Zawiozłem moją niewidomą córkę do jedynego miejsca w Blackridge, o którym wszyscy udają, że nie istnieje, i patrzyłem, jak otwiera te ciężkie drewniane drzwi, jakby już skończyła pytać o pozwolenie. W barze zapadła taka cisza, że ​​słyszałem stukot czyjejś obrączki o szybę. A kiedy wypowiedziała na głos imię mojego syna, zdałem sobie sprawę, że najgorszy sekret miasta qq krył się tuż przed nami.

Mieszkańcy zapomnianego miasta Blackridge mieli zasadę: nie wchodzić do Wdowiego Dworu, jeśli nie jest się nieustraszonym… albo na tyle głupim, by zginąć próbując. Miejscowi szeptali, turyści unikali go, a nawet zatwardziali mężczyźni przechodzili przez ulicę, gdy go mijali. Bo w środku mieszkała legenda, której ludzie się bali i na której polegali – Damien „Raze” Calder, lider Grim Serpents MC, imię wypowiedziane raczej jak ostrzeżenie niż tytuł.

Kiedy więc niewidoma dziewczyna spokojnie otworzyła ciężkie, drewniane drzwi i weszła do środka, jakby była właścicielką świata, cały wszechświat zdawał się zatrzymać.

Nazywała się Elena Ward.

A jej tam nie powinno być.

Ale życie rzadko słucha zasad.

Bar ucichł

Krzesła przestały skrzypieć. Karty leżały w połowie rozdania. Szafa grająca zająknęła się, jakby niepewna, czy powinna oddychać. Kobieta ze szklanką whisky w połowie drogi do ust zapomniała się napić. Wytatuowany olbrzym zamarł w pół śmiechu.

A wszystkie oczy zwróciły się w stronę szczupłej dziewczyny z białą laską.

Była delikatna, ale nie krucha. Jej postawa emanowała spokojem i uporem. Bała się – każdy to widział – ale i tak weszła dalej, stukając laską o porysowane deski podłogi i kreśląc przed sobą nieznany świat niczym żołnierz z zawiązanymi oczami na polu bitwy.

„Proszę pani… musi pani wyjść” – mruknął barman z naciskiem. „To nie jest miejsce dla kogoś takiego jak pani”.

Ktoś taki jak ty.

Ludzie mówili jej to od dzieciństwa, ale Elena nigdy nie lubiła być szufladkowana.

I z pewnością nie zamierzała wyjeżdżać.