, Micah wyrzucił z siebie z uśmiechem: „Może Mikołaj też o niej zapomniał!”

Roześmiał się głośno, z takim śmiechem, jaki może wydać tylko dziesięciolatek. Ale tym razem nie brzmiało to jak niewinność. Brzmiało jak prawda, wypowiedziana zbyt swobodnie, zbyt łatwo.

Elaine również się roześmiała, coraz głośniej i ostrzej, a jej rozbawienie rozlało się między nami.

„Och, Micah, jesteś okropny” – powiedziała, ale jej uśmiech wyglądał na zadowolony.