Zaśmiał się: „Sprzedałem mieszkanie – znajdź sobie inne”… dopóki nie zobaczył, co mam na telefonie

„Tak” – odparłem. „Dlaczego?”
„Bo to nie wszystko” – odpowiedziała Julia. „Ryan zaciągnął pożyczkę osobistą, wykorzystując twoje dane. To niedawne. Możemy zamrozić konta i zgłosić kradzież tożsamości na policję, jeśli dokumentacja to potwierdzi”.
Poczułam ucisk w żołądku, ale wszystko wskoczyło na swoje miejsce: brak pieniędzy, stanowcze dochodzenie, jego nagła pewność siebie. Nie tylko mnie zostawił. Próbował mnie spieniężyć.
Ryan krążył po holu, trzymając telefon przy uchu i podnosząc głos. Zerknął na mnie i po raz pierwszy wyglądał jak człowiek, który zdaje sobie sprawę, że historia, którą napisał, nie skończy się tak, jak planował.
Zanim Julia dotarła – stukając obcasami o marmur niczym znaki interpunkcyjne – Ryan wypróbował już trzy różne taktyki: urok, oburzenie i niepewne negocjacje. Żadna z nich nie zadziałała. W ciągu godziny hol przestał być jego sceną i stał się tym, czym powinien być od zawsze: neutralnym terenem ze świadkami.
Julia przedstawiła się agentowi, złożyła formalne zawiadomienie i zażądała, aby wszystkie strony zachowały e-maile, SMS-y i dokumenty. Poprosiła kupujących o dane kontaktowe, aby mogła pomóc im odzyskać zadatek. Noah i Ava byli wściekli, ale nie byli okrutni. „Chcemy po prostu wyjść” – powiedział Noah, patrząc na Ryana, jakby w coś wdepnął. Agent skinął głową, ulżony, że znów ma jasną linię etyczną.
Potem nadeszła część, której Ryan nie mógł zignorować. Firma zajmująca się prawem własności oddzwoniła do Julii i potwierdziła nasze podejrzenia: podpis na umowie nie zgadzał się z podpisem, który mieli w aktach z naszej hipoteki. Pieczątka notarialna była prawdziwa, ale w protokole notarialnym nie było mojego imienia, daty stawiennictwa ani potwierdzenia tożsamości. Albo ktoś poświadczył notarialnie beze mnie, albo dokumenty zostały zmienione po fakcie – oba problemy były poważne.
Julia zwróciła się do mnie. „Jeśli jesteś gotowy, składamy wniosek” – powiedziała.
Spojrzałam na Ryana. Jego oczy były teraz szeroko otwarte, przeskakując między mną, Julią, agentem i konsjerżem. Otworzył usta, prawdopodobnie po to, żeby znowu nazwać mnie dramatyczną, ale słowa nie chciały wydobyć się z jego ust.
„Jestem gotowa” – powiedziałam.
W tym tygodniu złożyliśmy dwie sprawy: papiery rozwodowe i zawiadomienie na policję. Zawiadomienie nie było zemstą, tylko ochroną. Zamroziło chaos, żeby nie mógł się rozprzestrzenić. Julia pomogła mi zamrozić kredyty, zmienić hasła, udokumentować każde konto i pobrać każde wyciąg. Pożyczka osobista pojawiła się dokładnie tam, gdzie Julia ją przewidziała – moje dane, jego numer telefonu i brakujące płatności ułożyły się jak kostki domina. Kiedy już została zarejestrowana, bank przestał traktować ją jako „spór małżeński” i zaczął traktować jako potencjalne oszustwo.