Zwolniłem samotną matkę, bo spóźniła się 12 minut — 30 minut później w końcu dowiedziałem się, gdzie podziało się te 12 minut.

„Widzieliśmy, jak traktowaliście swojego pracownika. Jeśli tak działacie, nie chcemy mieć z tym nic wspólnego”.

Przychody z tego kontraktu stanowiły 42% naszych kwartalnych przychodów.

Jego utrata byłaby katastrofą.

Nie zostałem zwolniony, ale zdegradowany. Publicznie.

Firma stwierdziła, że ​​mój „brak umiejętności przywódczych” kosztował ją miliony.

I każdego dnia myślałem o Rachel.

Codziennie myślałem o Evanie czekającym samotnie przed budynkiem.

Każdego dnia przypominałem sobie wyraz jej oczu — nie gniew, a rozczarowanie.

I miała rację.

Musiałem to nieść.

7. Najtrudniejsza prawda
Widziałem ją ostatni raz.

Trzy miesiące później, w sklepie spożywczym.

Evan trzymał ją za rękę i uśmiechał się do niej.

Wyglądała zdrowiej. Szczęśliwiej. Lżej.

Nie podszedłem do niej.

Nie zakłóciłem jej spokoju.

Po prostu obserwowałem z daleka, jak odchodziła, uświadamiając sobie najgłębszą prawdę ze wszystkich:

Czasami ludzie, których zraniliśmy, nie potrzebują, żebyśmy ich naprawili.
Potrzebują tylko, żebyśmy zrozumieli, co zniszczyliśmy.

I tak zrobiłem.

Rozumiałem to każdego kolejnego dnia.

Ponieważ jej zwolnienie nie było decyzją menadżerską.

To był największy błąd w moim życiu.