Wyszedłem z więzienia i pobiegłem prosto do domu mojego ojca, bo każdej nocy za kratami ten ganek był obrazem, którego trzymałem się, żeby przetrwać. Kiedy macocha otworzyła drzwi i powiedziała mi, że tata został pochowany rok temu, wiedziałem, że coś jest nie tak.

Gdzieś w oddali uruchomiono kosiarkę do trawy.

Życie toczyło się dalej, obojętnie.

Ale we mnie coś zaczęło się budzić.

Nie wściekłość.

Nie zemsta.

Coś ostrzejszego.

Przejrzystość.

JEDNOSTKA 108
Magazyn Westridge znajdował się na skraju miasta, gdzie drogi się poszerzały, a budynki stawały się niższe. Było to miejsce, którego nie zauważyłbyś, gdybyś się nie rozejrzał.

Ogrodzenie z siatki. Brama z klawiaturą. Rzędy metalowych drzwi.

Zaparkowałem i poszedłem do biura, ale było zamknięte z powodu przerwy obiadowej.

Nie obchodziło mnie to.

Wpisałam numer rzędu mieszkania z mapy rozwieszonej na zewnątrz i przeszłam wzdłuż drzwi, aż go znalazłam.

108.

Zamek wyglądał zwyczajnie.

Klucz nie.

Miejscami był wygładzony, jakby mój ojciec często go trzymał. Jakby nosił go w kieszeni i dotykał, gdy potrzebował przypomnieć sobie, że wciąż ma plan.

Ręce trzęsły mi się tak bardzo, że nie udało mi się otworzyć zamka za pierwszym razem.

Za drugim razem zadziałało.

Podniosłem drzwi.

I świat, który mój ojciec ukrywał, otworzył się przede mną.

Pudełka ułożone równo, opisane grubym czarnym markerem:

ZDJĘCIA
BIZNES — 2016–2019 BANK
PRAWNY — WYCIĄGI MEDYCZNE WAŻNE

Z tyłu stała metalowa szafka na dokumenty, zamknięta małą kłódką.

A na wierzchu jednego pudełka znajdowała się kolejna koperta.

Ten był mniejszy.

A było na nim napisane jedno słowo:

PIERWSZY.

Otworzyłem.

W środku znajdował się pendrive przyklejony do notatki.

W notatce napisano:

„Oglądaj, zanim przeczytasz.”

Mój puls walił.

Znalazłem w torbie mój stary telefon – tani i podstawowy, taki, jaki zapewniał program reaktywacji. Nadal można było na nim odtwarzać filmy.

Podłączyłam pendrive’a za pomocą adaptera, który Harold dołączył do koperty, bez mojej wiedzy.

Pojawił się folder.

Jeden plik wideo.

Tytuł:

„Eli — Prawda”.

Mój palec zawisł nad nim.

Następnie nacisnąłem „play”.

WIADOMOŚĆ WIDEO
Na ekranie pojawiła się twarz mojego ojca.

Wyglądał na chudszego, niż pamiętałem. Bladego. Takiego, który nie jest po prostu spowodowany chorobą – to upływający czas.

Ale jego oczy były spokojne.

„Eli” – powiedział cicho. „Jeśli to oglądasz, to wylatujesz”.

Zatrzymał się i przełknął ślinę.

„Jestem z ciebie dumny.”

To jedno zdanie prawie mnie załamało.

Potem jego głos stał się stwardniały — nie okrutny, tylko stanowczy.

„Musisz uważnie posłuchać. To będzie bolało. Ale to ten rodzaj bólu, który w końcu nabiera sensu”.

Pochylił się bliżej kamery.

„Tej nocy, kiedy cię aresztowano” – powiedział – „nie zrobiłeś tego, co ci zarzucono”.

Poczułem ucisk w żołądku.

„Na początku tego nie wiedziałem” – przyznał. „Uwierzyłem policji. Uwierzyłem papierom. I uwierzyłem Lindzie, kiedy powiedziała mi… rzeczy o tobie, które ułatwiły mi zaakceptowanie tego”.

Wydechnął drżący.

„Potem znalazłem brakujące faktury. Znalazłem zmienione zapisy bankowe. I znalazłem podpisane oświadczenie… od syna Lindy”.

Moje ręce zrobiły się zimne.

Oczy mojego ojca zabłysły.

„On to zrobił, Eli” – powiedział mój ojciec. „Wziął pieniądze. Przeprowadził je przez firmę. A kiedy zaczął się audyt, potrzebował kogoś innego, kto weźmie na siebie winę”.

Przełknął ponownie.

„A Linda mu pomogła.”