Żona napisała mi SMS-a: „Plany się zmieniły – nie pojedziesz na rejs. Moja córka chce zobaczyć swojego prawdziwego ojca”. Do lunchu życie, które trzymałem w ryzach, już się rozpadało – H

Brennan podniósł wzrok i przyjrzał się twarzy Caleba.

„Myślałeś o tym przez jakiś czas.”

„Nie” – powiedział Caleb. „Ignorowałem to od jakiegoś czasu. Od dziś rano przestałem to ignorować”.

Prawnik zapisał jakąś kwotę i odwrócił notes.

„2500 dolarów zaliczki za czysty rozwód. 5000 dolarów, jeśli będzie się kwestionować”.

„Nie będzie miała pieniędzy, żeby wziąć udział w konkursie”.

Brennan zrobił pauzę. „Chcesz mi powiedzieć, co się stało?”

„Napisała do mnie. Nie jestem rodziną. Wierzę jej na słowo”.

Zapadła kolejna długa cisza. W końcu Brennan sięgnął po telefon.

„Mogę tu zatrudnić agenta nieruchomości w trzydzieści minut” – powiedział. „Na tym rynku oferty będą w ciągu tygodnia. Ale kiedy już to pan zrobi, panie Morrison, nie da się tego cofnąć. Wróci do domu, który został sprzedany”.

Caleb spojrzał na swoją obrączkę. Nosił ją od czternastu lat. Skóra pod nią była bledsza niż reszta dłoni.

„Dobrze” – powiedział. „Zadzwoń”.

Pięć lat wcześniej. Taran kończy szkołę średnią.

Caleb stał przed audytorium z dwoma biletami. Miejsca w sektorze rodzinnym, limit dwóch na absolwenta. Przyszedł wcześniej, żeby upewnić się, że mają dobre miejsca.

Marbel przybył z Taranem. Rowan był z nimi, jak zawsze w swojej wyblakłej czapce Tennessee Titans.

„Och” – powiedział Marbel, widząc bilety w dłoni Caleba. „Rowan usiądzie z nami. Nie masz nic przeciwko siedzeniu w sali ogólnej, prawda?”

To nie było pytanie. Już wyciągała rękę po drugi bilet.

Caleb jej to dał.

Podszedł do tyłu sali i usiadł samotnie na metalowym składanym krześle. Stamtąd widział ich w trzecim rzędzie. Dobre miejsca. Marbel, Taran, Rowan.

Rowan coś powiedział i Taran się roześmiał.

Kiedy wywołano imię Tarana, Rowan wstał i zaczął wiwatować — głośno i dumnie.

Caleb klaskał z ostatniego rzędu. Nikt się nie odwrócił.

Po ceremonii poszli na kolację do stekhouse’u przy autostradzie międzystanowej. Caleb dokonał rezerwacji.

Usiadł na końcu stołu. Rowan siedziała naprzeciwko Taran, rozmawiając o swoich planach na studia.

Caleb pomagał jej w wypełnianiu wniosków, spędził dwa miesiące pracując z nią nad wypracowaniami.

Rowan zamówił antrykot. Trzydzieści dwa dolary. Nie sięgnął po rachunek.

Caleb zapłacił 340 dolarów za sześć osób.

Na parkingu zrobili zdjęcie. Taran stał między Marbel i Rowanem.

Ktoś – jeden z przyjaciół Marbel – powiedział: „O, Caleb, możesz zrobić zdjęcie?”

On zrobił zdjęcie.

Wróciwszy do teraźniejszości, Caleb otworzył album ze zdjęciami z tamtego dnia. Stał za aparatem. Obecny, ale nieuwzględniony.

Zamknął album.

Wizytówka agenta nieruchomości leżała na jego biurku. Denise Brock. Prawnik zadzwonił do niej, gdy Caleb był jeszcze w biurze.

Odebrała po pierwszym dzwonku.

„Pan Brennan opowiedział mi o twojej sytuacji” – powiedziała. „Jutro mogę wysłać tam fotografa, a do czwartku postawić tabliczkę na podwórku”.

„Zrób to.”

„Będę musiał zrobić przegląd, wykonać pomiary i odpowiednio wszystko przygotować.”

„Cokolwiek musisz zrobić, zrób to szybko”.

„Panie Morrison, muszę zapytać, czy pańska żona wie, że pan to robi?”

„Ona tak zrobi.”

Denise przez chwilę milczała.

„Dobrze. Będę tam jutro o 9:00.”

