Wyrzucono mnie z domu w dniu moich 18. urodzin z trzema plastikowymi torbami – dziewięć dni później znalazł mnie mężczyzna w garniturze za restauracją

Nie wiem, co przyniesie mi przyszłość.

Teraz mam pieniądze, bezpieczeństwo i możliwości, o których nigdy nie śniłem, kiedy spałem w samochodzie i zastanawiałem się, czy dożyję kolejnych urodzin.

Ale co ważniejsze, mam rodzinę. Nie tę, w której się urodziłem, ale tę, którą sam stworzyłem.

Eleanor, która mnie uratowała, kiedy nie wiedziałam, że potrzebuję ratunku. Mojej cioci Catherine, która nadrabia osiemnaście lat straconego czasu. Przyjaciołom, których poznałam po drodze – ludziom, którzy znają moją historię i mimo wszystko się o mnie troszczą.

I wspomnienie dziadka, który kochał mnie z daleka i dał mi wszystko, gdy w końcu udało mu się do mnie dotrzeć.

Właśnie to naprawdę oznacza rodzina, przekonałem się. Nie więzy krwi. Nie zobowiązania. Nie ludzie, którzy powinni cię kochać, ale tego nie robią.

Rodzina to ludzie, którzy cię wybierają. Ludzie, którzy widzą, jak się zmagasz i wyciągają do ciebie rękę. Ludzie, którzy wierzą w ciebie, kiedy ty sam przestajesz w siebie wierzyć.

Mój dziadek nigdy mnie nie poznał, ale i tak mnie uratował.

Każdego dnia staram się być wart tego daru. Staram się być miły, hojny, dostrzegać ludzi, którzy się zmagają, i pomagać im tak, jak on pomógł mi.

W zeszłym miesiącu zatrudniłem bezdomnego nastolatka, dzieciaka, który przypominał mi mnie samego. Załatwiłem mu mieszkanie i dałem szansę, żeby się sprawdził.

Wspieram schroniska i programy dla bezdomnej młodzieży, starając się pomóc tym dzieciakom, które o mało co nie zostały porzucone, tak jak ja o mało co nie wpadłem w pułapkę.

Staram się być osobą, którą według mojego dziadka mogłem być, nawet gdy znał mnie tylko ze zdjęć i reportaży.

Nazywam się Nathan Brooks.

Miałem osiemnaście lat i byłem bezdomny. Przeszukiwałem śmietniki w poszukiwaniu jedzenia, zastanawiając się, czy kogokolwiek na świecie obchodzi moje istnienie.

Teraz mam dwadzieścia jeden lat, prowadzę firmę budowlaną, mieszkam w willi i jestem otoczona ludźmi, którzy mnie kochają.

Podróż z tego śmietnika do tego biura nie była łatwa. Były dni, kiedy wątpiłem we wszystko, kiedy trauma z dzieciństwa groziła przytłoczeniem postępów, jakie poczyniłem. Były noce, kiedy budziłem się zlany zimnym potem, pewien, że to wszystko był sen – że wciąż śpię w samochodzie na jakimś parkingu, samotny i zapomniany.

Ale te chwile mijały. Zawsze mijały.

A po drugiej stronie zawsze była Eleanor, z jej niewzruszoną obecnością i nieskończoną wiarą. Zawsze moja ciotka Catherine, z jej cotygodniowymi telefonami i otwartymi drzwiami. Zawsze wspomnienie dziadka, który kochał mnie, mimo że mnie nie widział, który postawił cały swój majątek na chłopca, którego nigdy nie poznał.

Każdej nocy, zanim pójdę spać, patrzę na zdjęcie mojego dziadka – to, które Richard przesunął po stole w tym pierwszym dniu – i mówię:

„Dziękuję. Dziękuję, że się nie poddałeś. Dziękuję, że we mnie wierzyłeś. Dziękuję za chorobę, która uratowała mi życie.”

Dziękuję za wysłuchanie mojej opowieści o tym, jak dorastałam szybciej, niż kiedykolwiek chciałam.

Kończąc opowiadać tę historię ludziom, którzy oglądają mój kanał online, dodam jeszcze jedną rzecz:

Zostawiłem na ekranie jeszcze dwie historie – obie młodych mężczyzn, którzy zrozumieli, że czasami dorastanie nie następuje w wieku osiemnastu lat. Dzieje się to w momencie, gdy rodzina potrzebuje, by być silnym.

Kliknij ten, który najbardziej Ci odpowiada.

A jeśli chcesz dołączyć do naszej społeczności ludzi, którzy rozumieją, co to znaczy być zmuszonym dorośnięcia z dnia na dzień, dzwonek powiadomień czeka.

Do jutra pamiętaj: wiek to tylko liczba, ale odwaga definiuje, kim naprawdę jesteś.