Zwolniłem samotną matkę, bo spóźniła się 12 minut — 30 minut później w końcu dowiedziałem się, gdzie podziało się te 12 minut.

„Naprawię to” – przyrzekłem. „Przysięgam”.

Ale nie wiedziałem, gdzie jest Rachel.

Jeszcze nie.

5. Zwrot akcji, który mnie złamał
O 13:11 mój telefon zawibrował.

Tekst.

Nieznany numer.

Ale ta wiadomość zmroziła mi krew w żyłach.

„To jest komisariat policji w Franklin. Znaleźliśmy panią Meyer. Jest na komisariacie.”

Pobiegłam tam, modląc się, żeby mi wybaczyła — albo żeby przynajmniej pozwoliła mi spróbować naprawić szkody.

Ale gdy wszedłem, funkcjonariusz przywitał mnie ponurym wyrazem twarzy.

„Jest w pokoju przesłuchań C.”

„Pokój przesłuchań?” – powtórzyłem. „Dlaczego? Nic nie zrobiła”.

Oficer zawahał się.

„Proszę pana… została przywieziona, ponieważ świadek zgłosił kobietę siedzącą nieruchomo w zaparkowanym samochodzie i płaczącą niekontrolowanie przez ponad godzinę. Nie stanowiła zagrożenia dla innych. Ale… nie reagowała. Nawet gdy syn wołał ją po imieniu”.

Moje serce pękło na pół.

„Musieliśmy interweniować” – kontynuował cicho. „Była w szoku”.

Przełknąłem gulę w gardle i wszedłem do środka.

Rachel siedziała pochylona do przodu, obejmując się ramionami. Jej oczy były zaczerwienione, a oddech płytki, jakby była tylko w połowie obecna.

„Rachel” – szepnąłem.

Nie podniosła wzroku.

„Rachel… Przepraszam bardzo. Nie wiedziałam.”