Po zakończeniu rozmowy Caleb otworzył laptopa i stworzył nowy arkusz kalkulacyjny.

Etykieta: ANALIZA WKŁADU FINANSOWEGO 2009–2023.

Wyciągnął z szafki wyciągi bankowe z czternastu lat, wszystkie w plastikowych koszulkach, posegregowane według lat. Zawsze prowadził rzetelną dokumentację.

Pierwszy wpis: raty kredytu hipotecznego.

2100 dolarów miesięcznie razy 168 miesięcy.

Wprowadził formułę i obserwował, jak komórka się zapełnia.

Następnie pojawił się podatek od nieruchomości. 3200 dolarów rocznie razy czternaście lat.

44 800 dolarów.

Potem uczelnia Tarana. Miał wszystkie rachunki – czesne, zakwaterowanie i wyżywienie, książki, opłaty. Cztery lata.

127 000 dolarów.

Jej samochód, Honda z 2018 roku, na którą on się zgodził, został spłacony, gdy nie mogła spłacać rat.

22 000 dolarów.

Ubezpieczenie tego samochodu. Pięć lat.

9000 dolarów.

Kontynuował. Każda liczba była precyzyjna. Bez zaokrągleń.

To nie była złość. To była dokumentacja.

Po zakończeniu stworzył drugą kolumnę i nazwał ją WKŁAD MARBELA.

Przesunął się w dół rzędów.

Każda komórka: zera.

Stworzył trzeci arkusz. WSPÓLNA ANALIZA RACHUNKU BANKOWEGO. Wypisał wszystkie wpłaty – wszystkie z jego wypłat. Wypisał wszystkie wypłaty. Jej były oznaczone jej inicjałami w linijce notatki, kiedy raczyła dodać jakąś.

Sto sześćdziesiąt osiem depozytów od niego.

Zero od niej.

Czterysta dwanaście wypłat.

Oznaczył to kolorami. Jego wpisy na zielono, jej na czerwono. Arkusz kalkulacyjny zmienił się w morze zieleni z wyspami czerwieni.

Suma na dole: 552 000 dolarów zainwestowanych w ciągu czternastu lat.

Zapisał plik, wydrukował dwie kopie i umieścił je w folderze zatytułowanym ROZWÓD.

Następnie otworzył nową kartę przeglądarki, wpisał imię Marbel i dodał „Facebook”.

Od lat nie zaglądał na jej media społecznościowe.

To miało się zmienić.

Jej profil był publiczny.

Caleb metodycznie przeglądał oś czasu. Zrzut ekranu, zapisywanie, zmiana nazwy na datę. Utworzył folder na pulpicie.

DOWODY – MEDIA SPOŁECZNOŚCIOWE.

Zaczął liczyć. Zrobił kreski na notatniku.

Zdjęć z Rowanem: czterdzieści siedem w ciągu czternastu lat.

Zdjęcia z Calebem: trzy. Wszystkie świąteczne. Wszystkie inscenizowane.

Jej status związku: Skomplikowany.

Byli małżeństwem od czternastu lat.

Nadal skomplikowane.

Sprawdził sekcję „O mnie”. Wymieniła Tarana, swoich rodziców i historię pracy sprzed ślubu.

Żadnej wzmianki o nim. Żadnej wzmianki o tym, że był żonaty.

Otworzył komentarze pod zdjęciem z 2019 roku. Marbel i Rowan w barze przy autostradzie. Podpis: Późny lunch z moimi ulubionymi.

Taran też był na zdjęciu. Cała trójka w kabinie.

Ktoś skomentował: „Wyglądacie razem tak dobrze”.

Marbel polubił ten komentarz.

Caleb sprawdził swój kalendarz. Porównał datę ze zdjęciem.

W tym tygodniu był w podróży służbowej w Atlancie.

Następnie otworzył Instagram Tarana. Profil publiczny. Osiemset czterdzieści siedem postów.

Szukał swojego imienia.

Zero wyników.

Wyszukał hasło „ojczym”. Jeden post. Dzień Ojca cztery lata temu. Typowa grafika na kartce.

Wszystkim ojczymom życzymy wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Ojca.

Bez zdjęcia, bez osobistej wiadomości. Po prostu repost.

Przeszukał jej oznaczone zdjęcia. W sumie czterysta dwanaście. Policzył te z Rowanem.

Sześćdziesiąt siedem.

Policzyłem te z Calebem.

Cztery.

W jej biografii napisano: 20. Uniwersytet Stanowy ’25. Błogosławiona. Córeczka tatusia.