Zwolniłem samotną matkę, bo spóźniła się 12 minut — 30 minut później w końcu dowiedziałem się, gdzie podziało się te 12 minut.

To nawet nie było pytanie. Oficer już wiedział.

Przełknęłam ślinę, gardło mi paliło.

“Tak.”

„Jej syn powiedział, że nie spóźniła się, bo zaspała”. W jego głosie słychać było coś w rodzaju rozczarowania. „Spóźniła się, bo podpisywała formularze zgody na nagłe wypadki”.

Moje nogi prawie odmówiły mi posłuszeństwa.

„Gdzie ona teraz jest?” – wyszeptałem.

„Nie wiemy. Jej telefon jest wyłączony. Chłopak nie wie, dokąd poszła. Mieliśmy nadzieję, że ty wiesz.”

Nie, nie zrobiłem tego.

Nie miałem pojęcia, dokąd pójdzie, skoro w ciągu jednej minuty straciła wszystko.

Ale wiedziałem, że muszę ją znaleźć.

3. Poszukiwanie
Nawet nie powiedziałem pracownikom, dokąd idę. Wybiegłem na parking, rozglądając się w każdym kierunku, jakby ona mogła się magicznie pojawić.

Nic.

Więc jechałam – najpierw bez celu, potem z coraz większą desperacją. Obdzwoniłam każdy szpital w okolicy. Sprawdziłam izbę przyjęć. Sprawdziłam bar na końcu ulicy, gdzie czasami kupowała śniadanie Evanowi, gdy miała kilka dodatkowych dolarów.

Nikt jej nie widział.

Mijały godziny. Czułem ucisk w klatce piersiowej, jakbym nie mógł oddychać.

Około południa zdałem sobie sprawę, że popełniłem tak potworny błąd, że być może nigdy nie uda mi się go naprawić.

Następnie o godzinie 12:37 starsza pielęgniarka ze szpitala Northview powiedziała:

„O tak, była tu dziś rano z matką. Biedactwo. Wyglądała, jakby się rozpadała.”

Mój puls podskoczył.

„Czy ona tam jeszcze jest?”

„Nie jestem pewna, kochanie. Jej matka tak.”

„Czy mogę porozmawiać z jej matką?”

„Pokój 214. Ale… przygotuj się.”