Dałem córce farmę w Georgii, żeby mogła zacząć wszystko od nowa, ale kiedy otworzyłem drzwi i zobaczyłem Laurę płaczącą przy zlewie w kuchni, podczas gdy ośmioro jej teściów leżało rozwalonych na kanapie, jakby byli właścicielami tego miejsca, wiedziałem, że popełniłem błąd. Popołudniu włączyłem głośnomówiący rozmówcę z prawnikiem i dałem mu godzinę na opuszczenie domu córki.

Rosalyn cofnęła się, jakby ją uderzono. Najwyraźniej nie była przyzwyczajona do tego, żeby syn tak do niej mówił.

„Czy wiesz, że Laura nie spała w naszym łóżku, odkąd się tu pojawiłeś?” – zapytał Robert matkę, a jego głos drżał z tłumionych emocji. „Czy wiesz, że śpi na kanapie? Czy w ogóle zadałaś sobie trud, żeby ją zapytać, czy jest jej wygodnie?”

„Ja… ja mam problemy z plecami” – wyjąkała Rosalyn. „Potrzebuję twardego materaca. Myślałam, że Laura zrozumie”.

„A dlaczego nie spałeś w jednym z pokoi gościnnych?” zapytał Robert. „Dlaczego musiałeś wziąć nasz pokój?”

Roselyn nie miała na to odpowiedzi. Bo prawda była oczywista. Zajęła główną sypialnię, bo mogła, bo nikt jej nie powstrzymał, bo chciała ustanowić dominację nad terytorium.

Robert przesunął dłońmi po twarzy, oddychając głęboko. Kiedy znów się odezwał, jego głos brzmiał zmęczony i zrezygnowany.

„Mamo, myślę, że powinnaś już iść.”

„Co?” Roselyn spojrzała na niego, jakby właśnie ją zdradził w najgorszy możliwy sposób. „Robert, nie mówisz poważnie. Jestem twoją matką”.

„Wiem. I kocham cię. Ale Laura ma rację. Wykorzystałeś jej dobroć. A ja… pozwoliłam na to, bo nie chciałam widzieć, co się dzieje.”

„Robert, proszę”. Głos Rosalyn był teraz czystym błaganiem. „Nie rób tego. Nie spraw, żebym czuła się jak zły człowiek. Chciałam tylko spędzić czas z rodziną”.

„Mógłbyś spędzać z nami czas, nie wprowadzając się tutaj” – powiedział stanowczo Robert. „Mógłbyś odwiedzać nas w weekendy. Moglibyśmy razem wyjść coś zjeść. Ale to…” Wskazał na walizki, bałagan, napięcie w powietrzu. „To nie wizyta. To inwazja”.

Słowa, które wypowiedziałem wcześniej, teraz wychodziły z ust jej syna i bolały jeszcze bardziej, gdy wypowiadał je on.

Angel zrobiła krok naprzód, jej twarz była czerwona ze złości.

„Nie mogę uwierzyć, że wyrzucasz nas z powodu tej kobiety. Twojej własnej rodziny, Robercie. Ludzi, którzy byli przy tobie, kiedy się urodziłeś, kiedy dorastałeś, kiedy nas potrzebowałeś”.

„I jestem za to wdzięczny” – powiedział Robert, patrząc na nią. „Ale Laura jest moją żoną. Teraz też jest moją rodziną. A ty traktowałeś ją jak pracownicę we własnym domu. Jakiej reakcji się spodziewałeś, kiedy w końcu otworzyłem oczy?”

„Nie otworzyłeś oczu” – warknęła Marta. „Zostałeś wyprany z mózgu. Ta staruszka” – wskazała na mnie z pogardą – „przyszła tu, żeby sprawiać problemy, bo nie może znieść, że jej córka ma własne życie”.

Zrobiłem krok w jej stronę.

Uważaj, co mówisz, dziewczyno. Przyszłam tu, bo znalazłam swoją córkę płaczącą we własnej kuchni, wyczerpaną, upokorzoną, traktowaną gorzej niż pies. A jeśli to wydaje ci się przyczyną problemów, to nie masz pojęcia, co to znaczy rodzina.

„Alicja ma rację” – powiedział głos, którego nie spodziewaliśmy się usłyszeć.

Ojciec Roberta, który przez cały czas milczał, w końcu przemówił.

„Roseline, to, co zrobiliśmy, jest złe. Wiedziałem o tym od początku, ale nic nie powiedziałem, bo nigdy nic nie mówię. Ale tym razem nie mogę milczeć. Wykorzystaliśmy dobroć Laury. Przez ostatnie kilka dni obserwowałem, jak haruje jak niewolnica, i nic nie zrobiłem, żeby temu zapobiec, i wstydzę się tego”.

Zapadła chwila absolutnej ciszy. Rosalyn spojrzała na męża, jakby go nie poznawała. Dzieci patrzyły na nią, oczekując, że coś powie, obroni je, że w jakiś sposób obróci winę na wszystkich innych. Ale po raz pierwszy Rosalyn oniemiała. Jej arsenał manipulacji, taktyki wzbudzania poczucia winy, strategie bycia ofiarą – wszystko zawiodło. Konfrontowała się nie tylko z obcymi, ale także z własnym synem i mężem.