Zbankrutowałam, mąż mnie zostawił. W wieku 53 lat udałam się do centrum donacji osocza, aby otrzymać 40 dolarów wsparcia, ale pielęgniarka zamarła i wezwała lekarza, mówiąc, że mam niezwykle rzadką grupę krwi RH-Null, którą ma zaledwie kilkadziesiąt osób na świecie. Niedługo potem rodzina szwajcarskiego miliardera przysłała mi ofertę wsparcia finansowego, która mnie oszołomiła.

Miała oczywiście rację. Byłam jednocześnie nieoceniona i bezbronna – dosłownie siła życiowa mężczyzny przyzwyczajonego do posiadania ogromnej władzy, a jednocześnie zależnego od niego w kwestii finansowego ratunku. Musiałam ostrożnie poruszać się w tej dziwnej relacji.

Tego wieczoru dostałem kolejną wiadomość od Gavina.

Dzwoniłam do Clare i szukam ciebie. Czemu mi nie powiedziałaś o Szwajcarii? Jakie zabiegi medyczne wymagają podróży zagranicznych? Powinniśmy to omówić razem, jako rodzina.

Wpatrywałem się w wiadomość, czując, jak złość narasta w moim głębokim zbiorniku, który, jak sądziłem, wysechł już wiele miesięcy temu.

„Jako rodzina” – powiedziałem na głos do pustego pokoju.

Ta bezczelność zapierała dech w piersiach. Mężczyzna, który opróżnił nasze konta i zamieszkał z inną kobietą, kiedy wciąż byłam w szoku po stracie firmy, teraz chciał powołać się na więzy rodzinne.

Napisałem odpowiedź, usuwając i przepisując ją kilka razy, zanim zdecydowałem się na:

Nie jesteśmy już rodziną, Gavin. Dałeś mi to jasno do zrozumienia, kiedy odchodziłeś. Moje decyzje medyczne nie są już twoją sprawą.

Jego odpowiedź nadeszła natychmiast.

Nie spiesz się, Harper. Ludzie popełniają błędy. Ostatnio dużo o nas myślałem.

„Założę się, że tak” – mruknęłam, odkładając telefon i nie odpowiadając.

Podszedłem do okna, obserwując migoczące światła wzdłuż brzegu Jeziora Genewskiego. Jutro pobiorą mi więcej krwi – tej substancji, która nagle zmieniła mnie z bezwartościowej w bezcenną w oczach świata.

Ale jego wartość zawsze tam była, niezauważana, płynęła w moich żyłach każdego dnia mojego życia.

Uświadomienie sobie tego faktu przyniosło nieoczekiwane poczucie spokoju. Cokolwiek działo się z Alexandrem Richterem, cokolwiek Gavin knuł, cokolwiek niosła przyszłość, nosiłam w sobie swoją prawdziwą wartość i zawsze ją nosiłam.

Trzeciego dnia personel kliniki przyzwyczaił się do mojej obecności. Pielęgniarki poranne witały mnie po imieniu. Szef kuchni przygotowywał posiłki po donacji zgodnie z moimi preferencjami, a nawet Tim Blackwood nieco złagodził swój formalny ton.

Oddałem dwie jednostki krwi, a trzecią mam oddać jutro. Dzięki starannej opiece, jaką mi zapewniono, mój organizm czuje się dobrze.

Nie spodziewałem się, że Alexander Richter będzie nadal zainteresowany moją firmą. Po naszej pierwszej kolacji poprosił o kolejne spotkanie, a potem o kolejne. Każda rozmowa odsłaniała kolejne warstwy osobowości tego złożonego człowieka, który miał tak wielką władzę w świecie finansów, a teraz był całkowicie zależny od biologicznej osobliwości obcej osoby.

„Wiesz, nie musiałaś tego akceptować” – zauważył podczas naszego trzeciego spotkania, lunchu w prywatnym ogrodzie kliniki.

Pomimo słabego wyglądu, starał się przebywać na świeżym powietrzu, kiedy tylko było to możliwe.

„Mógłbyś podać swoją cenę, zażądać dziesięciu milionów, dwudziestu. Na moim miejscu bym zapłacił.”

Rozważałem to, popijając wodę mineralną.

„Może dlatego jesteś bankierem, a ja prowadziłem firmę eventową. Inne instynkty”.

“Rzeczywiście.”

Jego przenikliwe spojrzenie studiowało mnie.

„Chociaż podejrzewam, że chodzi o coś więcej. Szybko się zgodziłeś, ale starannie negocjowałeś warunki – protokoły bezpieczeństwa medycznego, ograniczenia czasowe, jasne granice. Chciałeś sprawiedliwego wynagrodzenia, a nie wykorzystywania. To świadczy o charakterze.”

Wzruszyłem ramionami, nie mogąc pogodzić się z jego analizą.

„A może po prostu zmysł biznesowy. Moja firma może i upadła, ale przez dwadzieścia lat nauczyłem się kilku rzeczy”.

„Opowiedz mi o tym” – powiedział, zaskakując mnie. „Twoja firma. Co ją wyróżniało przed incydentem?”